ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η "Πλατεία" και οι ...Πατάτες

2012-01-27T13:59:00.001+02:00

Λίγους μήνες πρίν η Πλατεία Συντάγματος ενσάρκωνε το κίνημα της ''Πλατείας", αυτή την αυθόρμητη διαμαρτυρία ενάντια στην εγχώρια Μαφιοκρατία και συνάμα την υπόσχεση μιας Άμεσης Δημοκρατίας. Η "Πλατεία", το Κίνημά της και οι ελπίδες που εξέθρεψε, εξανεμίστηκαν την επόμενη της κατάρρευσης της Κυβέρνησης Παπανδρέου. Βέβαια παραμένει πάντα το ερώτημα αν το βαθύτερο πρόβλημα της "Πλατείας" ήταν η Κυβέρνηση Παπανδρέου ή η πολυδαίδαλη Μαφιοκρατία που βύθισε τη Χώρα στην ηθική και οικονομική απαξίωση. Σε κάθε περίπτωση και ακριβώς τότε, η "Πλατεία" (και ειδικότερα το Κίνημα της Πλατείας Συντάγματος), μποϋκοτάροντας το Δημοψήφισμα έχασε τη μεγάλη ευκαιρία να εισέλθει στο προσκήνιο της Ιστορίας. Ανεξάρτητα από τα (ιδιοτελή) κίνητρα του Παπανδρέου που το πρότεινε, το Δημοψήφισμα συνιστούσε την μεγάλη ευκαιρία της "Πλατείας" να καθορίσει πολύτροπα την Πολιτική Ιστορία της Χώρας, ίσως μάλιστα και της Ευρώπης. Ωστόσο η "Πλατεία" (όπως και η Αριστερά) συντάχθηκε τότε με τον ίδιο τον πυρήνα της εγχώριας Μαφιοκρατίας η οποία έβλεπε στο Δημοψήφισμα την αρχή του τέλους της. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα ιστορικό, κοινωνιολογικό και πολιτικό παράδοξο που θα αναλύσουμε σε προσεχή ανάρτηση. Μέρος του ίδιου παράδοξου συνιστά και η επόμενη διαπίστωση: την επαύριο της ματαίωσης του Δημοψηφίσματος η ‘‘Πλατεία’’ ξεφούσκωνε παρά το γεγονός οτι οι συνθήκες της Οργής, η λαϊκή εξαθλίωση, αυξάνονταν μέσα από την φορολογική επιδρομή και την αυξανόμενη ανεργία.

Την παλιά εικόνα της Πλατείας Συντάγματος που έσφυζε από πολιτική οργή και ελπίδα αυθεντικής Δημοκρατίας διαδέχεται τώρα η εικόνα της απελπισίας και της παθητικότητας. Πρόκειται γιά την εικόνα εκατοντάδων Αθηναίων που συνωστίσθηκαν προχθές στο Σύνταγμα γιά τη δωρεάν διανομή πατάτας και άλλων ζαρζαβατικών (βλ. εδώ). Ως προείκασμα ενός επερχόμενου μέλλοντος που θα αφορά πάρα πολλούς, έχει σοκάρει. Σοκάρει επιπλέον γιά τις κατοχικές μνήμες που ξέθαψε. Γιά μας βέβαια ήταν μιά αναμενόμενη (και θλιβερή) επιβεβαίωση. Ήδη από τις 8 Δεκεμβρίου 2008 κάναμε λόγο εδώ γιά "τα (μεταμοντέρνα…) δημοτικά συσσίτια - που η Ελλάδα είχε ξεχάσει λίγο μετά τον Εμφύλιο" ως συνέπεια της Μαφιοκρατίας που είχε από καιρό εμπεδωθεί στην Ελλάδα. Αυτά τα συσσίτια σήμερα πολλαπλασιάζονται και χιλιάδες εξαθλιωμένοι συμπολίτες μας προσφεύγουν στο πιάτο που τους προσφέρεται. Γι’ αυτούς η απόλυτη ένδεια συνιστά και τον λόγο της αμήχανης, απελπισμένης πολιτικής παθητικότητας. Γιά όλους τους υπόλοιπους όμως, γιά εμάς, η πολιτική παθητικότητα πώς δικαιολογείται;;;
Εν τω μεταξύ η εγχώρια Μαφιοκρατία οργανώνει το συλλογικό θυμικό με εκκλήσεις χριστιανικής αρωγής στα συσσίτια των εξαθλιωμένων συμπολιτών μας. Και η Αριστερά συμπορεύεται... (βλ. εδώ). Αλλά ο (χριστιανικός) οίκτος δεν εξάλειψε την εξαθλίωση, αντίθετα διαιώνισε καί την εξαθλίωση και την πολιτική παθητικότητα που εκτρέφει την πρώτη. Η αρωγή μας θα είναι πάντα μικρή, ασήμαντη και ύποπτη όσο μας καθησυχάζει - όσο μας βαυκαλίζει δηλαδή με την ανάξια, ποταπή σκέψη ‘‘ δεν είμαι σαν κι αυτόν - τον βοήθησα’’. Αντίθετα, η αρωγή μας θα είναι μεγάλη και ευγενική αν διεκδικήσουμε - ξανά στο Σύνταγμα - την αναδιανομή του Πλούτου, αυτού του Πλούτου που μας έκλεψε η εγχώρια Μαφιοκρατία. Αν δηλαδή στην Πλατεία Συντάγματος η εικόνα θα είναι διαφορετική..., χωρίς ‘‘Πατάτες’’...
------------------------------
Post Scriptum, 30/1 : Δύο μέρες μετά την ανάρτησή μας, η καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο κα Τσαλίκογλου ανέλυσε εύστοχα την ευρύτερη ψυχολογική ‘οικονομία’ του σύχρονου οίκτου - μολονότι η ίδια δεν χρησιμοποιεί τον όρο αυτό (βλ. εδώ). Υπογραμμίζουμε, μαζί με την αθρογράφο, τον κίνδυνο του ΕΘΙΣΜΟΥ προς την αλλότρια εξαθλίωση που, κατά την άποψή μας, απονευρώνει όλα τα κίνητρα μιάς ριζικής-ριζοσπαστικής εξάλειψής της. Θα προσθέσουμε ωστόσο οτι από την κα Τσαλίκογλου θα περιμέναμε και μιά κριτική γιά το Υποκείμενο του Οίκτου, δηλ. γιά την νοσηρότητα που τον υποτείνει στο μέτρο που δεν ενεργοποιεί το Υποκείμενο γιά τη ριζική εξάλειψη του Αντικειμένου του Οίκτου, δηλαδή των Αιτιών που το παράγουν και το αναπαράγουνως κοινωνικό φαινόμενο.

Εφραιμολογίες

2011-12-27T01:41:00.001+02:00

Ως καλός και συνεπής Άθεος σέβομαι απέραντα την αυθεντική θρησκευτικότητα. Γιατί γνωρίζω, από πείρα, πως η αυθεντική θρησκευτικότητα έχει την αφετηρία της στο μεγάλο θαύμα που είναι αυτός ο Κόσμος, στο μεγάλο αίνιγμα που είναι αυτός ο Άνθρωπος. Το βήμα πρός την προσωποποίηση του θαυμαστού και του αινιγματικού είναι πάντα μικρό, σαν ελαφρό ολίσθημα - αρχικά ο Πολυθεϊσμός και ύστερα ο Μονοθεϊσμός, με όλο το φτώχεμα που συνεπάγεται ο δεύτερος. Γνωρίζω ακόμα πως η αγωνία της αυθεντικής χριστιανικής θρησκευτικότητας, θα εκφράζεται πάντα με τα γεμάτα κατάνυξη λόγια εκείνου του Χριστιανού Μυστικού:"παρακαλώ πάντα τον καλό Θεό να με απαλλάξει απ' τον Θεό". Δεν θα περιπλανηθούμε σήμερα στους δαιδάλους αυτής της φράσης. Θα πούμε μόνο οτι το αναγκαίο στάδιο γι' αυτό το μεστό διάβημα ήταν πάντα ο Ασκητισμός.

Η χριστιανική θρησκευτική αριστοκρατία, δηλαδή όσοι επεδίωξαν την άρρηκτη συνέπεια Λόγου και Πράξης, βρήκαν καταφύγιο στον Ασκητισμό, τον Μοναχισμό κατά την τρέχουσα ορολογία. Τίποτα δεν ήταν περισσότερο αντίθετο με το γράμμα και το πνεύμα του Ευαγγελίου από μιά κοσμική Εκκλησία που υιοθετούσε όλες τις αρχές, τις πρακτικές και τα ήθη της "βέβηλης" κοινωνίας. Τίποτα δεν ήταν περισσότερο αντιχριστιανικό από τη νοσηρή συμπόρευση και διαπλοκή της θεσμισμένης Εκκλησίας με την εκάστοτε "βέβηλη" Εξουσία. Ο Μοναχισμός ήταν η μόνη δικαιολογία γιά έναν Θεό που, στα χέρια της Εκκλησίας, είχε καταλήξει αδιάντροπος Εξουσιαστής και κατάπτυστος Μεταπράτης.

Η συμβίωση του Μοναχισμού με την θεσμισμένη Εκκλησία ποτέ δεν υπήρξε εύκολη. Απο τη μιά πλευρά ο Μοναχισμός, ακόμα κι από την έρημο ή το βουνό, διαλαλούσε με την σιωπηρή ύπαρξή του την ποταπότητα της Εκκλησίας. Από την άλλη, ο Μοναχισμός και η ιστορικά κατεκτημένη αξιοπιστία του γινόταν το εφαλτήριο για νέους εξουσιασμούς, με θρησκευτικό πρόσημο. Πρόσωπα, τύπου Εφραίμ, εκμεταλλεύθηκαν παντοιοτρόπως το ασκητικό Κύρος για να "επιστρέψουν" στην Κοινωνία - προ πάντων, στην "Καλή Κοινωνία". Σ' αυτή δηλαδή την "Καλή Κοινωνία" που, αηδιασμένη από την εκπραγμάτιση (reification) μέσα στην οποία ζούσε, πάντα έσπευδε σε ένα δεύτερο, εξαγνιστικό "βάπτισμα" - ανεπαρκές φυσικά, οσονούπω επιδερμικό και πάντα εφήμερο. Αυτή η "Καλή Κοινωνία", σε δεύτερο στάδιο, γινόταν και το σκαλοπάτι για την αναρρίχηση των Μοναχών τύπου Εφραίμ. Η εκκλησιαστική Ιστορία είναι γεμάτη από Εφραίμ στους οποίους αποδώθηκαν σκάνδαλα αλλά και μεγαλόσχημοι τίτλοι και εύσημα. Ωστόσο, όσο λαμπερά κι αν ήταν όλα αυτά, δεν μπορούσαν να αποκρύψουν την εικόνα μιας γενικότερης παρακμής, ανάλογης με την δική μας.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται σήμερα ακόμη μιά φορά. Μιά νέα "Καλή Κοινωνία", η δική μας, ξεσπαθώνει γιά την "αθωώτητα του Εφραίμ". Συμφέροντα ποικίλων αποχρώσεων (κομματικά, επιχειρηματικά, κλπ) ολοφύρονται γιά την απόφαση της προφυλάκισής του. Έχουν τους λόγους τους και τις ...ευαισθησίες τους. Προσωπικά δεν γνωρίζω αν ο Εφραίμ είναι αθώος ή ένοχος ως προς την εγκόσμια Δικαιοσύνη. Δεν προδικάζω ούτε το μεν ούτε το δε. Γνωρίζω ωστόσο οτι ο Εφραίμ είναι ένοχος ως προς το Μοναστικό Έθος και Ήθος που υπηρετούσε το γράμμα και το πνεύμα των Γραφών: ο οίκος του Θεού δεν μπορεί να γίνει οίκος Εμπορίου - έστω κι αν το εμπόριο αυτό αφορά μόνον τις Ψυχές της "Καλής Κοινωνίας"...

Τα γεγονότα περί το Βατοπέδιον σίγουρα διατάραξαν την εναγώνια, σιωπηλή αναμέτρηση των αυθεντικών Μοναχών με τον Θεό τους. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει (πολιτικο-οικονομικό) Σκάνδαλο, υπάρχει εν τούτοις (πνευματικο-ηθικός) Σκανδαλισμός. Ο βέβηλος, πολύχρωμος και φανταχτερός Κόσμος της "Καλής Κοινωνίας" έχει πλέον εισβάλλει στις απόμακρες, μοναχικές σκήτες του Όρους. Αν αυτό συνεχισθεί και ολοκληρωθεί, η τελευταία δικαιολογία του (χριστιανικού) Θεού θα έχει πάψει να υπάρχει. Ίσως όμως είναι κι αυτός ένας τρόπος γιά να λεχθεί - αναδιατυπωμένη κωμικά αυτή τη φορά και μάλλον οριστικά - η φράση του Μυστικού: "ευχαριστώ τον καλό Θεό που με απάλλαξε απ' τον Θεό". Προς μεγάλην τέρψην των " Άθεων του καφενείου" - αυτών δηλαδή που σάρκαζε ο Jean-Baptiste Clemence στην " Πτώση" του Albert Camus.

Ελληνο-Συριακά : "Ανορθόδοξες" Σκέψεις

2011-12-12T04:56:00.001+02:00

Η δημοκρατική μας ευαισθησία σίγουρα πληγώνεται μπροστά στο συνεχιζόμενο μακελιό της "Συριακής Άνοιξης". Το ίδιο, όπως συνέβαινε και με την "Λυβική Άνοιξη". Τίποτα δεν μας είναι περισσότερο απεχθές από ένα καθεστώς που συνθλίβει με τα όπλα την βούληση του Λαού γιά αυτοθέσμιση - όσο ατελής ή έξωθεν υποκινούμενη κι αν είναι αυτή. Ωστόσο, στη περίπτωση της Συρίας, η "δημοκρατική μας ευαισθησία" θα πρέπει να λάβει υπ' όψη και την "εθνική μας ευαισθησία". Για να το πούμε πιό αδρά: τα αμιγώς γεωπολιτικά συμφέροντα της Ελλάδος, στην παρούσα εσωτερική και διεθνή συγκαιρία, είναι δεμένα με το αιματωβαμένο καθεστώς του Άσσαντ.

Αυτό δεν είναι τόσο παράδοξο όσο φαίνεται από μιά πρώτη, επιφανειακή ματιά. Η λεγόμενη "Αραβική Άνοιξη" συνεπάγεται, μεσοπρόθεσμα, μιά γεωπολιτική ανακατάταξη των ισορροπιών ισχύος και επιρροής στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Η έκταση και το βάθος αυτής της ανατροπής δεν μπορεί ασφαλώς να προβλεφθεί με ακρίβεια, δεδομένου ότι πέραν της ίδιας της ρευστότητας της "Αραβικής Άνοιξης" διαπλέκονται και (εξίσου ρευστά) συμφέροντα μικρότερων και μεγαλύτερων Δυνάμεων - μεταξύ των οποίων και της Ελλάδος. Και ειδικότερα μιάς Ελλάδος που επιδιώκει, με την πολιτική της, να διασφαλίσει, κατά το δυνατόν, και τα συμφέροντα της Κύπρου, η οποία γειτνιάζει και με τον αμιγώς Μεσανατολικό Κόσμο.

Ειδικότερα όμως γιά την περίπτωση της Συρίας μπορούμε να σχηματοποιήσουμε το πλέγμα ως εξής:

-(1). Οι αντικαθεστωτικοί της Συρίας καλύπτονται και ενισχύονται από την Τουρκία. Μιά επικράτηση των αντικαθεστωτικών απέναντι στον Άσσαντ θα έφερνε λοιπόν τη Συρία κάτω από την επικυριαρχία της Τουρκίας. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν, ένα τέτοιο νεοσύστατο καθεστώς, θα έχει άμεση την ανάγκη οικονομικής ενίσχυσης προκειμένου να μπορέσει να νομιμοποιηθεί/σταθεροποιηθεί επαρκώς. Κι αυτή η οικονομική ενίσχυση είναι που υπόσχεται η Τουρκία - προκειμένου φυσικά να την εξαργυρώσει με την γεωπολιτική εξάρτηση του οφειλέτη.

-(2). Ο νεοσύστατος δεσμός Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος, που προς το παρόν, εξασφαλίζει την απρόσκοπτη έρευνα & εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου Κυπριακού πλούτου, εξαρτάται από την έκβαση της Συριακής αγωνίας. Μπορεί να λεχθεί μάλιστα οτι και η εκμετάλλευση των Ελληνικών θαλασσών (ορισμένων έστω) θα εξαρτηθεί, κι αυτή, από την έκβαση του Συριακού δράματος. Γιατί το Ισραήλ θα υποχρεωθεί να λάβει σοβαρά υπ' όψη μιά Τουρκία που ελέγχει τη Συρία και - μέσω αυτής - αποκτά πρόσβαση και στο Λίβανο. Με απλά λόγια, ο δεσμός Ελλάδας και Κύπρου με το Ισραήλ θα δεχθεί ασφυκτική πίεση και θα διαρραγεί.

-(3). Έστω όμως και με χαλαρωμένο/ασθενικό το δεσμό Ισραήλ-Ελλάδος-Κύπρου η υπόθεση του υποθαλάσσιου πλούτου της Κύπρου τίθεται σε κίνδυνο. Γιατί η Τουρκία θα απαιτήσει, το λιγότερο, ανισοδιανομή της "λείας". Σε μεγαλύτερο όμως κίνδυνο τίθεται η γεωπολιτική σημασία που αποκτά η Κύπρος (και, μαζί της η Ελλάδα) χάρις σ' αυτόν τον υποθαλάσσιο πλούτο. Και επειδή ο πλούτος αυτός είναι πολύ μεγάλος (τον εκτιμούν σε πολλά τρισεκατομμύρια κ.μ φυσικού αερίου και βαρέλια πετρελαίου) αντίστοιχη είναι και η γεωπολιτική αξία Κύπρου-Ελλάδος. Αν λοιπόν ο πλούτος αυτός υποστεί την οιαδήποτε "αναδιανομή" ( διάβαζε: "ανισοδιανομή"), αντίστοιχη θα είναι και η γεωπολιτική υποβάθμισή μας. Και αντιστρόφως ισόποση θα είναι, φυσικά, η γεωπολιτική/οικονομική αναβάθμιση της Τουρκίας.

-(4). Με μιά τέτοια γεωπολιτική αναβάθμιση η (ήδη αναβαθμισμένη πληθυσμιακά και οικονομικά) Τουρκία θα ασκήσει αφόρητες πιέσεις (διάβαζε: casus belli) στην Ελλάδα για ευρύτερες παραχωρήσεις τόσο στο Αιγαίο όσο και στην ΑΟΖ του Καστελόριζου - ιδιαίτερα της τελευταίας, που μας συνδέει άμεσα με την ΑΟΖ της Κύπρου. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μιά χώρα που ασθμαίνει οικονομικά και περικόπτει - αναγκαστικά - τους εξοπλισμούς της. Θα πρέπει μάλιστα να θρηνήσουμε πολλαπλά αν όλα τούτα συνδυαστούν και με μιά έξοδο της Ελλάδος από την Ευρωζώνη, οπότε θα έχουμε χάσει και την όποια γεωπολιτική θωράκιση μας προσφέρει η συμμετοχή μας σ' αυτήν.

Οι ανωτέρω επαγωγικοί συλλογισμοί έγιναν φυσικά στη βάση οτι το Ισραήλ θα υποχρεωθεί (λίγο ή πολύ) να διαρρήξει ή να χαλαρώσει το δεσμό του με την Ελληνική/Κυπριακή πλευρά, κάτω από την πίεση μιάς Τουρκίας που ελέγχει γεωπολιτικά τη Συρία. Αυτό μπορεί να ξαφνιάζει τον Έλληνα κάτω από την εντύπωση ενός πανίσχυρου Ισραήλ. Ωστόσο και το Ισραήλ δρά πάντα με βάση τη δέσμη των ευρύτερων συμφερόντων του. Έτσι, όπως μέχρι πρίν 4 χρόνια τα συμφέροντά του του επέβαλλαν μιά εταιρική σχέση με την Τουρκία (κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, εξοπλισμοί, κλπ), αύριο, τα νέα συμφέροντά του, να επιβάλλουν μιά (μικρή ή μεγαλη) ρήξη με την Κύπρο/Ελλάδα.

Ασφαλώς οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να διαδραματίζουν ένα μεγάλο ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Και πολλά θα εξαρτηθούν όχι μόνο από τα προφανή ή αδιαφανή συμφέροντά τους αλλά και από τις αστοχίες ή τις αδράνειές τους. Αποτελεί πάντως μικρή παρηγοριά γιά τα γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρα μας το γεγονός οτι οι ΗΠΑ - προς το παρόν τουλάχιστον - δεν έχουν επέμβει στη Συρία à la Λυβίη. Γιατί, στο Συριακό δράμα, πολλά συμβαίνουν και παράγονται μέσα στο σκοτάδι των Μυστικών Υπηρεσιών. Αυτό το τελευταίο θα μπορούσε να εξηγήσει και τη "δαπανηρή" επιχείρηση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, την οποία πολλοί σχολιάζουν λανθασμένα (βλέπε εδώ) . "Θα μπορούσε" επαναλαμβάνω - δηλαδή ΙΣΩΣ...[Προσθήκη 21/12: Θα μπορούσε επίσης να εξηγήσει και τις υπερβάσεις των "Μυστικών Κονδυλίων" του Υπουργείου Εξωτερικών, (βλ. εδώ)].

-------------------------------------------

Post Scriptum

Το γεγονός της σύνδεσης της Συρίας με το Ιράν και με τη διαμάχη Ιράν-ΗΠΑ σε εξέλιξη, καθιστά τεθλασμένη τη στάση των ΗΠΑ στο θέμα της Συρίας. Ωστόσο οι ΗΠΑ θα πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψη οτι το Ισραήλ έχει μάλλον θετικά συμφέροντα με ένα αποδυναμωμένο καθεστώς Άσσαντ στη Συρία παρά με ένα απρόβλεπτο/ ρευστό νέο καθεστώς. Ένα αποδυναμωμένο καθεστώς Άσσαντ θα εκβιαστεί ευκολότερα σε πολλούς συμβιβασμούς με Ισραήλ/ΗΠΑ. Αντίστροφα, ένα νέο καθεστώς στη Συρία υπό την άμεση εξάρτηση της Τουρκίας δημιουργεί μιά νέα Μεσανατολική δυναμική, όπου η Τουρκία θα διεδραμάτιζε καθοριστικό ρόλο. Αυτό θα είχε, επιπλέον, ΑΜΕΣΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ στην Κουρδική Αυτόνομη Επαρχία του Ιράκ που προαλείφεται για Ανεξάρτητο Κράτος, πράγμα που τρομάζει την Τουρκία και ενθουσιάζει την Ελλάδα. Δηλαδή, η Τουρκία, μέσω Συρίας, θα μπορούσε να εκβιάσει το δίπολο Ισραήλ/ΗΠΑ για έλεγχο και αποτροπή της Κουρδικής Ανεξαρτησίας. Με λίγα λόγια, η έκβαση του Συριακού δράματος θα μας υπερκαθορίσει πολλαπλά.

+++

Προς Συνεπείς και Αφελείς....

2011-11-29T19:39:00.003+02:00

Έτος 2003 Ποσό 11.565.029.814,70    Ευρώ.
        * 2004          : 16.892.288.770,32         "
        * 2005          :   21.368.969.460,33    "
        * 2006          : 25.755.626.043,36         "
        * 2007          : 31.418.289.142,41         "
        * 2008          : 29.472.129.256,01         "
        * 2009          : 33.549.572.740,76         "
        * 2010          : 38.727.129.086,90         "

Ο ανωτέρω πίνακας απευθύνεται πρός του Συνεπείς και (συνάμα) Αφελείς Έλληνες φορολογούμενους. Απευθύνεται δηλαδή σ' αυτούς που η τρέχουσα φορολογική επιδρομή ακρωτηριάζει τη ζωή τους. Είναι ο Πίνακας που προκύπτει από την Ετήσια Έκθεση που κατέθεσε στις 24 Νοεμβρίου 2011 ο Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου στη Βουλή. Και δείχνει τις ανείσπρακτες οφειλές προς το Κράτος, κατά τα τελευταία επτά έτη.

Αυτή βέβαια είναι μόνον η "πρώτη ανάγνωση". Η "δεύτερη ανάγνωση" δείχνει οτι η "Δημοκρατία" μας, που με τόση ευκολία (Νομοθετική και Εισπρακτική) σφαγιάζει τον απλό και συνεπή Πολίτη, είναι εξόχως χαριστικό στον πλούσιο και (κατά τεκμήριο) φοροφυγάδα Πολίτη. Για την είσπραξη των ανωτέρω ποσών (που σχεδόν 4πλασιάσθηκαν σε επτά χρόνια) η "Δημοκρατία" μας έχει μιά "δυσκοιλιότητα" να νομοθετήσει και να οργανωθεί αποτελεσματικά. Και πρόκειται για σχεδόν 39 δισεκατομύρια Ευρώ, μόνον για το 2010!

Ακούσατε άραγε για καμιά κατάσχεση περιουσίας μεγάλου φοροφυγά;; Ακούσατε για κάποια δεύσμευση/κατάσχεση τραπεζικού λογαριασμού; Ασφαλώς ακούμε τις τελευταίες ημέρες για κάποιες προσαγωγές. Όμως γιατί θα πρέπει να είναι μόνον μία ή δύο ημερησίως, ενώ οι μεγαλοφοροφυγάδες ανέρχονται σε τουλάχιστον 14.000; Η απάντηση είναι απλή - όλοι αυτοί είναι "τα παιδιά ενός ανώτερου θεού", δηλαδή οι κολλητοί και οι στυλοβάτες του Συστήματος.

Η πρώτη απλή και αβίαστη ερώτηση είναι μία: θα χρειαζόταν η "σφαγή των (αφελών) αμνών" αν έστω και το 30% του ανωτέρω ποσού είχε εισπραχθεί; Η απάντηση είναι: Όχι !...

Η δεύτερη απλή και αβίαστη ερώτηση είναι: γιατί δεν εισπράτονται; Η απάντηση είναι: Γιατί ως αφελείς ανεχόμαστε αυτή τη "Δημοκρατία", δηλαδή αυτή τη "Μαφιοκρατία".

Κι ας μην μας (ξανα)πούν πως φταίνει οι Εφορίες...Γιατί και οι Λίστες των Μεγαλοφοροφυγάδων αργούν ακόμα, ενώ είναι μέσα στα συρτάρια της Βουλής...
------------------------------
Post Scriptum 30/11/2011
Μιά μέρα μετά, κι αυτό το αποκαλυπτικό άρθρο που απλώς μας επιβεβαιώνει - ακόμα μιά φορά (δείτε εδώ).

Το Δημοψήφισμα: Μάσκες και Απολογίες

2011-11-17T17:24:00.001+02:00

         " Ο Χρόνος, αποκαλύπτοντας τα πάντα, τα φέρνει στο φώς"
                              ΣΟΦΟΚΛΗΣ, απόσπ. 832Ν (918Ρ)

   Η πρόταση Δημοψηφίσματος έκανε να πέσουν πολλές Μάσκες. Αποκάλυψε όχι μόνον ανομολόγητα συμφέροντα, αλλά και ανομολόγητες αρχές και, ασφαλώς, χαρακτήρες ατόμων. Είναι εύκολο να προσποιείται κανείς τον Δημοκράτη ανέξοδα, δημαγωγικά. Να διατυμπανίζεις τα συνθήματα και να ιδιοποιείσαι τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Ωστόσο έρχεται πάντα εκείνη η στιγμή του Χρόνου που αποκαλύπτει την αυθεντικότητά σου. Η πρόταση Δημοψηφίσματος υπήρξε καίρια και αποκαλυπτική. Κόμματα, Ρεύματα και Πρόσωπα, κάτω από ιδιοτελείς ή/και διαπλεκόμενους υπολογισμούς πέταξαν το Δημοκρατικό και Προοδευτικό προσωπείο και συντάχθηκαν με την πλέον μαύρη Αντίδραση. Ας υπενθυμίσουμε μόνον οτι, γιά εμάς, το Δημοψήφισμα έπρεπε να γίνει - γιά πολλούς λόγους φυσικά αλλά πρωτίστως γιά έναν: μόνον τα μεγάλα, τραγικά διλήμματα μπορούν να ωριμάσουν πραγματικά το Λαό. Και τέτοια θα ήταν η μεγάλη πολιτική αξία του Δημοψηφίσματος. Αλλά αυτή ακριβώς την λαϊκή ωριμότητα είναι που φοβούνται οι κάθε είδους εξουσιαστές - αυτοί που θέλουν (και κρατούν) το Λαό πολιτικά νήπιο γιά να τον χειραγωγούν.
   Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε μία προς μία τις Μάσκες που έπεσαν, αλλά ο κατάλογος θα ήταν πολύ μακρύς. Θα προσπεράσουμε βέβαια τα έντυπα και ηλεκτρονικά media που απέδειξαν, με τρόπο αναμφισβήτητο, τη διαπλοκή τους με την εγχώρια Μαφιοκρατία - αυτής που ένα Δημοψήφισμα θα την διέλυε στην κυριολεξία. Δεν θα παραλείψουμε πάντως τα ποικίλα "είδωλα" της επικαιρότητας, που γιά καιρό είχαν δομήσει το image του "προοδευτικού" και απευθυνόταν, εν τίνι μέτρω, στην "σοβαρή", "σκεπτόμενη" και προοδευτική πτυχή του Ελληνικού Κοινού. Τρία ονόματα μου έρχονται πρόχειρα και είναι ενδεικτικά: Κούλογλου, Βαρουφάκης, Λαζόπουλος. Ο καθένας μπορεί να ανατρέξει στα λεχθέντα και γραφέντα των εν λόγω κυρίων γιά το Δημοψήφισμα, προκειμένου να αντιληφθεί πώς και ποιό προσωπείο κατέπεσε. Τολμώ μάλιστα να πώ πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, υπήρξαν εμμετικά δουλόφρονες προς την κυρίαρχη Μαφιοκρατία. Ποιός μπορεί εφεξής να τους λάβει σοβαρά υπ' όψη του ;
     Θα επιμείνουμε επιπλέον στη Μάσκα της Αριστεράς. Η κάθετη άρνησή της για τη διενέργεια Δημοψηφίσματος, άρνηση με έωλα και φαιδρά επιχειρήματα, απέδειξε, ακόμα μιά φορά, τον βαθύ αντιδημοκρατικό (και διαπλεκόμενο) χαρακτήρα της. Η έκπληξη βέβαια δεν προέρχεται από το παραδοσιακή Αριστερά στην οποία η αντιδημοκρατική πτυχή του είναι καταγωγικό και συστατικό στοιχείο της. Η μεγάλη και απρόσμενη έκπληξη (γιά πολλούς, όχι για εμάς) προήλθε από την λεγόμενη "ανανεωτική" Αριστερά. Δεν κράτησε ούτε καν τα στοιχειώδη προσχήματα - δηλαδή το να συμφωνήσει "επί της αρχής" αλλά να προβάλλει, ας πούμε, "το άκαιρο του Δημοψηφίσματος". Αυτό το Ναί "επί της αρχής" ήταν το ελάχιστο που απαιτούσαν οι αυθεντικοί, άδολοι Δημοκράτες Αριστεροί. Ωστόσο για την κομματική (και διαπλεκόμενη) καμαρίλα ακόμα και ένα τέτοιο "Ναί" θα ήταν επικίνδυνο: αν ο Λαός μπορεί να αποφασίζει για τα πεπρωμένα του τότε ποιός ο λόγος ύπαρξης του κομματικού κατεστημένου;
   Το "Δημοψήφισμα" είχε τελικά την τύχη που όλοι γνωρίζουμε. Ωστόσο και παρά την ματαίωσή του εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον και το σχολιασμό. Κυρίως από την πλευρά του Εγχώριου Κατεστημένου, και πάντα απολογητικά. Γιατί διέκρινε - και σωστά - οτι η χονδροειδής και απροκάλυπτη παρέμβασή του για την ματαίωση του Δημοψηφίσματος, όχι μόνο πλήγωσε την δημοκρατική ευαισθησία του Ελληνικού Λαού αλλά και το κατέστησε εξόφθαλμα ύποπτο/ένοχο στα μάτια των σκεπτόμενων Δημοκρατών. Προχθές ακόμα, ένας από τους δημοσιολογούντες του εγχώριου Κατεστημένου, με δήθεν εμβριθή και αποστασιοποιημένη αντικειμενικότητα, ένοιωσε την ανάγκη να σχολιάσει σχετικά και να καταλήξει σε ψευδο-μοιρολατρικά συμπεράσματα: "μέσα σ' ένα παγκοσμιοποιημένο (οικονομικό) περιβάλλον, η τοπική δημοκρατία του έθνους-Κράτους δεν έχει καμιά τύχη" (βλ. εδώ). Πρόκειται για την πλέον προηγμένη, ύπουλη "απολογητική". Σκοπό έχει να πλήξει το νοητικό και ψυχικό κέντρο της Αμεσοδημοκρατικής μας ευαισθησίας και πράξης με την αίσθηση της ματαιοπονίας. Εγείρει μπροστά μας ως σύχρονη και ανυπέρβλητη Μοίρα το "παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον" και τις "Αγορές" που είναι - δήθεν - ικανές να ακυρώσουν στην πράξη κάθε Αμεσοδημοκρατικό διάβημα. Εν ολίγοις και με άλλα λόγια μας λέει: το Σύστημα είναι πανίσχυρο, εγκαταλείψετε κάθε ελπίδα αντίστασης, κάθε αίτημα Αμεσοδημοκρατικής Ευτοπίας! Τέτοιες θέσεις ωστόσο μας σφυρηλατούν και μας ατσαλώνουν με την αντίθετη πεποίθηση. Γιατί η ίδια η απολογητική του Συστήματος (και του εγχώριου Κατεστημένου), όσο "τεκμηριωμένη", καμουφλαρισμένη ή χρυσωμένη μπορεί να είναι, υποδεικνύει ακριβώς την αδυναμία του - για να ακριβολογούμε, τον πανικό του μπροστά στο Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα.

   POST SCRIPTUM
(1).Η αλλοτρίωση του Λαού έχει φθάσει σε ένα τέτοιο επίπεδο που πολλοί θεώρησαν το Δημοψήφισμα ως εκβιασμό. Αν υπήρχε ένας εκβιασμός στο Δημοψήφισμα αυτός που εκβιάστηκε δεν ήταν ο Λαός - εκβιάστηκε η βαθειά απάθεια, το ετερόνομο βόλεμα, η υποκριτική οργή.
(2). Ας το ξαναπούμε ακόμα μιά φορά. Ακόμα και ως πολιτικός ελιγμός του ΓΑΠ, το Δημοψήφισμα είχε την μεγάλη Αμεσοδημοκρατική πτυχή του. Εμείς αυτήν ακριβώς θελήσαμε να αξιοποιήσουμε. Είπαμε ΝΑΙ "επί της αρχής". Και αντίστροφα, δεν ταχθήκαμε προκαταβολικά με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ στο εικαζόμενο δίλημμα του Δημοψηφίσματος.

Το Δημοψήφισμα και οι Μοιραίες Γυναίκες

2011-11-01T20:12:00.004+02:00

Η Τραγωδία, αρχαιόθεν, είναι γένους θηλυκού. Ωστόσο κάθε Τραγωδία δεν έχει πάντα μια γυναίκα ως "πρωταγωνιστή". Συχνά βέβαια οι γυναίκες απαρτίζουν το "χορό" του οποίου ο ρόλος είναι μάλλον παθητικός. Στη σημερινή Τραγωδία που εξελίσσει την πλοκή της, ο θηλυκός "χορός" απειλεί να αναλάβει το ρόλο του "πρωταγωνιστή" και να μετατρέψει την Τραγωδία σε Παρωδία. Κι αυτό σε επιπλέον αντίθεση με το κονόνα της αρχαίας Τραγωδίας όπου ο ‘χορός’ έχει το ρόλο το Σοφού.

Στη σημερινή Τραγωδία (όπως εξαγγέλθηκε με το Δημοψήφισμα και την Ψήφο Εμπιστοσύνης) ο πρωταγωνιστής μόνον φαινομενικά είναι ο Γ. Παπανδρέου. Ουσιαστικά πρωταγωνιστής είναι ολόκληρη η Ελλάδα και, εν μέρει, η Ευρώπη. Και, όπως σε κάθε αυθεντική Τραγωδία, το ερώτημα που τίθεται είναι πάντα ένα και απλό γιά τον πρωταγωνιστή: ΤΙ ΝΑ ΠΡΑΞΩ ; Αυτό το ερώτημα απαντήθηκε από το Γ. Παπανδρέου με το " πάμε σε Δημοψήφισμα". Η Αντιπολίτευση (εξωτερική) απαντά με το "πάμε σε εκλογές". Η εσωτερική Αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ απαντά με το "αλλάζουμε Πρωθυπουργό". Φορείς αυτής της εσωκομματικής φωνής είναι τρείς γυναίκες - Μ. Αποστολάκη, Ε. Καϊλή και η Β. Παπανδρέου. Ισχυρίζομαι οτι αυτές οι τρείς γυναίκες (ελαυνόμενες από απροσδιόριστα, αν όχι ύποπτα, κίνητρα) ενδέχεται να μετατρέψουν την Τραγωδία σε Παρωδία (καθόλου ανώδυνη για τη Χώρα). Εξηγούμαι:

Το Δημοψήφισμα δεν πρέπει να ματαιωθεί , είτε με "αλλαγή Πρωθυπουργού", είτε με "Εκλογές", για αρκετούς λόγους. Εδώ θα απαριθμήσω μόνον τέσερεις:

(α). Γιατί πρωτίστως είναι ένας διακριτικός, έμμεσος εκβιασμός στην Ευρώπη να προχωρήσει ΑΜΕΣΑ σε μια αναδιάταξη και να λύσει ΟΡΙΣΤΙΚΑ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, με μιά απόφαση, όλο το σύνθετο πρόβλημα της Ευρωζώνης (Κρατικά Χρέη, Ανακεφαλαίωση Χρεοκοπημένων Τραπεζών, Αναδιανομή Πλούτου μεταξύ Βορρά -Νότου). Δηλαδή μιά de facto Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, την οποία εισηγήθηκε πρόσφατα ο Γιόσκα Φίσσερ (βλ. εδώ).

(β). Και γιατί, ακόμη και με το κούρεμα χρέους 100 δις Ευρώ, η Ελλάδα - χωρίς την ανωτέρω αναδιάταξη της Ευρώπης - ακόμη κι αν εφαρμόσει πλήρως όλα τα ‘Μνημόνια’, το 2013 ή 2014 θα υποχρεωθεί να κηρύξει Στάση Πληρωμών και θα υποχρεωθεί σε έξοδο από τη Ευρωζώνη. Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Ενώ εν τω μεταξύ θα έχει χάσει όλα τα ‘ασημικά’ της, στά πλαίσια εφαρμογής των ‘Μνημονίων’.

(γ). Επιπλέον, μιά απλή ‘αλλαγή κυβέρνησης’ (είτε με άλλο Πρωθυπουργό , είτε με Εκλογές) λογικά θα ακύρωνε το Δημοψήφισμα και θα επέμενε στην εφαρμογή πρόσφατης Ευρωπαϊκής Απόφασης, με προσχηματικές βελτιώσεις βέβαια - δηλ. κούρεμα 100 δις αλλά και τα δυσβάσταχτα ‘Μνημόνια’ που οδηγούν στη Κινεζοποίηση του Λαού. Όμως αυτό όχι μόνον δεν θα απέτρεπε την χρεοκοπία και την έξοδο από το Ευρώ, όπως είπαμε, αλλά και την επαύριο της Χρεοκοπίας θα είμασταν χωρίς τα πολύτιμα ‘ασημικά’ που είναι απαραίτητα γιά την επιβίωση μιας χρεοκοπημένης χώρας.

(δ). Τέλος, η ακύρωση του Δημοψηφίσματος θα στερούσε από το Λαό το έσχατο δικαίωμά του να αποφανθεί ο ίδιος για το εάν θα ήθελε να δεχθεί την Κινεζοποίησή του (μισθοί και συντάξεις στο 50%, ημερομίσθια των 15 Ευρώ, κλπ) που συνεπάγονται τα ‘Μνημόνια’. Υπάρχει εδώ μια ...μικρή διαφορά. Και η ανατροπή του Γ. Παπανδρέου από τις τρείς μοιραίες γυναίκες (και ίσως περισσότερους άνδρες) θα μου στερούσε αυτό το δικαίωμα στην απόφαση για την Κινεζοποίησή μου... Γιατί άραγε αυτή τη Κινεζοποίηση να μου την επιβάλλει π.χ. μια ‘Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας’ που θα την ρυθμίζει η πολύσοφη κα Καϊλή ή άλλοι ομόλογοί της;;

Ήδη με την εξαγγελία του Δημοψηφίσματος η Ευρώπη βράζει. Μαζί της, ολόκληρος ο Κόσμος. Και σε διάστημα 10 ή 20 ημερών θα έχουν δρομολογηθεί οι οριστικές αποφάσεις της Ευρώπης - είτε προς την οριστική επίλυση του τρικέφαλου προβλήματος που θα έσωζε και την Ελλάδα, είτε προς την διάλυση της Ευρωζώνης. Πρόκειται γιά ένα Τραγικό Έργο με πολλές ‘πράξεις’ που πρέπει οπωσδήποτε να παιχθεί. Διαφορετικά τόσο η Ελλάδα όσο και η (νότια) Ευρώπη θα ολισθαίνουν στην Κινεζοποίηση. Αυτή την Τραγωδία οι τρείς γυναίκες της Βουλής μας δεν πρέπει να την μετατρέψουν σε Παρωδία. Γιατί δεν πρόκειται για Παρωδία-Ανέκδοτο. Ας μήν ξεχνάμε ποτέ οτι στο τέλος της Τραγωδίας επέρχεται η Κάθαρση. Στο τέλος της Παρωδίας επέρχεται η μπόχα.Και με αυτή τη μπόχα διακυβέβεται το μέλλον της Ελλάδας και της Ενωμένης Ευρώπης. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις - και μάλιστα προφάσεις με ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΕΣ αμαρτίες.-
------------------------------------------
POST SCRIPTUM :
(1)Μπορούν να αναβάλλουν την ‘πτώση’ του Γ. Παπανδρέου για ΕΝΑ ΜΗΝΑ. Είναι αρκετός για να δρομολογήσει τις οριστικές λύσεις στην Ευρώπη. Εκτός αν οι γυναίκες μας είναι σε (ποιητικό;) οίστρο και βιάζονται για ‘αρχηγό βαρβάτο’ που λέει και το άσμα.
(2) Οι κορώνες περί του ‘Δημοψηφίσματος που διχάζει’ είναι φυσικά ύποπτες. Πρώτον γιατί το Δημοψήφισμα προβλέπεται από το Σύνταγμα που οι ίδιοι το ψήφισαν. Δεύτερον γιατί θέλουν να κρατούν το Λαό πολιτικά ανώριμο - και μόνον τα τραγικά διλήμματα μπορούν να ωριμάσουν πραγματικά το Λαό. Τρίτον, γιατί πίσω από την ατάκα για ‘Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας’ κρύβονται Διαπλεκόμενα Συμφέροντα 200 δις Ευρώ, όσο και η κρατική περιουσία προς ‘ιδιωτικοποίηση’. Το πιθανόν είναι οτι τα εγχώρια Διαπλεκόμενα να έχουν και Διαπλοκές με Ευρωπαϊκά Κέντρα που απεργάζονται την αποπομπή της Ελλάδας από το Ευρώ (2013, 2014) με στόχους πολύ ποιό ευρύτερους απ’ ότι φαντάζονται οι εγχώριοι Διαπλεκόμενοι....Αυτά τα Ευρ. Κέντρα δεν θέλουν ασφαλώς μιά Ομοσπονδιακή Ευρώπη. Αλλά αυτά είναι δευτερεύοντα για τους εγχώριους Διαπλεκόμενους.
(3) Το γεγονός ότι το Δημοψήφισμα είναι και ένα παιχνίδι του Γ. Παπανδρέου που ‘στήνει στο πάγκο’ την Αντιπολίτευση είναι φανερό, αλλά δεν με αφορά και δεν το σχολιάζω εδώ. Είναι ένας ‘εκβιασμός‘ προς το Λαό; Απαντώ πως δεν είναι . Αποφασίζω νηφάλια, με περίσκεψη και απαντώ ανάλογα με το ‘γούστο μου’ ΟΧΙ ή ΝΑΙ, όπως οι αρχαίου Γάλλοι βασιλείς: car tel est notre plaisir !
(4) Η σημερινή ασθένεια του Βενιζέλου μου φαίνεται μάλλον πολιτική ‘ασθένεια’ - ύπουλος πάντα; Είδωμεν...
(2/11/2011)
(5). Ας προσέχουμε και ας μην ταυτίζουμε τη δικαιολογημένη οργή μας για τον Γ. Παπανδρέου με την πρώιμη οργή και συκοφαντία που εκφράζουν από χθές εναντίον του τα Διαπλεκόμενα Media: τα συμφέροντά μας είναι διαμετρικά αντίθετα από τα δικά τους... Στην παρούσα πλέον φάση ο Γ.Π. τους είναι απλώς ασύμφορος. Η συλογιστική τους υποδεικνύει τις μαύρες, οπισθόβουλες πρακτικές τους: συμβαίνει να είμαι ώριμος ως Πολίτης για να εκλέξω νέα κυβέρνηση αλλά όχι ώριμος (δηλ. παθολογικά ανώριμος) γιά να αποφανθώ σοβαρά σε Δημοψήφισμα ... Χώρια που η κα Καϊλή θέλει να με ελαφρύνει από το βάρος μιάς σοβαρής απόφασής μου στο Δημοψήφισμα... Οι δικοί μου πνευματικοί ώμοι είναι προφανώς ανίκανοι γι' αυτό το φορτίο...
(6) Τον διακριτικό "εκβιασμό" που αντιπροσωπεύει το Δημοψήφισμα, εμείς τον είχαμε προτείνει, ποιό σκληρό και άμεσο, στην ανάρτηση της 22/7/2008. Θα ήταν εκ μέρους μας υποκριτικό σήμερα να τον αποκλείσουμε από το "φόβο της χρεοκοπίας". Αυτή είναι αναπότρεπτη και περισσότερο εγγύτερη, ακόμη και με το μεγάλο "κούρεμα", αν δεν υπάρξει μια γενναία αναδιανομή του πλούτου Βορρά-Νότου, με ένα επενδυτικό Σχεδιο τύπου Μάρσαλ γιά όλες τις νότιες χώρες.

Το "Αντίπαλο Δέος"

2011-10-31T05:26:00.003+02:00

Οι κινητοποιήσεις τύπου "Αγανακτισμένων" έχουν πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Μετά την Ισπανία, την Ελλάδα, την Αγγλία και το Ισραήλ, ακολούθησε το Κίνημα στις ΗΠΑ εναντίον της Wall Street. Σ΄αυτά προστίθενται το Κίνημα της "Αραβικής Άνοιξης", οι κινητοποιήσεις στην Ινδία και τη Χιλή ενώ εντάσεις παρατηρούνται και στη Κίνα. Η πρόσφατη Παγκόσμια Σύναξη των "Αγανακτισμένων" υποδήλωσε με σοβαρότητα την γενικευμένη διάσταση του προβλήματος και του διακυβεύματος. Σοβαροί αναλυτές επισημαίνουν ως κεντρική αιτία την αυξανόμενη οικονομική ανισότητα και τη διαφθορά των κυρίαρχων οικονομο/πολιτικών Ελίτ. Το αποτέλεσμα είναι μιά γενικότερη "κρίση νομιμοποίησης" του Συστήματος (βλέπε εδώ την ανάλυση Rubini). Στις ΗΠΑ, ο νομπελίστας οικονομολόγος Krugman μιλά πλέον για το "σπάσιμο του Κοινωνικού Συμβολαίου" και την μετάβαση σε έναν οινεί "κοινωνικο/ταξικό πόλεμο" (βλέπε εδώ).
Στη χώρα μας, όπως και παντού, τούτος ο πόλεμος παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας προγραμματισμένης διαδικασίας πτωχοποίησης των μεσοαστικών στρωμάτων και εξαθλίωσης των αντίστοχων μικροαστικών. Εκτελείται "εκ των άνω", συνειδητά και απόλυτα προγραμματισμένα: μέσω αποφάσεων (Κεντρικές Τράπεζες) και νόμων από τα κατά τόπους ελεγχόμενα θεσμικά όργανα. Και παρά τις αντιδράσεις των Μαζών, θα συνεχίσει να εκτελείται χωρίς παρεκκλήσεις - αν και συχνά με παρελκυστικούς συμβιβασμούς προσωρινού χαρακτήρα, δηλαδή ανάπαυλες.
Εξηγήσαμε ήδη (ανάρτηση της 13/9/2011 :" Το Κοινωνικό Υποκείμενο της Άμεσης Δημοκρατίας") ότι τούτη η διαδικασία πτωχοποίησης των μεγάλων μαζών ξεκίνησε στη Δύση εδώ και 30 χρόνια. Και ενεργοποιήθηκε όταν οι κυρίαρχες οικονομικο/πολιτικές Ελίτ της Δύσης αντελήφθηκαν ότι δεν υπήρχε πλέον γι' αυτές Αντίπαλο Δέος. Δηλαδή όταν συνειδητοποίησαν οτι ο κομμουνισμός έπαψε να συνιστά ιδεολογικό και πολιτικο/στρατιωτικό κίνδυνο γιά το Σύστημα της Δύσης. Εξηγήσαμε επιπλέον οτι το κομμουνιστικό "Αντίπαλο Δέος" υποχρέωσε τις Ελίτ της Δύσης σε μιά θετική αναδιανομή του πλούτου, έτσι ώστε μεταξύ των δεκαετιών 1950 & 1980 να προκύψει στη Δύση η λεγόμενη "Κοινωνία της Αφθονίας", δηλαδή μια γενικευμένη ευμάρεια. Αυτή η Αφθονία μετατρέπεται σε Φτώχεια και, με την αυξανόμενη "λιτότητα", οδηγεί σε Εξαθλίωση το 1/3 του πληθυσμού. Και θα καταλήξει πραγματική Εξαθλίωση στο μέτρο που το Σύστημα, οι Ελίτ, θα νοιώθουν ασφαλείς, δηλαδή όσο στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται ένα ιδεολογικό και πολιτικό "Αντίπαλο Δέος".
   Οι τοπικές Εξεγέρσεις, οι αποσπασματικές Συγκρούσεις, τα λαϊκά "Οδοφράγματα" θα συνεχίσουν να εκφράζουν την αντίδραση των Μαζών απέναντι στη Πτωχοποίησή τους. Αλλά όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι, προφανέστατα, μέσα στην χειραγωγητική ευχέρεια του Συστήματος. Μάλιστα, όπως έδειξε το πρόσφατο παράδειγμα στο Λονδίνο, το Σύστημα μπορεί να διολισθαίνει ανενδοίαστα σε περισσότερο αυταρχικές μορφές χειραγώγησης (βλ ανάρτηση 15/8/2011). Συμβατικές αρχές, του "Κράτους Δικαίου" ή των "Δικαιωμάτων του Πολίτη", με τις οποίες εξοικειωθήκαμε στη Δύση των τελευταίων 50 χρόνων, πρόκειται σύντομα να εξανεμισθούν. Το φάσμα μιας αυταρχικής (à la Κίνας) Δύσης δεν είναι μιά προσωπική ιδεοληψία αλλά μιά αδρά διαγραφόμενη, αντικειμενική προοπτική. Πόσο μάλλον που το Οικονομικό/πολιτικό Σύστημα στη Δύση αρχίζει να προσλαμβάνει τα χαρακτηριστικά μιάς Νέας Φεουδαρχίας - αν και, προς το παρόν, με όλες "δημοκρατικές" επιφάσεις (βλ. ανάρτηση της 7/10/2011).
   Τί είναι αυτό που επιτρέπει στο Σύστημα να χειραγωγεί και να ελέγχει την αντίδραση των Μαζών, σ' ολόκληρη τη Δύση, παρά την "κρίση νομιμοποίησης" που επισημάνθηκε ήδη; Δεν είναι τόσο τα μέσα που διαθέτει ούτε η εσωτερική του συνοχή. Αντίθετα είναι το ιδεολογικό κενό μέσα στο οποίο η αντίδραση των Μαζών λαμβάνει χώρα. Παντού οι διαμαρτυρίες διέπονται από έναν αρνητικισμό. Κυριαρχεί το σύνθημα των "ΟΧΙ" - ΟΧΙ στο Μνημόνιο, ΟΧΙ στη Wall Street, OXI στο City, κλπ. Λείπει απ' το ευρύτερο κίνημα η εσωτερική ιδεολογική και πολιτική συνοχή. Λείπει δηλαδή το θετικό, ενοποιητικό Πολιτικό Πρόταγμα και Σύνθημα κάτω από το οποίο θα στεγάζονταν και θα νομιμοποιούνταν όλες οι "αρνήσεις" και οι πολιτικο/ιδεολογικές αποχρώσεις που προσπαθούν να εκφρασθούν. Αντίστροφα, χωρίς ενιαίο Πολιτικό Πρόταγμα και σύνθημα, οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του Συστήματος, μπορούν να συκοφαντούν και να κατακερματίζουν το ευρύτερο Κίνημα:"μπαχαλάκηδες" "αναρχικοί", "αντιδραστικοί", κλπ, κλπ.
   'Οπως συχνά έχουμε πεί εδώ, το Πρόταγμα της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι το μοναδικό θετικό πρόταγμα που μπορούμε να υιοθετήσουμε σήμερα. Η άρθρωση αυτού του προτάγματος αυτόματα ενοποιεί, συσπειρώνει, προσανατολίζει τη δράση, πολιτικοποιεί και νομιμοποιεί την κινητοποίηση των Μαζών. Κανείς μέσα στην Ελληνική και Δυτική Κοινωνία δεν θα μπορέσει να πλέον να μείνει αδιάφορος. Και όλοι θα πάρουν θέση - με προβλεπόμενα τα καταφατικά ποσοστά. Το άκουσμά του μέσα από ένα μεγάφωνο, η διατύπωσή του στους τοίχους και στα πανώ, η διάδοσή του από το διαδίκτυο και τα μηνύματα των κινητών, η ζύμωσή του μέσα στην κοινωνία, στο σχολείο και το πανεπιστήμιο, στο γραφείο ή το εργοστάσιο, θα εγείρει συζητήσεις, θα προβληματίσει. Και ως μαζική άρθρωση το Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα θα αποτελέσει το ιδεολογικό και πολιτικό ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ του Συστήματος. Μόνο αυτό μπορεί να το ταρακουνήσει, αρχικά - ύστερα να το ανατρέψει. .Ήδη οι πρώτες δειλές, ετερόκλητες εκφράσεις του άρχισαν να το τρομοκρατούν.
--------------------------------------------
POST SCRIPTUM
(1/11/2011) Προς άρση ενδεχόμενων παρεξηγήσεων ή ταυτήσεων του Αμεσοδημοκρατικού Προτάγματος με την Αριστερά, ο αναγνώστης μπορεί να δεί την ανάρτησή μας της 7/10/2011 με τίτλο " Η Άμεση Δημοκρατία και η Αριστερά".
6/12/2011. Μιά ετεροχρονισμένη επιβεβαίωση από τον ΟΟΣΑ γιά την αύξηση των οικονομικών ανισοτήτων τα τελευταία 30 χρόνια εδώ.

Η Μαφιοκρατία , οι Θεραπαινίδες της και το "κούρεμα" του Χρέους

2011-10-23T01:38:00.003+03:00

   Οτι η Μεταπολιτευτική Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δομήθηκε και ως Μαφιοκρατία είναι μιά αλήθεια που την ψιθυρίζει η πλειονότητα των Ελλήνων. Η λέξη "ομερτά" που προφέρθηκε προχθές στη Βουλή με τρόπο επίσημο (και υπερασπίσθηκε από τον Προεδρεύοντα) δεν ήταν ένα απλό lapsus verbi. Αντίστροφα, η γελοία ανάκλησή της υποδηλώνει, ίσως, μιά ένοχη συνείδηση - δηλαδή σ' αυτή την αίθουσα όλοι "βράζουμε στο ίδιο καζάνι"... ; Άλλωστε οι αυτο-"αθωώσεις" και οι αυτο-"παραγραφές" πολιτικών και οικονομικών εγκλημάτων (Siemens ή Misens, Ομόλογα, Χρηματιστήριο, κλπ) αποδεικνύουν μόνον μιά μικρή πτυχή της μαφιοκρατικής πρακτικής και νοοτροπίας που διαπερνά την Αντιπροσωπευτική "Δημοκρατία" μας. Ούτε φυσικά η διάσταση και οι πρακτικές της εγχώριας μαφιοκρατικής "ομερτά" είναι τόσο απλές και αθώες όσο θα ήθελε να μας πείσει ο κος Πρετεντέρης...(βλέπε εδώ).
   Η Διαπλοκή ήταν αυτή που εξώθησε στον μετασχηματισμό ενός μέρους του πολιτικού μας Συστήματος σε Μαφιοκρατία. Δηλαδή η παράνομη και παρά φύσει συνδιαλλαγή της Πολιτικής με το Οικονομικό Κατεστημένο. Γιά να ακριβολογούμε: με το Παρασιτικό Οικονομικό Κατεστημένο. Αυτό δηλαδή που τελικά ευθύνεται για την αποβιομηχάνηση της Χώρας και την παραγωγική της υποπλασία. (Τα εξηγήσαμε ήδη λεπτομερειακά στην ανάρτηση " Μηδενισμός και Εξέγερση" στις 10/2/2009). Άν και ομολογημένη παλαιόθεν, πχ. στην περίφημη "΄Εκθεση Βαρβαρέσου" (1952, βλέπε εδώ), μετά την Μεταπολίτευση η Διαπλοκή παροξύνθηκε και έλαβε διαστάσεις και συμπεριφορές Μαφίας όπου πράγματι εφαρμόζεται ο νόμος της "Ομερτά". Άλλωστε οι λέξεις και οι όροι εμφανίζονται μόνον όπου υπάρχουν και τα "πράγματα"... Ας το πούμε όμως σαφέστερα: η Μαφιοκρατία συνιστά τον εσωτερικό, σκληρό πυρήνα της Διαπλοκής. Την απαρτίζουν 200 άτομα του οικονομικού & πολιτικού Κατεστημένου. Αυτοί είναι που λυμαίνονται τη Χώρα για 30 ολόκληρα χρόνια και είναι, ουσιαστικά υπεύθυνοι γιά την χρεοκοπία της. Γιατί τελικά, τα Δάνεια του Κράτους, κατέληξαν - μέσω της μαφιοκρατικής "ανακύκλωσης" - άκοπα Κέρδη της, που βρίσκουν (σίγουρο και ανώνυμο) καταφύγιο σε λογαριασμούς της Ελβετίας.
   Ασφαλώς η Μαφιοκρατία για να υπάρξει και να λειτουργήσει αποτελεσματικά έχει ανάγκη από Θεραπαινίδες (η θεραπαινίς, της θεραπαινίδος : η υπηρέτρια). Αυτές οι θεραπαινίδες είναι εν γένει μικροκαιροσκόποι ή/και οσφυοκάμπτες που επανδρώνουν (κατ' ανάθεση) κεντρικές θέσεις στον χώρο των Κομμάτων, της Βουλής, των ΜΜΕ, της "Διανόησης", των Πανεπιστημίων, τον Συνδικαλισμό και φυσικά στον Κρατικό Μηχανισμό - Δημόσια Διοίκηση, Αστυνομία, Δικαιοσύνη, Ανεξάρτητες Αρχές (νέο φρούτο κι αυτό). Έργο τους είναι να ψηφίζουν επαίσχυντα Νομοσχέδια, να διαμορφώνουν απόψεις, να χειραγωγούν συμπεριφορές, να εκτρέπουν την προσοχή των μαζών και να τις αποχαυνώνουν, να διασώζουν τους "Capo" από τη δημόσια διαπόμπευση ή και τον ποινικό κολασμό, να νομιμοποιούν ιδεολογικά, να δικαιολογούν ρητορικά ή να αποσιωπούν τελικά τις "μεγάλες μπίζνες" των Μαφιοκρατών.
   Χάρις στις Θεραπαινίδες της η Μαφιοκρατία μπορεί να αισθάνεται οσονούπω σίγουρη και φυσικά να αναπαράγεται διαχρονικά. Οι Θεραπαινίδες της Μαφιοκρατίας συνιστούν μιά σχετικά διευρυμένη ομάδα. Αν και χωρίς κεντρική κατεύθυνση και ενορχήστρωση, ως υποομάδες γνωρίζουν το ρόλο τους μέσα από την τριακονταετή εμπειρία τους. Έξ' άλλου οι θέσεις των Θεραπαινίδων μεταβιβάζονται και κληρονομικά. Η "πίστη" και η "αποτελεσματικότητα" του πατρός δίδεται ως τίτλος εγγύησης στον υιό ή την κόρη. Σχεδόν το ίδιο που συμβαίνει και στον κεντρικό πυρήνα της της Διαπλοκής, στην Μαφιοκρατία.
   Φαίνεται πως η καλολαδωμένη Μαφιοκρατία, μολονότι ουσιστικά υπεύθυνη γιά το Χρέος της Χώρας, αισθάνεται απειλούμενη από ένα μεγάλο "κούρεμα" - δηλαδή "κούρεμα" που θα το καταστούσε πραγματικά βιώσιμο. Μόνον μιά τέτοια ερμηνεία μπορώ να δώσω στους οδυρμούς του ΣΕΒ: " καταστροφικό ένα κούρεμα του χρέους στο 50%" (βλέπε τη σχετική ανάλυση εδώ). Ασφαλώς στην ανάλυση αυτή υπάρχουν αλήθειες, κυρίως όμως επιφατικές. Μ' αυτές θέλουν απλώς να αποκρύψουν την ουσιαστική αλήθεια: με το βαθύ κούρεμα του Χρέους (ίσως και άνω του 50%) και την 10-ετή Διεθνή Επιτήρηση που συνεπάγεται, ο οικονομικός παρασιτισμός και η συνέκδοχη Μαφιοκρατία θα δεχτούν ένα συντριπτικό πλήγμα. Βασικά θα σπάσει ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την τραπεζική κλεπτοκρατία με τους "βιομήχανους του γλυκού νερού" και των επιχειρηματιών των εγχώριων καρτέλ. Η Διεθνής Επιτήρηση θα επιβάλλει στη Χώρα ένα σκληρό και αδίστακτο Καπιταλισμό, αλλά τουλάχιστον Καπιταλισμό αυθεντικό, όχι έναν Καπιταλισμό-Κύκλωμα όπως ο σημερινός. Το μαφιόζικο Κύκλωμα θα σπάσει και αυτό το γνωρίζουν πολλοί στον ΣΕΒ, στις Τράπεζες, στην Πολιτική. Το γνωρίζουν και πολλές από τις Θεραπαινίδες της Μαφιοκρατίας που κόπτονται γιά τα "δεινά" του "μεγάλου κουρέματος": προφανώς θα μείνουν άνεργες...
   Εκ δύο κακών το μη χείρον βέλτιστον. Θα θέλαμε ασφαλώς η Χώρα να αποφύγει τη Χρεοκοπία και το δεινά που συνεπάγεται για το 90% του Λαού. Αλλά αφού αυτή την Χρεοκοπία την κατέστησε αναπόφευκτη η Μαφιοκρατία, δεν μας μένει παρά να ευχόμαστε ένα (ελεγχόμενο) κούρεμα του χρέους μεγαλύτερο από το 60% - και όχι του 21% που προέβλεπε η συμφωνία του Ιουλίου. Μόνο μ' αυτό το βαθύ "κούρεμα" θα απαλλάξουμε τουλάχιστον την ερχόμενη γενιά από ένα ασήκωτο βάρος - αυτό θα το επωμισθούμε εμείς. Κουβαλώντας αυτό το φορτίο, σαν τον πραγματικό Σίσυφο του A. Camus, θα παίρνουμε τουλάχιστον και την ικανοποίηση οτι συντρίβουμε την Μαφιοκρατία που, επιπόλαια, επιτρέψαμε να γιγαντωθεί στη Χώρα. Είναι κι αυτό μιά δεύτερη, πικρή βέβαια, ανταμοιβή...
---------------------------
POST SCRIPTUM
[(23/10/2011 -18:25) Δεν θα αποσιωπήσω την ικανοποίηση που πήρα, λίγες ώρες μετά την ανάρτηση, διαβάζοντας το άρθρο του Καθηγητή Ν. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ, του New York University , στην "Οικονομική Καθημερινή", σελ. 6, με τίτλο " Το 'κούρεμα' και η επόμενη μέρα" ( η διαδικτυακή εκδοχή εδώ). Όχι μόνον συντάσσεται με το "βαθύ κούρεμα" του Χρέους αλλά και υποδεικνύει ακριβώς "το επίπεδο διαφθοράς" που κρύβεται πίσω από από την επιχειρηματολογία των ελληνικών Τραπεζών για μικρότερο κούρεμα (21% του χρέους). Προφανώς ο κος Οικονομίδης δεν ανήκει στις γνωστές μας Θεραπαινίδες ...O τραπεζίτης Λ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ κινδυνολογεί, αλλά μόνον για την περίπτωση ενός "μη εθελοντικού" κουρέματος.... (βλέπε εδώ). (Φυσικά στην περίπτωση "μη εθελοντισμού" θα ήταν προτιμότερο για την Ελλάδα η δήλωση ΠΛΗΡΟΥΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ). Ωστόσο εμείς δεν αναφερόμαστε παρά σε ένα "ελεγχόμενο" κούρεμα.. (25/11/2011 : Η σημερινή ανάλυση του καθηγητή Γ. ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ, αντικειμενική, ολιστική και αποκαλυπτική, δεν έρχεται σε αντίθεση με τη δική μας θέση - διαβάστε τη εδώ). Ας προσθέσουμε οτι ο Γ. ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ προβλέπει (τελικά) ένα "κούρεμα" της τάξης του 8ο%. Είθε !)-]
(1). Ασφαλώς δεν θα μάθουμε ποτέ με ονοματεπώνυμο τις καταθέσεις της Μαφιοκρατίας στο εξωτερικό. Και είναι εντελώς κωμικά (δηλαδή γελοιωδώς παραπλανητικά) τα παραδείγματα που μας δίνονται εδώ. Σε σας εναποτίθεται μόνο η ευθύνη να κατατάξετε και τον δημοσιογράφο του σχετικού ρεπορτάζ....
(2). Η Μαφιοκρατία δεν είναι μιά απλή εκδοχή των "Λαμόγιων" γιά τα οποία μιλήσαμε στην ανάρτηση της 18/7/2011. Είναι κάτι πολύ ποιό βαθύ: είναι η συνομωτική κλίκα που καταλήστεψε όχι μόνο το Δημόσιο Πλούτο αλλά και το οικονομικό μέλλον της Χώρας.
(3). Διαφορετικά από εμάς εννοεί τον όρο "ελεγχόμενο κούρεμα" (του Χρέους) η προαναφερθείσα ανάλυση του ΣΕΒ. Αυτοί, πίσω από τον ίδιο όρο εννοούν την διάσωση του "Κυκλώματος της Διαπλοκής". Γι' αυτό κι επιμένουν στην συμφωνία του Ιουλίου και του κουρέματος κατά 21% : αυτή τους εξασφάλιζε πολλούς από τους όρους της Διαπλοκής. Αν μάλιστα ο Διεθνής Έλεγχος επιβληθεί και στον προς εκποίηση Δημόσιο Πλούτο (Επιχειρήσεις, Ορυκτά, κλπ) οι Μαφιοκράτες θα θρηνήσουν πολύ: ήταν έτοιμοι να τον αποκτήσουν αντί πινακίου φακής. Είχαν μάλιστα διαχωρίσει τα "λάφυρα".
(4). Ο "αφελληνισμός" της Ελληνικής Οικονομίας είναι ένα επιχείρημα, ασφαλώς πραγματικό και σπαρακτικό, που επισείεται με το βαθύ "κούρεμα". Όμως αυτό ήταν μιά αναπότρεπτη εξέλιξη καθώς η Μαφιοκρατία υποθήκευε τη Χώρα (με τα τρελά Δάνεια τριών δεκαετιών) στους δανειστές της. Και το γνώριζαν, τουλάχιστον οι ποιό "βαθείς" από τους Μαφιοκράτες. Ο ανθελληνισμός τους δεν ήταν ρητορικός αλλά παραγματικός...

Γιά τον Διαχειριστή του Μέλλοντός μας

2011-10-20T04:55:00.002+03:00

Ο σημερινός Υπουργό Οικονομικών και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης κος Βενιζέλος μου ήταν ανέκαθεν αντιπαθής. 'Οχι φυσιογνωμικά αλλά πολιτικά. Και όχι μόνον γιά την αλλαζονική αυταρέσκειά του. Ούτε μόνον γιατί τον θεωρούσα ως τον ιθύνοντα νου της συνταγματικής διάταξης περί "ατιμωρισίας" των Υπουργών - διάταξη που κατέληξε ως μήτρα της Διαπλοκής και της πολιτικής Διαφθοράς. Ωστόσο, επειδή δεν αρέσκομαι σε προσωπικές επιθέσεις, απέφευγα κάθε (προσωποποιημένο) σχολιασμό - ακόμη και σήμερα που οι συνθήκες το διακαιολογούν απόλυτα. Αντί λοιπόν του σχολιασμού αρκούμαι να παραθέσω την ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ του Δημοσιγράφου Κ. Βαξεβάνη προς τον κο Βενιζέλο, σε συνέχεια της γνωστής τηλεοπτικής αντιπαράθεσης, που παραθέτω επίσης στο τέλος. Με καλύπτουν απόλυτα.

" Από την αλήθεια της ρητορείας προτιμώ τη ρητορεία της αλήθειας

ανοιχτή επιστολή του Κ. Βαξεβάνη στον Ευαγ. Βενιζέλο

Κύριε Βενιζέλο,

Αυτά που σας γράφω τα ξέρετε και εσείς και εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην “αντιπαράθεσή” μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον “κάλο” με αυτό το “είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό”. Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.

Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει. Το γεγονός επιπλέον πως “με πληρώνει ο ελληνικός λαός” είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να “αξίζω το μισθό μου”. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ.

Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το “πόθεν” και όχι το “έσχες” των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ. Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.

Πάμε τώρα στα πιο δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως “ασπίδα προστασίας” του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. Ο νόμος “περί ευθύνης υπουργών”, περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.

Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να “αυτορυθμίζονται”.

Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.

Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου “επιθετική σχεδίαση” αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε.

Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995.

Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη;

Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.

Αλλά δεν σταματήσατε εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γι’ αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…

Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε."

(από ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ, 19 Οκτωβρίου 2011, εδώ).

Και το σχετικό απόσπασμα της τηλεοπτικής αντιπαράθεσης

Η Άμεση Δημοκρατία και η Αριστερά

2011-10-07T04:19:00.005+03:00

Κυρίαρχο και θεμελιώδες στοιχείο του Αμεσοδημοκρατικού προτάγματος αποτελεί ο μετασχηματισμός του Κράτους σε Πολιτεία. Αντίστοιχα, τούτος ο μετασχηματισμός εξυπακούει την ανάταξη του παθητικού Υπηκόου (που αποτελεί το "αντικείμενο" του Κράτους/Εξουσίας) σε ενεργό και κυρίαρχο Πολίτη (δηλαδή "υποκείμενο" της Πολιτείας/Εξουσίας). Ένας τέτοιος μετασχηματισμός δεν συνιστά ούτε υποθέτει απλώς και μόνον μιά "πολιτική" μεταβολή, δηλαδή μια μεταβολή που θα αφορά τους συσχετισμούς και τις ποσοστώσεις της λαϊκής συμμετοχής. Συνυποθέτει και εξυπακούει επιπλέον μιά σταδιακή πολιτισμική ανατροπή, το εύρος και το βεληνικές της οποίας μόνον αχνά μπορούμε να προεικάσουμε σήμερα. Εντελώς σχηματικά αυτή η πολιτισμική ανατροπή μπορεί να περιγραφεί ως το πέρασμα σε ένα νέο τύπο Ανθρώπου, δηλαδή το πέρασμα από τον homo oeconomicus στον homo politicus. Αυτό το "πέρασμα" ως μακροπρόθεσμη βλέψη, συνιστά την "ουτοπική" πτυχή του όποιου αυθεντικού Αμεσοδημοκρατικού Κινήματος - δηλαδή το φωτεινό και αδιαπραγμάτευτο ορόσημο που θα προσανατολίζει την καθημερινή Πράξη και Σκέψη του.
Τούτη η πολιτισμική ανατροπή, τούτο το "πέρασμα" σε έναν νέο τύπο Ανθρώπου, ως "ουτοπικό" ορόσημο δεν μπορεί να "διαταχθεί": η Ιστορία δεν υπακούει ούτε στις Ικεσίες των Μαζών, ούτε στα Ευχολόγια των Διανοουμένων ούτε στο Διατάγματα των Δικτατόρων. Ο homo politicus συνιστά μιά "δημιουργία-μέσα-στο-χρόνο" πολυσύνθετων ιστορικών, κοινωνικών και πολιτισμικών διεργασιών, τέτοιων και τόσων που η ανθρώπινη διάνοια μπορεί μεν να υποθέσει αλλά δεν μπορεί να προκαταλάβει. Τουλάχιστον αυτό μας διδάσκει ο μετασχηματισμός του homo religiosus σε homo oeconomicus που έλαβε χώρα στη Δύση μεταξύ του 14ου και 19ου αιώνα. Μάλιστα, αυτό το παράδειγμα μας δείχνει οτι ο μετασχηματισμός δεν προκύπτει ευθύγραμμα και "ανόθευτα": κρίσιμα στοιχεία του homo oeconomicus καθορίστηκαν δραματικά από την ηθική ενός ("αιρετικού") homo religiosus. ( βλ. MAX WEBER, Η Προτεστάντικη Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού, εκδ. Gutenberg).
Ωστόσο υπάρχουν όλες εκείνες οι ενδείξεις που μας επιτρέπουν να εικάσουμε ότι η Παγκόσμια και ειδικότερα η Δυτική Ιστορία ευρίσκεται μπροστά σ' ένα νέο "κατώφλι" και αναζητά νέους "προσανατολισμούς". Χωρίς να παρακάμψουμε τα υπαρξιακά αδιέξοδα που τίθενται στον σύγχρονο homo oeconomicus (ή μάλλον στην έσχατη απόληξή του, τον μετασχηματισμένο σε animal laborans άνθρωπο), υπάρχουν και περισσότερο "απτές" ενδείξεις. Όχι μόνον η σημερινή Οικονομική Κρίση με την απρόβλεπτη έκβασή της, αλλά και το επιτεινόμενο Οικολογικό Αδιέδοδο, η Πληθυσμιακή Υπερφόρτωση του πλανήτη, η μετατόπιση του Γεωστρατηγικού-Οικονομικού Κέντρου του Κόσμου από τη Δύση στην Ανατολή, οι συντελούμενες Πληθυσμιακές Μετακινήσεις, συνιστούν ορισμένες από αυτές. Όλα τούτα, καθώς και οι άπειρες αλληλεπιδράσεις που προκύπτουν από αυτά, τροφοδοτούν μιά αναδιάταξη αυτού που ο Καστοριάδης ονόμαζε "Κοινωνικό Φαντασιακό". Και επιπλέον ενεργοποιούν, τουλάχιστον στη Δύση, το "Θεσμίζον Φαντασιακό" ή "Ριζικό Φαντασιακό" , δηλαδή μιάν apettite γιά ριζική αναθέσμιση της Δυτικής Κοινωνίας. (Κ. Καστοριάδης, Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, εκδ. Ράππα).
   Τούτο το "Θεσμίζον Φαντασιακό" δεν είναι ακόμα διαμορφωμένο και μονοσήμαντα εκκεντρωμένο. Αντίθετα μέσα από τον μαγματικό πυρήνα του, εκδιπλώνονται δύο τουλάχιστον τάσεις, διαμετρικά αντιφατικές. Από τη μιά διαπιστώνονται ισχυρά συμπτώματα υποστροφής σε μιά νέα Φεουδαρχία, γεγονός που υποδηλώνεται από την αύξουσα συγκέντρωση του παραγόμενου πλούτου σε ολοένα και λιγότερα χέρια αλλά και υποδαυλίζεται από την μακάρια αφασία και πολιτική παθητικότητα κρίσιμων Μαζών. Αυτή η υποστροφή συντελείται σιωπηρά και δεν έχει ακόμα αποσπάσει την προσοχή των Διανοουμένων - με μιά χαρακτηριστική εξαίρεση (Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ, Το Πολιτικό και ο Άνθρωπος, τόμος Ια, σελ. 69, εκδ. Θεμέλιο). Από την άλλη, έχουμε Αμεσοδημοκρατικές διεγέρσεις, αδιαμόρφωτες και εν πολλοίς ασυνάρτητες, οι οποίες κολυμπούν μέσα σ΄έναν θεωρητικο-ιδεολογικό κενό και ψηλαφούν την Κοινωνική Συγκατάνευση χωρίς να μπορούν φυσικά να την αδράξουν. Ο κύριος λόγος αυτής της αδυναμίας δεν είναι μόνον η "μακάρια αφασία" των κρίσιμων Μαζών αλλά και - ιδιαίτερα- τα αριστερά σύνδρομα από τα οποία διαπερνούνται τα όποια εμβρυώδη Αμεσοδημοκρατικά Κινήματα. Μ΄αυτά προσπαθούν να γεμίσουν τόσο την πρακτική τους αβελτηρία όσο και το θεωρητικο-ιδεολογικό τους κενό. Όμως αυτά ακριβώς τα αριστερά σύνδρομα καθιστούν τις Αμεσοδημοκρατικές ενοράσεις αμφίλογες ή ύποπτες στις μεγάλες Μάζες.
   Τα αριστερά σύνδρομα είναι ωστόσο αναπόφευκτα : όχι μόνο κάτω από την επικαιρότητα μιας ζοφερής οικονομικής κρίσης αλλά και λόγω της κληρονομημένης Δυτικής Σκέψης της οποίας η Αριστερή πτυχή της είναι καθοριστική. Ακόμα και το πλέον αυθεντικό αμεσοδημοκρατικό αίτημα, της "ισονομίας" γιά παράδειγμα, σήμερα λαμβάνει αναπόδραστα αριστερές συνδηλώσεις χάρις στη Κληρονομημένη Σκέψη και τα αντίστοιχα πνευματικά αντανακλαστικά. Η θέση μας βέβαια είναι ότι τα αριστερά σύνδρομα θα ακυρώσουν την διαμόρφωση μιάς αυθεντικής Αμεσοδημοκρατικής Σκέψης και Βλέψης, αν και οψέποτε κυριαρχήσουν , και αν το ευρύτερο Κίνημα για 'Αμεση Δημοκρατία δεν οριοθετήσει αποφασιστικά τους θεωρητικούς και πρακτικούς συσχετισμούς με την Αριστερά. Βασικά γιατί υπάρχει μιά θεμελιώδης και, κατά τα φαινόμενα, αγεφύρωτη αντίθεση : η Αριστερά, σε όλες τις εκφάνσεις της, αποβλέπει στην ισχυροποίηση του Κράτους και η Άμεση Δημοκρατία αποβλέπει στον μετασχηματισμό του Κράτους σε Πολιτεία. Η ισχυροποίηση του Κράτους δεν είναι ένα "εφηβικό πταίσμα" της Αριστεράς που το έχει δήθεν υπερβεί με την ενηλικίωσή της - αντίθετα, είναι η καταστατική της αρχή, ο ακρογωνιαίος της λίθος, το ανεξόριστο sine qua non της. Ένας ετεροβαρής συμβιβασμός μ΄αυτό θα ακύρωνε εν τη γενέση του τον κεντρικό πυρήνα του Αμεσοδημοκρατικού Προτάγματος.
Επιπλέον και σε συνάφεια, για έναν τόσο μεγάλο πολιτικο-πολιτισμικό μετασχηματισμό, τον μετασχηματισμό homo oeconomicus σε homo politicus, η θεσμική Αριστερά (ελληνική και ευρωπαϊκή) είναι θεωρητικά ανερμάτιστη, ιδεολογικά μετέωρη και πρακτικά (οσονούπω και ανομολόγητα) εχθρόπαθη. Αυτή η θέση μας δεν είναι ούτε αυθαίρετη ούτε εμπαθής προκατάληψη. Αντίθετα διαμορφώνεται κάτω από το φώς της ίδιας της ιστορικής εμπειρίας και, φυσικά, των ίδιων των θεωρητικο-ιδεολογικών προϋποθέσεων της Αριστεράς. Συνοψίζοντας εδώ μόνον τον ιδεολογικό και θεωρητικό ορίζοντα της Αριστεράς θα επισημάνουμε επιγραμματικά τα εξής κρίσιμα σημεία:
    (1). Η θεωρία της έχει δομηθεί αφετηριακά και έχει επενδυθεί ιστορικά για να υπηρετήσει την έσχατη απόληξη του homo oeconomicus - δηλαδή τον μετασχηματισμένο σε animal laborans νεωτερικό άνθρωπο. Τό ίδιο δηλαδή που ισχυρίζεται και πράττει διαχρονικά και η Φιλελεύθερη Οικονομική Σκέψη, αλλά με αντεστραμμένα ορισμένα από τα πρόσημα της Αριστεράς. Η Arendt γενίκευσε την συγκλίνουσα δυναμική αμφότερων των θεωριών ως εξής :"Το τελευταίο στάδιο της κοινωνίας του μόχθου, η κοινωνία των επαγγελματιών, απαιτεί από το μέλη της μιάν απολύτως αυτόματη λειτουργία, ωσάν η ατομική ζωή να είχε στην πραγματικότητα βυθισθεί μέσα στην συνολική διαδικασία της ζωής του είδους και η μόνη πραγματική απόφαση που απαιτείται ακόμα από το άτομο [είναι] ...να εγκαταλείψει την ατομικότητά του και να συγκατατεθεί σ' έναν αποχαυνωμένο, 'ηρεμισμένο' λειτουργικό τύπο συμπεριφοράς". ( HANNAH ARENDT, Η Ανθρώπινη Κατάσταση, εκδ. Γνώση, σελ. 434).
    (2). Η Αριστερή Θεωρία συνεχίζει και φέρνει στο λογικό του τέρμα το πρόγραμμα του Διαφωτισμού - ενός Διαφωτισμού που απέναντι στο "μύθο" και τη "δόξα" θέτει το ιδεώδες του "Λόγου". Αλλά τούτος ό "Λόγος" κατέληξε ένας "Εργαλειακός Λόγος", δηλαδή ένας ποιό καταπιεστικός και ποιό ολοκληρωτικός Μύθος, που η Αριστερά (ακόμα και η ανανεωτική) συνεχίζει να ενσαρκώνει και να τον υπηρετεί - έστω και ασυνείδητα και παρά τους κατά καιρούς "ανανεωτισμούς". ( MAX HORKHEIMER & TH. ADORNO, Η Διαλεκτική του Διαφωτισμού, εκδ. 'Υψιλον).
Απέναντι σ' αυτές τις δύο κομβικές θεωρητικές (προϋπο)θέσεις της Αριστεράς, το Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα διαφοροποιείται τόσο ως υπέρβαση του homo oeconomicus/animal laborans όσο και ως υπέρβαση του δογματικά εκφραζόμενου και αυταρχικά (εκ των άνω) επιβαλλόμενου Εργαλειακού Λόγου. Το Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα υιοθετεί την ατομική "δόξα", δηλαδή την υποκειμενική "γνώμη" που, συγκερασμένη στην "Πνύκα" και διαμεσολαβημένη από την αρχή της πλειοψηφίας, μετατρέπεται σε Λόγο-της-Πολιτείας.
Βέβαια όλα αυτά απαιτούν μιά διεξοδικότερη ανάλυση, αφού επιπλέον στο προσκήνιο εισάγεται, τουλάχιστον έμμεσα, και η συζήτηση για τον Δυτικό Μεταμοντερνισμό. Αυτή λοιπόν θα την επιχειρήσουμε σε προσεχή ανάρτηση.
+++

Προτροπές Πατριωτισμού

2011-09-30T04:55:00.002+03:00

   Τούτες τις ώρες των "μνημονιακών" ακρωτηριασμών οι προτροπές Πατριωτισμού ηχούν ως σαρκαστική ειρωνεία. Τουλάχιστον γιά τη συντριπτική πλειοψηφία του Λαού που πληγώνεται και συνθλίβεται καθημερινά. Ωστόσο δεν είναι ειρωνεία όταν απευθύνεται στις κυρίαρχες Ελίτ της Χώρας - αυτές που σχεδόν απολαμβάνουν τις λαϊκές θυσιαστικές εκατόμβες. Το αντίθετο μάλιστα, τέτοιες προτροπές προς ελληνικές Ελίτ - και μάλιστα από εξωτερικούς παρατηρητές - δείχνουν το μέγεθος του πατριωτικού ξεπεσμού τους. Υποδηλώνουν επιπλέον οτι αυτός ο ξεπεσμός έγινε απεχθής ακόμα και στους Ευρωπαίους. Έτσι πρέπει να ερμηνεύσουμε την προχθεσινή προτροπή Πατριωτισμού προς την Επιχειρηματική Ελίτ της Ελλάδας που έκανε ο Πρόεδρος των Γερμανών Βιομηχάνων: "συμπεριφερθείτε ως Έλληνες Πατριώτες και κάνετε επενδύσεις" (δείτε εδώ). "Κανένας ξένος επενδυτής δεν θα μπει... στην Ελλάδα, όταν οι Έλληνες επενδυτές – ακολουθώντας την αντίθετη κατεύθυνση – εγκαταλείπουν τη χώρα", είπε ο κ. Κάιτελ .
   Το γεγονός ότι τούτη η δήλωση/προτροπή έγινε ενώπιον του Προέδρου του Ελληνικού ΣΕΒ και του Έλληνα Πρωθυπουργού έχει ειδοποιό σημασία. Ολόκληρη η Ευρώπη βοά για την θανάσιμη έξοδο πολύτιμων κεφαλαίων από τη Χώρα, (150 δις Ευρώ μόνον μεταξύ 2009 & 2011), γεγονός που υποδεικνύει ότι οι κεφαλαιοκρατικές Ελίτ ποντάρουν στην χρεωκοπία της Χώρας και την υποδαυλίζουν πολλαχώς. Η αγανακτισμένη απέχθεια του κου Κάιτελ (και προφανώς όσων εκπροσωπεί) εξηγείται επιπρόσθετα όχι μόνο από το γεγονός ότι άλλοι Ευρωπαϊκοί Λαοί καλούνται τούτη τη στιγμή να "συντηρήσουν" το Ελληνικό Κράτος αλλά και γιατί γνωρίζουν τον αρπαχτικό δόλο των Ελλήνων πλουσίων: περιμένουν τη χρεωκοπία και την οικονομική απαξίωση γιά να (επαν)αγοράσουν ολόκληρη τη Χώρα αντί πινακίου φακής. Κι ας θυμώμαστε οτι σύμφωνα με το SPIEGEL - παρά τις χλιαρές διαψεύσεις - οι καταθέσεις των Ελλήνων, μόνο στην Ελβετία, φθάνουν τα 600 δις Ευρώ (βλέπε εδώ).
   Είχαμε επισημάνει πρό πολλού το μηδενιστικό ήθος και έθος των ελληνικών πολιτικών και οικονομικών Ελίτ, που οδηγούσαν τη Χώρα στη δίνη της Χρεωκοπίας (ανάρτηση 10/2/2009, εδώ). Το γεγονός ότι τούτη η στάση γίνεται αντικείμενο επισήμανσης σε διεθνή φόρα υποδηλώνει εμφατικά ότι ξεπέρασε κάθε ανεκτό όριο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι οι Ελληνικές οικονομικές & επιχειρηματικές Ελίτ θα εισακούσουν την προτροπή Πατριωτισμού. Εμείς, ο Λαός, θα πιούμε ολόκληρο το πικρό ποτήρι - όποιο κι αν είναι αυτό. Ωστόσο δεν θα λησμονήσουμε ποτέ τούτο το μηδενιστικό λαμογιαδισμό τους. Δεν θα λησμονήσουμε συμπεριφορές όπως αυτές που επισήμανε πρόσφατα το STERN (διαβάστε εδώ) και επιβεβαιώνουν τις επισημάνσεις Κάιτελ. Τούτη η Μνήμη είναι αναπόσπαστο μέρος του δικού μας πατριωτικού καθήκοντος.
------------
post scriptum (6/10)
Σχετικά ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας επανέρχεται στο θέμα:
«Το βρίσκω και εγώ περίεργο, εμείς να προσπαθούμε από το εξωτερικό να βρούμε επενδυτές για την Ελλάδα και την ίδια στιγμή να φεύγουν οι Έλληνες επενδυτές από την ίδια τους τη χώρα», δήλωσε ο Ρέσλερ στον κρατικό τηλεοπτικό σταθμό ZDF. (εδώ)

Το Κοινωνικό Υποκείμενο της Άμεσης Δημοκρατίας (1)

2011-09-13T16:11:00.012+03:00

   -Ι-
    Η Άμεση Δημοκρατία, ως πολιτικό πρόγραμμα, δεν μπορεί παρά να αφορά και να εκφράζει την συντριπτική πλειοψηφία μιάς Κοινωνίας. Δίχως την ενεργή (ή έστω οριακά παθητική) βούληση αυτής της πλειοψηφίας η "Άμεση Δημοκρατία" δεν είναι παρά flatus vocis ή ευχολογικό σύνθημα. Φυσικά, μιά τέτοια πλειοψηφία, προϋποθέτει την ταύτιση (ή έστω την πυκνή σύγκλιση) των υλικών και ιδεατών συμφερόντων μεγάλων κοινωνικών ομάδων. 'Αλλωστε είναι γνωστό οτι μόνον μεγάλα Κοινωνικά Υποκείμενα (Τάξεις ή Status Groups) μπορούν να μετασχηματίσουν τις εκάστοτε Ουτοπίες σε Ευτοπίες. Και αντίστροφα: μόνον εκείνες οι Ουτοπίες που ενσαρκώνονται από μεγάλα Κοινωνικά Υποκείμενα μπορούν να ανατρέψουν την κατεστημένη Πραγματικότητα και να επιβάλουν το ουτοπικό πρόγραμμα ως νέα Πραγματικότητα, δηλαδή ως Ευτοπία. Διαφορετικά, κάθε "Ουτοπία" δεν είναι παρά μιά φαντασίωση Διανοουμένων ή ολίγων αυτάρεσκων (και ανίσχυρων) "αιρετικών" χωρίς κανένα πολιτικο-κοινωνικό αντίκρυσμα.
    Με αυτά τα δεδομένα και στον ορίζοντα της δικής μας Αμεσοδημοκρατικής "Ευτοπίας", πρέπει να διερωτηθούμε γιά το:
(α) ποιό θα μπορούσε να είναι το Κοινωνικό Υποκείμενο της Άμεσης Δημοκρατίας στην εποχή μας;
(β) ποιοί είναι οι όροι σχηματισμού αυτού του Κοινωνικού Υποκειμένου μέσα στην τρέχουσα κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα;

Τα Κοινωνικά Υποκείμενα συγκροτούνται μέσα στην Ιστορία χάρις σε μιά σύγκλιση (θετικών ή αρνητικών) συμφερόντων, τα οποία, παρά την κρατούσα κοινωνιολογική άποψη, δεν αφορούν μόνον τα στενά υλικά συμφέροντα. "Ιδεατά" επίσης συμφέροντα υπερκαθορίζουν την δράση και την συμπεριφορά των ατόμων. Κανένας σήμερα δεν θα μπορούσε να παραγνωρίσει, γιά παράδειγμα, το αίτημα/συναίσθημα του "σεβασμού" και της "αξιοπρέπειας" όπως προσδιορίζονται από το Δυτικό κοινωνικό και πολιτισμικό φαντασιακό. Ωστόσο σήμερα θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με τα συμφέροντα της υλικής, δηλαδή οικονομικής πτυχής.

                                                      -ΙΙ-
Η σύγχρονη κοινωνικο-οικονομική διαστρωμάτωση δεν υπακούει στην παλιά (και οσονούπω απλοποιητική) διάστιξη μεταξύ "αστών" και "προλετάριων". Αλλαγές στην ίδια την παραγωγική δομή του Καπιταλισμού και μιά αναδιανομή πλούτου που εξηγούμε παρακάτω, "αστικοποίησαν" , κατά κάποιο τρόπο, την παραδοσιακή εργατική/προλαταριακή Τάξη. Επιπλέον, σε μεγάλο βαθμό, τη θέση του παραδοσιακού "προλετάριου", στην Ευρωπαϊκή Δύση, έχουν καταλάβει οι (νεοεισαχθέντες) πρόσφυγες/μετανάστες. Αυτοί, γιά μιά σειρά λόγων που δεν θα αναλύσουμε εδώ, απέχουν αρκετά από την δημιουργία μιάς συγκροτημένης ταξικής ή ομαδικής συνείδησης , και κατ' επέκταση ζούν ακόμα στο περιθώριο των μεγάλων πολιτικοκοινωνικών ζυμώσεων. Γλωσσικοί και άλλοι πολιτισμικοί παράγοντες εμποδίζουν και την επαρκή ενσωμάτωσή τους και την συγχώνευσή τους σε μιά ομοιογενή και συνειδητοποιημένη κοινωνική Ομάδα με επαρκές πολιτικό βάρος. Από την άλλη πλευρά μιά νέα διαδικασία "προλεταριοποίησης" μικροαστικών ομάδων ευρίσκεται σε εξέλιξη, γεγονός που θα εξηγήσουμε παρακάτω.
    Στόν αντίποδα αυτών των οιονεί "προλετάριων" βρίσκεται η κοινωνική συνομάδωση που (πολύ απλοποιητικά) ονομάζουμε "αστούς". Αυτοί επίσης δεν συνιστούν μιά συμπαγή και ομοιογενή ομάδα - ποτέ άλλωστε δεν συνιστούσαν μιά τέτοια. Ανέκαθεν ήταν διαχωρισμένοι σε "μεγαλο-αστούς" και "μικρο-, μεσο-αστούς". Ήδη από την Γαλλική Επανάσταση, τα υλικά και ιδεατά συμφέροντά τους συνέπιπταν μόνον οριακά και μόνο στη βάση της κοινής αντιπαλότητας με την αριστοκρατία του ancien regime. Έκτοτε και κάτω από την επίδραση της Βιομηχανικής Επανάστασης , της ανάπτυξης/εξέλιξης του Καπιταλισμού, της οριζόντιας και κάθετης κοινωνικής κινητικότητας , κλπ , τα συμφέροντα αυτών των τριών ομάδων αναδιατάχθηκαν ποικιλοτρόπως.
Εντελώς σχηματικά, μπορούμε να πούμε ότι :
(α) Με την Βιομηχανική Επανάσταση του 19ου αιώνα πολλοί μικρο-αστοί προλεταριοποιήθηκαν και πύκνωσαν τις τάξεις του εργατικού κινήματος στη Δύση. Αυτό ανάγκασε τους μεγαλο-αστούς σε παραχωρήσεις πρός τους μεσο-αστούς προκειμένου να δημιουργηθεί η κρίσιμη πολιτική μάζα γιά την αναχαίτηση του εργατικού κινήματος.
(β) Η ενσάρκωση της Κομμουνιστικής Ουτοπίας από την Εργατική Τάξη και η επικράτησή της στην Ρωσία (1917-1940) εδραίωσε την "συμμαχία" των μεσο-αστών με τους μεγαλο-αστούς στη Δύση. Ωστόσο η νίκη της κομμουνιστικής Ρωσίας (ΕΣΣΔ) επί του Φασιστικού Άξονα και η δημιουργία της Μεγάλης Σοβιετικής Αυτοκρατορίας (με ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη υπό την κατοχή της ), δημιούργησε μιά ασφυκτική πίεση στην μεγαλο-αστική Τάξη της Δύσης, δηλαδή τον φόβο της ολικής πολιτικο-κοινωνικής ανατροπής της.
(γ). Κάτω από αυτή την πίεση/φόβο δημιουργήθηκε στην Δύση η χρυσή ευκαιρία της μικρο-αστικής και εργατικής τάξης. Και κατάφεραν να αποσπάσουν από την μεγαλο- και μεσο-αστική Τάξη όλα εκείνα τις υλικά καί ιδεατά "προνόμια " (παραχωρήσεις) που συνοψίσθηκαν στον όρο " Κοινωνία της Αφθονίας". Η Κοινωνία της Αφθονίας, που χαρακτηρίζει τη Δύση από το 1947 έως το 1990, είναι πράγματι ένα ιστορικό novum. Είναι η εποχή που όχι μόνον υπερβαίνεται η σπάνις των αγαθών για τις μεγάλες μάζες αλλά και αμβλύνονται σημαντικά οι ταξικές ανισότητες - χωρίς βέβαια να καταργηθούν. Το μέγεθος της αναδιανομής του πλούτου που επιτεύχθηκε τότε είναι ενδεικτικό στις ΗΠΑ: το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού που στα 1928 κατείχε το 24% του εθνικού πλούτου στα 1980 κατέληξε να κατέχει το 9%. Αντίστοιχα μεγέθη αναδιανομής έχουμε, γιά την ίδια περίοδο, καί στην Ευρωπαϊκή Δύση.
(δ) Από τη δεκαετία του '90, όταν έγινε αντιληπτή αρχικά η δυσλειτουργία της ΕΣΣΔ και μεταγενέστερα η ίδια η κατάρρευσή της, η μεγαλο-αστική τάξη της Δύσης προχωρά σε μιά αντίστροφη αναδιανομή πλούτου. Δίχως ιδεολογικό και, προπάντων, πολιτικο/στρατιωτικό αντίπαλο δέος πλέον , οι μεγαλοαστική Δύση υιοθετεί πολιτικές συρρίκνωσης των εισοδημάτων των μικρομεσαίων. Και επιπλέον "εφησυχάζει " προσωρινά τους μικρομεσαίους από την καθαρή προλεταριοποίηση με την εισαγωγή των εκατομμυρίων "τριτοκοσμικών" μεταναστών. Ήδη το έτος της οικονομικής κρίσης (2008) στις ΗΠΑ το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού έφθασε να κατέχει το 24% του εθνικού πλούτου - δηλαδή η συσσώρευση του πλούτου έφθασε ξανά στα επίπεδα του 1928. (Γιά ορισμένα, περισσότερο γενικευμένα στοιχεία, βλέπε εδώ). Αντίστοιχα επίπεδα συσσώρευσης πλούτου έχουμε και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μολονότι εδώ τα στοιχεία είναι εσκεμμένα ποιό θολά. (Γιά τις συνθήκες στην Αγγλία, βλέπε εδώ). Στην ίδια τη "σοσιαλιστική" Σουηδία η συσσώρευση του πλούτου σήμερα υπερβαίνει, σε πραγματικά μεγέθη, την συσσώρευση των ΗΠΑ που προαναφέραμε. (Βλέπε Υποσημείωση 1).
(ε) Αυτή η διαδικασία της αντίστροφης διανομής του πλούτου, παρά την οικονομική κρίση, συνεχίζεται ακάθεκτη. Και μάλιστα με μιά παράλογη εμμονή και σε αντίθεση με την κευνσιανή λογική που επιβάλεται γιά την ίδια την υπέρβαση της Κρίσης. Τούτο έγινε φανερό πρόσφατα στις ΗΠΑ με την άρνηση της πλειοψηφίας της Βουλής γιά
(1) την φορολόγηση των υπερπλουσίων, και
(2) την εξουσιοδότηση της Κυβέρνησης γιά αύξηση του Δημοσίου Χρέους προκειμένου να χρηματοδοτηθούν κευνσιανές πολιτικές αναθέρμανσης της οικονομίας.
Και είναι εξόφθαλμο επίσης στην Ευρώπη - όπου οι "πολιτικές λιτότητας" συρρικνώνουν ακόμα περισσότερο τα εισοδήματα των μικρομεσαίων.

                                                     -ΙΙΙ-
Η οικονομική συρρίκνωση των μικρομεσαίων στρωμάτων φαίνεται λοιπόν ότι συνιστά μιά "μονόδρομη λογική" των "μεγαλοαστών" (ή των πολιτικο/οικονομικών ελίτ) της Δύσης. Αν και δεν υπάρχουν ασφαλή στοιχεία γιά τις αναδυόμενες οικονομίες, π.χ. της Βραζιλίας, Ινδίας, κλπ πρέπει να υποθέσουμε οτι κι εκεί ακολουθείται η ίδια "μονόδρομη λογική". Άλλωστε η συνεχιζόμενη διαμαρτυρία των μικρομεσαίων στο Ισραήλ γιά την εντεινόμενη αποδυνάμωσή τους, υποδεικνύει οτι: σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γής (και κάτω από την έκλειψη ενός πολιτικο/ιδεολογικού αντιπάλου δέους), η συσσώρευση του πλούτου θα συνεχιστεί και θα διευρύνει την πτωχωποίηση μεγάλων μικρομεσαίων μαζών. ( Για μιά άλλη θεώρηση, βλέπε εδώ).
   Ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των πτωχοποιημένων (ή και πτωχοποιούμενων) στρωμάτων αρχίζουν να συνειδητοποιούν - και σωστά !- οτι αυτή η πτωχοποίηση δεν είναι μιά παροδική κατάσταση. Και τούτο ισχύει ιδιαίτερα γιά τα Ευρωπαϊκά και Αμερικανικά δεδομένα, όπου το γενικότερο οικονομικό αποτέλεσμα μειώνεται, αφού αντίστοιχα μεγαλώνει η συμμετοχή των αναδυώμενων οικονομικών δυνάμεων, όπως της Κίνας, Ινδίας, Βραζιλίας κλπ. Γιά την μικρομεσαία τάξη της Ευρώπης και των ΗΠΑ η "Κοινωνία της Αφθονίας" πήρε οριστικά τέλος . Μπροστά της πλέον ορθώνεται το φάσμα της πτωχοποίησης που ήδη, σε πολλές περιπτώσεις, μετατρέπεται κυριολεκτικά σε οικονομική εξαθλίωση. Μπροστά σ' αυτό το φάσμα και με τη σύμπραξη του "αυτοσεβασμού" (που είναι μιά πολιτισμική συνιστώσα της Δύσης) το Κοινωνικό Υποκείμενο της Αμεσοδημοκρατικής Ουτοπίας αρχίζει να σχηματίζεται. Ολοένα και περισσότεροι "μικρομεσαίοι", αντιμέτωποι με τον πραγματικό ή ενδεχόμενο κίνδυνο της εξαχρειωμένης προλεταριοποίησης, θα στρέφουν το βλέμμα και το πνεύμα, το αυτί και τη καρδιά, στο Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα.
-------------------------------------------
Υποσημείωση 1: Ο καθηγητής και υπουργός εργασίας στην κυβέρνηση Κλίντον Robert B. Reich στο πρόσφατο βιβλίο του Aftershock- The Next Economy and America's Future, 2010, συζητά το θέμα της υπερσυγκέντρωσης του πλούτου για τις ΗΠΑ . Αποδίδει ρητά την Οικονομική κρίση στις ΗΠΑ στην υπερσυγκέντρωση του πλούτου και εισηγείται την αναδιανομή ως το μόνο μέσο για την υπέρβασή της. Γιά μιά (σαφώς προκατειλημένη) παρουσίαση της μελέτης Reich βλέπε εδώ. Γιά τη Σουηδία "The US and Sweden are very far apart, when it comes to inequality, but if you look at wealth inequality rather than income inequality — which is the subject of the Norton and Ariely paper — then countries tend to look more alike than different." & "Indeed, Sweden and the US are even closer together, in terms of wealth inequality, than the charts above suggest: as Gimein notes, the Swedish data exclude money held offshore, the value of family owned firms, and the considerable wealth of super-rich Swedes"(εδώ)
-------------------------
POST SCRIPTUM
{15/9/2011 - Διορθώσαμε σήμερα τα ανώτερα ποσοστά συσσώρευσης πλούτου για τις ΗΠΑ στο 24%, με βάση τα δεδομένα της μελέτης Saez (εδώ)}

{24/9/2011 - Ο νομπελίστας οικονομολόγος PAUL KRUGMAN επαναφέρει διακριτικά (εδώ) το πρόβλημα που δημιουργεί η "αντίστροφη διανομή πλούτου" εις βάρος των μικρομεσαίων στις ΗΠΑ: πρόκειται για "σπάσιμο" του Κοινωνικού Συμβολαίου και είσοδο σε κατάσταση "Ταξικού Πολέμου"}
(1) - Το Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα δεν είναι μόνον ένα πρόταγμα αυτοθέσμισης. Στον πυρήνα του εμπεριέχεται η αναδιανομή του πλούτου προς όφελος των μεγάλων Μαζών. Αυτό το στοιχείο θα πρέπει να επισημανθεί και να αποτελέσει κεντρικό επιχείρημα . Επιπλέον, κάτω από τις σύγχρονες συνθήκες, το ζήτημα των Προσφύγων/Μεταναστών θέτει πελώριες προκλήσεις που πρέπει να απαντηθούν με τρόπο ριζικό και ριζοσπαστικό από την Άμεση Δημοκρατία.
(2) - Το γεγονός ότι η αντίστροφη διανομή πλούτου που αρχίζει από τη δεκαετία του '90, γίνεται από την ίδια ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" χωρίς μείζονες πολιτικές αντιδράσεις εκ μέρους των "χαμένων" μικρο-μεσαίων, οφείλεται:
   (α) στην μικρομεσαία αυταπάτη ότι πρόκειται γιά εξατομικευμένο και περιστασιακό φαινόμενο,
(β) στην, εν μέρει δικαιολογημένη, δυσπιστία απέναντι στο αριστερό κίνημα που καταγγέλει μεν το φαινόμενο της πτωχοποίησης αλλά συνεχίζει να το επενδύει με το πλαίσιο της, ξεπερασμένης/δυσφημισμένης πλέον, κομμουνιστικής Ουτοπίας - τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή Δύση.
(3) Η άνοδος της ακροδεξιάς και εθνικιστικής φλυαρίας που διαπιστώνεται μετά το 1990 συνιστά μιά στοχευμένη (και, εν μέρει, επιτυχημένη) απόπειρα γιά την πολιτική αξιοποίηση των εκπτωχευόμενων - δυσαρεστημένων μικρομεσαίων. Το ρεύμα αυτό τείνει να διευρυνθεί, και μέσα στο καθεστώς της γενικευμένης αντίστροφης αναδιανομής, θα αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη πολιτική επιρροή, τουλάχιστον σε μικρομεσαίους με περιορισμένους αναλυτικούς ορίζοντες. Είναι άλλωστε περιττό να υπενθυμίσουμε οτι η ακροδεξιά φλυαρία απλώς αποκρύπτει από τους οπαδούς της πως, τελικά, υπερασπίζεται τα συμφέροντα των μεγαλοαστών και συνιστά την έσχατη αμυντική εφεδρεία τους.

ΕΛΛΑΔΑ: φοβού τη φοβισμένη Γαλλία !!

2011-08-18T06:36:00.028+03:00

Η προχθεσινή συνάντηση Σαρκοζί - Μέρκελ έληξε χωρίς ένα απτό αποτέλεσμα, χωρίς την "καθοριστική" απόφαση για τη διάσωση της Ευρωζώνης. Ακούσαμε δηλαδή όχι μόνον ευχολόγια και υποθέσεις «οικονομικής συνεργασίας» αλλά -προπάντων- την άρνηση για το Ευρωομόλογο. Η έκδοσή του αναβάλεται για το «τέλος της διαδικασίας», δηλαδή για το ...ποτέ! Η Γαλλία, διά του Σαρκοζί, στάθηκε διστακτική, και όπως επισήμανε ο Ζακ Ντελόρ, η Γαλλία «προσπαθεί να αποφύγει το ενδεχόμενο να δει το Βερολίνο να εγκαταλείπει το σκάφος» (εδώ)..

Έχουμε εξηγήσει πρίν λίγες εβδομάδες (βλέπε ε δώ και την ανάρτηση της 13ης Ιουλίου) ότι η Γερμανία εδώ και χρόνια "αλληθωρίζει γεωπολιτικά". Ότι δηλαδή είναι διχασμένη ανάμεσα στην πλήρη Ευρωπαϊκή ενσωμάτωση και την "αποχώρησή" της από την Ευρώπη, για μιά ηγεμονική πορεία προς την Ευρασία. Και γι’ αυτό, εδώ κι ενάμισυ χρόνο δεν παίρνει όλες εκείνες τις αποφάσεις που θα έβγαζε άμεσα την Ευρωζώνη από την Κρίση. Με τις χθεσινές "αποφάσεις", δηλαδή την απροσδιοριστία και αναβλητικότητα, εκτιμούμε, ότι το Γερμανικό ισοζύγιο προσανατολισμών φαίνεται να κλίνει πρός την δεύτερη, την ηγεμονική εκδοχή. Και με πρώτο βήμα, μιά " σταδιακή συρρίκνωση" της Ευρωζώνης. Η Γαλλία δείχνει να έχει συρθεί σε έναν Συμβιβασμό. Προφανώς γι΄αυτό, στη προχθεσινή συνάντηση, παραιτήθηκε από κάθε σοβαρή πρόταση ή διεκδίκηση του Ευρωομολόγου. Φοβισμένη μπροστά στη Γερμανική απειλή της αποχώρησης από την Ευρωζώνη, οπισθοχώρησε. Αυτή η οπισθοχώρηση της Γαλλίας δεν δικαιολογείται ως τακτικός ελιγμός και μάλλον πρόκειται για έναν Στρατηγικό Συμβιβασμό.

Ως τακτικός ελιγμός είναι μάλλον ένας κενός ελιγμός. Δεν ευσταθεί λογικά. Γιατί σύντομα οι "Αγορές" θα δείξουν επιπλέον, ότι είναι και ένας επικίνδυνος, πολυέξοδος ελιγμός. Οι επιθέσεις τους πρός τις αδύναμες Χώρες της Ευρωζώνης σύντομα θα γίνουν ανηλεείς. Και το Ταμείο-Μηχανισμός Διάσωσης των 450 δις θα αποδειχθεί απελπιστικά ανεπαρκές. Όπως θα αποδειχθεί αδιέξοδη και η απορρόφηση ομολόγων Ισπανίας και Ιταλίας από την ΕΚΤ . Οι δε "Οίκοι Αξιολόγησης" δεν αποκλείεται να αφαιρέσουν ένα από τα ΑΑΑ της Γαλλικής Οικονομίας, πράγμα που ήδη έκαναν για τις ΗΠΑ.

Ως στρατηγικός συμβιβασμός, η οπισθοχώρηση της Γαλλίας έχει νόημα μόνον αν έχει εξασφαλίσει ένα ευρύτερο αντάλλαγμα εκ μέρους της Γερμανίας - έστω και με τους δικούς της άτεγκτους όρους. Δηλαδή την υπόσχεση παραμονής της Γερμανίας στην ΕΕ καί την Ευρωζώνη αλλά μέ τον όρο της συρρίκνωσης της Ευρωζώνης. Με απλά λόγια, την "θυσία" ορισμένων "αδύναμων" Χωρών και την εξαφάνιση των ανωτέρω "κινδύνων". Ανεξάρτητα πόσων Χωρών, αυτό σημαίνει οτι η Ελλάδα είναι κιόλας η πρώτη υποψήφια πρός έξοδο Χώρα. Και μάλιστα επειγόντως - στη βάση της λογικής οτι έτσι θα αποφευχθούν οι αρνητικές συνέπειες που αναφέραμε στον "τακτικό ελιγμό". Και έπεται η Πορτογαλία και, ίσως μαζί , μιά ακόμα χώρα (Ισπανία ή Ιταλία;;;) - ίδωμεν...

Έχει όμως εξασφαλιστεί απόλυτα έστω κι ένας τέτοιος "Μεγάλος Συμβιβασμός"; Ή η Γαλλία απλώς αυταπατάται οτι θα μπορέσει -...τελικά!- να τον επιβάλλει στη Γερμανία;; Αν βέβαια ισχύουν οι δικές μας υποθέσεις, η Γαλλία αυταπατάται. Μόλις αρχίσει, η αποσύνθεση της Ευρωζώνης θα σταματήσει μόνον στό σημείο που έχει σχεδιάσει η Γερμανία, δηλαδή το σημείο της ΑΝΕΞΟΔΗΣ ΗΓΕΜΟΝΕΥΣΗΣ. Και όπου η Γαλλία θα είναι πλέον ένας απλός θεατής. Και αντίστροφα, η Γερμανία αποδεικνύεται οτι κυριολεκτικά "ΣΧΕΔΙΑΣΕ" την κρίση της Ευρωζώνης και την χειρίζεται μεθοδικά και με τρόπο ώστε :

(1) να μην δεσμεύει οριστικά, ισότιμα και αμετάκλητα την Γερμανία στην Ευρωζώνη των 17 ή αύριο ακόμα και των 10 ή των 8. Αυτό θα γινόταν μόνο με το (ανέφικτο) Ευρωομόλογο και την συγχώνευση των κρατικών προϋπολογισμών που αυτό συνεπάγεται.

(2) να αποσυνθέσει σταδιακά την Ευρωζώνη και να μην αναλάβει το ηθικό-πολιτικό κόστος μιάς πλήρους και άμεσης αποσύνθεσής της. Αυτό ήταν φυσικό να εγείρει νέα, οιονεί πολεμικά, αντανακλαστικά. Αλλά επιπλέον θα επέφερε μιά τέτοια ανατίμηση του (Νέου) Γερμανικού Μάρκου που θα ήταν καταστροφική για την ίδια τη Γερμανία. Αντίθετα, η σταδιακή, "ειρηνική" αποσύνθεση, διατηρεί την ισοτιμία του Ευρώ και αποκοιμίζει τα αντανακλαστικά - τουλάχιστον μέχρι το επόμενο μεγάλο βήμα της Γερμανίας.

(3) να οδηγήσει, σταδιακά επίσης, τον αιώνιο αντιπαλό της, τη Γαλλία, "εκτός ανταγωνισμού", σέρνοντάς την τελικά πίσω από το ηγεμονικό της άρμα. Προσφέροντάς της ίσως, ως παρήγορο αντιστάθμισμα, μια ψευδαίσθηση ισοτιμίας στην συρρικνωμένη Ευρώπη και ένα (μελλοντικό και αβέβαιο) "μέρισμα" στον Ευρασιατικό Χώρο, προς τον οποίο αποβλέπει η ηγεμονική Γερμανία (βλέπε εδώ).

Δεν γνωρίζουμε ασφαλώς αν οι δικές μας υποθέσεις ευσταθούν απόλυτα ή σε κάποιο βαθμό. Ούτε φυσικά γνωρίζουμε αν οι "Αγορές" - που δεν είναι και τόσο γεωπολιτικά ουδέτερες όσο πιστεύεται - θα επιτρέψουν την μεθοδική εκδίπλωση του (πιθανού) Γερμανικού "Σχεδίου" περί σταδιακής-μερικής αποσύνθεσης της Ευρωζώνης ή θα επιβάλλουν την ακαριαία και ολοσχερή αποσύνθεσή της. Το βέβαιο όμως είναι οτι η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να φοβάται μιά φοβισμένη Γαλλία, καί όχι μόνον στο επίπεδο της Ευρωζώνης και του Χρέους....Γιατί μιά εξασθενημένη γεωπολιτικά Γαλλία, εύκολα θα υποκύψει και θα συνυπογράψει τους ευρύτερους και τοπικούς γεωπολιτικούς αναθεωρητισμούς που αναμφίβολα θα εισάγει μια ηγεμονική Γερμανία. --------------------------- --------------------------- POST SCRIPTUM
(1).Φαίνεται οτι τις ανησυχίες μας συμμερίζονται και άλλοι. Λίγα λεπτά πριν τη δική μας ανάρτηση, ο Γιώργος Μαλούχος στο ΒΗΜΑ (εδώ) εξέφρασε ανάλογες απόψεις. Τυχαίο? Δεν νομίζω...
(2). Δεν εξετάσαμε εδώ το ενδεχόμενο - πολύ πιθανό άλλωστε - μιάς εξαναγκασμένης (από την αμείλικτη λογική των οικονομικών μεγεθών) εξόδου της ίδιας της Γερμανίας από το Ευρώ. Δηλαδή στην περίπτωση που θα ετίθετο θέμα στήριξης των ομολόγων της Ιταλίας ή/και της Γαλλίας. Αλλά και σ' αυτή την εκδοχή, η "αμείλικτη λογική" δεν θα μπορούσε να είναι προσχεδιασμένη...;;; (31/8).

POST SCRIPTUM 2
Μιά εκδοχή του παρόντος δημοσιεύθηκε και στο Protagon.gr στις 20/8 (εδώ).

Ο Επισφαλής Αυταρχισμός του "Συστήματος"

2011-08-15T01:46:00.010+03:00

«Η απάντηση των πολιτικών και οικονομικών ελίτ απέναντι στη διαρκώς διογκούμενη απειλή των επικίνδυνων «φτωχών» είναι σχεδόν παντού ίδια. Τους αναγορεύουν σε υπ' αριθμόν ένα «εσωτερικό εχθρό» και εξαπολύουν εναντίον τους το μάξιμουμ της κρατική βίας. Ανανεώνουν τις μεθόδους καταστολής, στρατιωτικοποιούν την αστυνομική δράση και μετατρέπουν την κοινωνική σύγκρουση σ' έναν ανοικτό, διαρκή «εμφύλιο» πόλεμο κατά των «εχθρών» της κοινωνίας. Η πράξη του όμως αυτή έχει και συνέπειες. Εναν πόλεμο, και ιδίως αυτής της μορφής, μπορεί και να τον χάσεις...»
ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΕΡΒΑΣ, 13 Αυγ. 2011, εδώ.

Όσο η οικονομική κρίση θα διευρύνεται και θα εμβαθύνεται ο αυταρχισμός του "Σύστηματος" θα κλιμακώνεται. Κι αυτό όχι μόνον στο επίπεδο της Ελλάδος (βλέπε εδώ και εδώ), αλλά σ’ ολόκληρη τη Δύση. Η παράβλεψη, η (επιτειδευμένη) συγκαταβατικότητα, η "κατανόηση" και η "επιείκια" που γνωρίσαμε, για παράδειγμα, στην Εξέγερση του 2008, είναι πλέον ένα παρελθόν. Εφεξής η βίαιη καταστολή θα είναι η επωδός κάθε λαϊκού, μαζικού διαβήματος. Η πρώτη γεύση μας δώθηκε εδώ στις 28-29 Ιουνίου, με τη βίαιη, αιματηρή και ασφυξιογόνα διάλυση της Διαδήλωσης στη Πλατεία Συντάγματος. Προχθές δώθηκε και στο Λονδίνο. Και βέβαια πρόκειται για σκέτη προπαγάνδα η θέση ότι η Εξέγερση στο Λονδίνο ήταν μια εξέγερση "αλητών" (βλέπε εδώ, και για την άποψη του βρετανού κοινωνιολόγου Giddens εδώ και του αμερικανού κοινωνιολόγου R. SENNETT εδώ ).

Η Κρίση, με όλες τις οικονομικές και κοινωνικο-πολιτικές μεταβολές που συνεπάγεται, αναδεικνύει νέες, "ποιοτικές" μετατοπίσεις και αλλαγές σε όλα τα επίπεδα. Από την Αθήνα του 2008, στο Παρίσι του 2009, στην Αθήνα του 2011 και προχθές στο Λονδίνο, η κλιμάκωση του αυταρχισμού του "Συστήματος" παίρνει νέα και πιό "ποιοτικά" χαρακτηριστικά. Γιατί προχθές στο Λονδίνο έγιναν σκέψεις και επίσημες εισηγήσεις, μέσα στο Κοινοβούλιο παρακαλώ..., που συγκρίνονται με Επιβολή Στρατιωτικού Νόμου. Σκέψεις για "μπλοκάρισμα" των Blogs Κοινωνικής Δικτύωσης και για κατέβασμα του Στρατού στους δρόμους των πόλεων (βλέπε εδώ και εδώ), ουσιαστικά είναι μετάβαση σε "Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης", με παρεπόμενη την αναστολή άρθρων του Συντάγματος. Άλλωστε η ολονύκτια λειτουργία των Δικαστηρίων στην Αγγλία, υποδεικνύει ότι αρχίζει να εμπεδώνεται η αντίληψη της "Κατάστασης Εκτάκτου Ανάγκης"....

Αυτή η "ποιοτική" αναβάθμιση, έστω σε επίπεδο εισηγήσεων αρχικά, προδικάζει την μελλοντική εφαρμογή τους σε αντίστοιχα (και αναμενόμενα) "συμβάντα". Γιατί η (αδιέξοδη) συνταγή για την Κρίση, σ’ ολόκληρο το Δυτικό "Σύστημα" , είναι μία και ενιαία: λιτότητα για τους φτωχούς και συσσώρευση πλούτου για τους (ήδη) πλούσιους. ( Βλέπε εδώ , εδώ και εδώ τις απόψεις του νομπελίστα οικονομολόγου Krugman για το περιεχόμενο και την οικονομική ουσία της Κρίσης). Μιά τέτοια συνταγή, πέραν του ότι θα βαθαίνει την Κρίση, θα συνταντήση την (αυξανόμενη) αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων. Τα οποία, μετά το πρώτο σοκ, έχουν αρχίσει να οργανώνονται και να αντιδρούν περισσότερο μεθοδικά και, ασφαλώς, περισσότερο οργισμένα. Εξεγέρσεις όπως αυτή του Λονδίνου και αναβαθμισμένες σε αριθμό και "ποιότητα" συμμετεχόντων, πρόκειται να πυκνώσουν σ΄ολόκληρη τη Δύση.

Το νέο ποιοτικό και κοινωνιολογικά σημαντικό στοιχείο, λιγότερο στην Αθήνα και περισσότερο στο Λονδίνο, είναι η αντίδραση των "αστών" απέναντι στο φαινόμενο της Διαδήλωσης ή της Εξέγερσης. Αντίθετα απο όσα αφίνονται να εννοηθούν για να συσκοτήσουν τα γεγονότα ( βλέπε π.χ. εδώ), η κατασταλτική αντίληψη έχει τη συγκατάνευση της Άνω Μεσαίας Τάξης. Πράγμα που θα "διευκολύνει" τη θεσμοθέτηση εντατικών αυταρχικών πολιτικών εκ μέρους του "Συστήματος". Αυτή η στάση της Άνω Μεσαίας Τάξης δεν εκπλήσσει - είναι μέσα στον αξιακό και πολιτικό της ορίζοντα. Ωστόσο για μας είναι ένας ασφαλής δείκτης μιας πόλωσης των συμφερόντων. Αυτό σημαίνει οτι η Κάτω Μεσαία Τάξη, την οποία πλήττει κατ’ εξοχήν η λιτότητα, θα συντάσσεται όλο και περισσότερο με την "Διαδήλωση" και, γενικότερα με την "Εγέγερση".

Αυτή η συστράτευση των "μικρομεσαίων" είναι μιά ποιοτική μεταβολή ολκής. Όχι μόνον γιατί θα απαλλάξει την "Εξέγερση" από τον τυφλό και στείρο αρνητισμό της και θα του δώσει έναν πιό συγκεκριμένο, θετικό προσανατολισμό. Αλλά και γιατί καθιστά τον εντεινόμενο αυταρχισμό του "Συστήματος" δίκοπο (ή και αυτοκτόνο) μαχαίρι.
-----------
Postscriptum:(29/9) Γιά μιά διαφορετική κοινωνικο-οικονομική αποτίμηση των γεγονότων του Λονδίνου βλέπε εδώ.
...

ΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ : από την Ουτοπία στην Ευτοπία

2011-08-05T21:21:00.003+03:00

Αλλάξαμε ...

Στην εμφάνιση του Blog βέβαια, αλλά όχι μόνο...

Προσθέσαμε ένα λειτουργικό στοιχείο, τις "ετικέτες", που διευκολύνουν τον αναγνώστη. Μια σειρά από "θέματα" που έχουμε θίξει από το 2008, μπορούν τώρα να διαβαστούν απομονωμένα. Έτσι δίνεται επιπλέον η ευκαιρία να ελεγχθεί και η (απαιτούμενη) θεωρητική/ιδεολογική συνέπεια του συγγραφέα διαχρονικά. Ιδιαίτερα σήμερα, που βλέπουμε στην "Πλατεία" να ξεπηδούν αμεσοδημοκράτες "από το πουθενά"... Για πολλούς από αυτούς το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο: αύριο κιόλας θα στοιχιθούν κάτω από τα παλαιοκομματικά λάβαρα, εξαργυρώνοντας ασφαλώς το "αμεσοδημοκρατικό τους διάλειμμα" με κομματικούς θώκους. Περί τούτου καμιά αυταπάτη. Τους καταγγείλαμε άλλωστε στην ανάρτησή μας της 28 Ιουνίου 2011. Θα μπορούσαμε μάλιστα να μνημονεύσουμε και ονόματα - αλλά η λίστα θα ήταν μακρά...

Το "μότο" άλλαξε κι αυτό, για να προσδιορίσει μιά νέα "κατάσταση", περισσότερο ενεργητική: "από την Ουτοπία στην Ευτοπία, από την Ελπίδα στην Πραγμάτωση". Με τούτο θέλουμε να τονίσουμε οτι οι συνθήκες για το ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ωριμάζουν με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Λίγους μήνες πρίν, τούτο το Πρόταγμα ήταν μόνον μια ελπίδα ή ευχή ολίγων, "ρομαντικών" όπως τους έλεγαν. Μέσα σε τρείς μήνες, αυτό που ήταν μιά απόμακρη, ΟΥΤΟΠΙΚΗ ΙΔΕΑ, έγινε Σύνθημα &, εν μέρει, Πράξη. Τουλάχιστον από το νεανικό και ακμαίο μέρος της Κοινωνίας μας. Κι αυτό προδικάζει τον μετασχηματισμό της Ουτοπίας σε Ευτοπία, προδικάζει δηλαδή τη δυναμική άρθρωση και διεκδίκηση της πραγμάτωσής της.

Λίγο πρίν, η Άμεση Δημοκρατία ως πολιτική πρόταση, προκαλούσε τα ειρωνικά χαμόγελα του Συστήματος. Σήμερα ηχεί στα αυτιά του ως σοβαρή απειλή - και τούτο είναι διαπίστωση χωρίς καμιά αυτάρεσκη υπερβολή. Είναι τετρομαγμένοι. Γι΄αυτό και σπεύδουν να υιοθετήσουν θεσμούς "αμεσοδημοκρατικής συμμετοχής", όπως το "Δημοψήφισμα" (βλέπε εδώ την αιτιολογική έκθεση). Πρόκειται φυσικά για διπλό ελιγμό του Συστήματος - πρώτον, ως παραχώρηση χωρίς αντίκρυσμα και δεύτερον ως απονεύρωση του Αμεσοδημοκρατικού προτάγματος. Αρχικά γιατί θα πρόκειται για "Δημοψηφίσματα" που θα είναι φαλκιδευμένα εσωτερικά - δηλαδή πολιτικά ουδέτερα, άνευ αντικειμενικής πολιτικής αξίας. Επιπλέον γιατί - και προπάντων !!!- έχουν ως τελικό σκοπό να παγιδεύσουν το ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ. Δηλαδή να το εγκλωβίσουν σε μιά διαδικασία που θα νομιμοποιεί de facto το Σύστημα της "Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας" και, φυσικά, όλη τη σκωληκόβρωτη Διαπλοκή της. Αλλά αυτή η νομιμοποίηση είναι ακριβώς το στοιχείο της απονεύρωσης του Αμεσοδημοκρατικού Προτάγματος.

Απέναντι σ' αυτές τις μεθοδεύσεις του Συστήματος το Αμεσοδημοκρατικό Κίνημα δεν μπορεί να εφησυχάσει λέγοντας απλά: too little, too late... Πρέπει να καταγγείλλει τον Ελιγμό του Συστήματος, να αναδείξει τον ουσιαστικό πυρήνα των μεθοδεύσεών του. Οι οποίες φυσικά δεν θα έχουν μόνον αυτή τη "θετική" πτυχή. Θα την συνοδεύσει με αυξημένη αστυνομοκρατία και διευρυμένη καταστολή. Ας το γνωρίζουμε προκαταβολικά: ο δρόμος προς την Αμεσοδημοκρατική Ευτοπία δεν είναι στρωμένος με ανοιξιάτικα λουλούδια.

POST SCRIPTUM- Ο όρος "Ευτοπία" εμφανίζεται σε αρκετές ιστοσελίδες με ποικίλες ενοιολογικές και ιδεολογικές αποχρώσεις. Διαφοροποιούμαστε επισημαίνοντας οτι εδώ μιλάμε αυστηρά για την μετατροπή της Αμεσοδημοκρατικής Ουτοπίας (δηλ. ως ανέφικτης ιδέας/απόπειρας) σε Σύνθημα και, προς το παρόν διστακτικό, Πολιτικό Πρόταγμα που υπόσχεται την πραγμάτωσή της. Ασφαλώς τούτο το Πρόταγμα περιμένει την άρθρωσή του, την Διακήρυξή του. Χρησιμοποιούμε επιπλέον τον όρο " Αμεσοδημοκρατικό Κίνημα" για να δηλώσουμε τις ανοργάνωτες/ αυθόρμητες εκδηλώσεις του στην "Πλατεία".

Κε Πρόεδρε είστε με τα "λαμόγια" ;;;

2011-07-25T11:10:00.007+03:00

Μια πρόσφατη ανάρτησή μας (18 Ιουλίου 2011) είχε ως τίτλο "Τα λαμόγια και τα κορόϊδα". Εκεί τονίσαμε ότι το κομματικό σύστημα αυτής της Χώρας έχει φαλκιδεύσει την έννοια των "Κοινωνικών Τάξεων" και των συνεπακόλουθων διακρίσεων. Στη θέση τους, το κομματικό σύστημα, θέσμισε τη διάκριση της Κοινωνίας σε "λαμόγια" και "κορόϊδα". Κι αυτή η διάκριση θεσμίσθηκε σ' όλα τα επίπεδα & τις δράσεις του κοινωνικού βίου. Ωστόσο η διάκριση αυτή επιβεβαιώνεται χαρακτηριστικά & προκλητικά στο επίπεδο των φορολογικών υποχρεώσεων. Εδώ υπάρχουν οι συνεπείς πολίτες ως μόνιμα "κορόϊδα" και τα "λαμόγια" που μονίμως φοροδιαφεύγουν. Στη βάση αυτή, τονίσαμε οτι το Νομοσχέδιο που έχει κατατεθεί στη Βουλή για τη "Νέα Περαίωση" (πιέστε εδώ, PDF σελ. 50 κε) είναι μια ακόμα προκλητική προσφορά στα "λαμόγια" αυτής της Χώρας. Και είναι η δεύτερη, που συμπληρώνει την πρόκληση της Περαίωσης του περυσινού Νόμου 3888.

Στα κροκοδείλια δάκρυα των Κομμάτων της ελάσσονος Αντιπολίτευσης (βλέπε εδώ) προστίθεται η καταπληκτική σιωπή της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αυτή η σιωπή είναι φυσικά μια σιωπηλή αποδοχή και επιδοκιμασία των λαμόγιων - αφού με το Νομοσχέδιο παρέχεται δεκαετής ευνοϊκή/προκλητική ρύθμιση & αμνηστία για κάθε είδους φορολογικό αδίκημα ή παράβαση. Και μάλιστα για ετήσια εισοδήματα 40.οοο.οοο Ευρώ και ανεξάρτητα του ύψους της περιουσίας του παραβάτη.

Στα κροκοδείλια δάκρυα των Κομμάτων ήρθαν να προστεθούν και τα (κροκοδείλια;; - ίδωμεν) δάκρυα του Προέδρου της Δημοκρατίας (βλέπε εδώ). Ο οποίος προφανώς δεν έβλεπε, οτι για περισσότερα από 30 χρόνια, η Χώρα διαμορφώνονταν πάνω στη (κομματικά σκοπιμοθηρική) διάκριση μεταξύ "λαμόγιων" και "κορόϊδων". Δεν είδε άραγε τις προκλητικές ρυθμίσεις του Νόμου 3888 που προσυπέγραψε πέρυσι;;

Αν πιστεύτε πραγματικά κε Πρόεδρε, όπως λέτε, οτι " ήρθε η ώρα να πληρώσουν όσοι κρύβουν τα εισοδήματά τους", οτι εν πάσει περιπτώσει ήρθε η ώρα να πληρώσουν, όπως λέτε, οι "μεγαλοφοροφυγάδες με βαρείς λογαριασμούς σε τράπεζες του εξωτερικού" και η "αφορολόγητη μεσαία τάξη", τότε τα πράγματα Κε Πρόεδρε είναι εξόχως απλά: Μπορείτε να αναπέμψετε το σχετικό Νόμο (που επιδοκιμάζει τα λαμόγια) ως Αντισυνταγματικό, να μήν τον υπογράψετε!!! Γιατί ο Νόμος για τη (νέα) Περαίωση είναι στον πυρήνα του βαθειά αντισυνταγματικός. Προσβάλλει την ίδια την ουσία του Συντάγματος περί ισοπολιτείας & ισονομίας, αφού αμνηστεύει ανδρομικά φορολογικά αδικήματα και εισάγει μεροληπτικές-χαριστικές διατάξεις, προκλητικού χαρακτήρα.
Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,
Αν αναπέμψετε το σχετικό Νόμο για τη Νέα Περαίωση θα έχετε στείλει στην Ελληνική Κοινωνία το Μεγάλο & Αναγκαίο Μήνυμα:"Τέλος στα Λαμόγια !!". Και θα ήταν η πλέον τιμητική κατάληξη του Αξιώματός σας. Αντίθετα, η προσυπογραφή εκ μέρους σας του σχετικού Νόμου, θα καταδείξει την ανειλικρίνεια των λόγων σας. Αυτό το συμπέρασμα θα έχει καταστεί αναπόφευκτο. Προς μεγάλη μας λύπη, ασφαλώς. Γιατί θα έχουμε πεισθεί, οριστικά και απόλυτα, οτι για να μπεί ένα " Τέλος στα Λαμόγια" θα χρειασθεί μια πλήρης ανατροπή.-

ΜΙΚΡΟΙ και ΟΛΙΓΙΣΤΟΙ ΗΓΕΤΕΣ

2011-07-22T23:31:00.013+03:00

Οι χθεσινές αποφάσεις της Ε.Ε. για την Ελλάδα την επιβεβαίωσαν ως "χώρα περιορισμένης κυριαρχίας", δηλαδή ως Ευρωπαϊκό Προτεκτοράτο. Ο καθένας αντιλαμβάνεται οτι πρόκειται για μια παρατεταμένη προτεκτορατοποίηση. Και φυσικά, ως Προτεκτοράτο, θα υποστούμε την αντίστοιχη μοίρα όλων των Ευρωπαϊκών Προτεκτοράτων του 190υ και 20ου αιώνα: αφού προηγουμένως απογυμνώσουν τη Χώρα από τα "ασημικά" της, γύρω στα 2020 - 2023 θα μας οδηγήσουν στη τυπική Χρεοκοπία, στην Έξοδο από την Ε.Ε και, πιθανότατα, στο μοίρασμα της Ελληνικής επικράτειας με την ανερχόμενη περιφερειακή Δυνάμη (βλέπε Τουρκία). Αυτό ακριβώς εννοούσαμε και στην ανάρτησή μας της 11ης Ιουλίου 2011.
Αυτή ήταν η μοιραία και αναπότρεπτη κατάληξη μιας Χώρας η οποία, εδώ και πολλές δεκαετίες, είχε προσβληθεί από τον βάκιλλο της παρακμής - δηλαδή του μηδενισμού όπως τον περιγράψαμε ήδη στην ανάρτησή μας της 10ης Φεβρουαρίου 2009 και προδίκαζε τη σημερινή κατάληξη. Η παρακμή ενός έθνους έχει ποικίλες εκδηλώσεις & συνδηλώσεις. Η βασική όμως εκδήλωσή της είναι η μικρότητα των ηγετών της. Τα έθνη που έχουν προσβληθεί από το βάκιλλο της παρακμής σχεδόν αναγκαστικά, σχεδόν μοιραία, αναδεικνύουν παρακμιακούς ηγέτες, μικρούς και ολίγιστους. Αυτή η "μικρότητα" δεν έχει σχέση με τις προθέσεις τους αλλά τις αποφάσεις τους. Γιατί οι αποφάσεις είναι αυτές που δεσμεύουν, που κρίνουν την πορεία ενός έθνους. Και στα παρακμιακά έθνη , οι μικροί και ολίγιστοι ηγέτες λαμβάνουν αναπότρεπτα αποφάσεις που επιταχύνουν την παρακμή.

   Τα (αρνητικά) αποτελέσματα της χθεσινής ημέρας επιβεβαιώνουν την ανωτέρω ιστορική και κοινωνιολογική γενίκευση. Η μοναδική ή μάλλον η τελευταία ευκαιρία της Χώρας να βγεί τον θανάσιμο βρόγχο του χρέους και τον κύκλο της παρακμής δώθηκε (τυπικά) χθές. Και δυστυχώς απεμπολήθηκε από τους μικρούς και ολίγιστους ηγέτες μας. Χθές η Ελλάδα θα μπορούσε να εκβιάσει κυριολεκτικά το κούρεμα του χρέους της κατά 50% και να το επιτύχει. Γιατί όλοι οι ευμενείς θεοί της Ελλάδας είχαν συνασπισθεί για την σωτηρία της. Γιατί οι μεγάλοι σπεκουλαδόροι της Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Αγοράς στριμώχνοντας αφόρητα το Ιταλικό Χρέος, έγιναν ακούσιοι σύμμαχοί μας: πίεζαν την ΕΕ για μια επείγουσα λύση προκειμένου να διασωθεί το Ευρώ. Και η ΕΕ θα έδινε την λύση που θα ενέκρινε η Ελλάδα και μόνον αυτή. Και η Ελλάδα - παρά τις κομπορρημοσύνες της Μέρκελ - μπορούσε να απαιτήσει την εφ' άπαξ και οριστική σωτηρία της: δηλαδή το κούρεμα του Χρέους της κατά 50%, που θα το καθιστούσε πραγματικά βιώσιμο. Και μπορούσε να το επιτύχει χωρίς να διακινδυνεύσει τίποτα - ούτε έξοδο από την ΕΕ, ούτε χρεοκοπία (ολική ή ... selective). Γιατί οι Ευρωπαίοι ήταν προετοιμασμένοι για μια τέτοια παραχώρηση: o κίνδυνος να χρειασθεί "διάσωση" η Ιταλία & η Ισπανία ήταν και υπαρκτός και πανάκριβος ( γύρω στα 2 τρις Ευρώ). Αντ' αυτού οι ολίγιστοι ηγέτες μας συμβιβάσθηκαν με ένα κούρεμα της τάξης του 11% & τους δυσβάσταχτους όρους του Μνημονίου . Πράγμα που σημαίνει οτι το 2020 θα είμαστε με χρέος πολύ μεγαλύτερο (ως ποσοστό του ΑΕΠ) απο εκείνο για το οποίο μπήκαμε στην κηδεμονία ΔΝΤ-ΕΕ το 2010. Δηλαδή προδιαγραφόμενη ολική χρεοκοπία - και μάλιστα χωρίς τα "ασημικά" , που θα έχουν εν τω μεταξύ εκχωρηθεί στα πλαίσια του Μνημονίου. Αφού μάταια θα εκλιπαρούμε την Ανάπτυξη να μας επισκευθεί και να διορθώσει τη σχέση Χρέους προς ΑΕΠ.
   Ο πληθυντικός του "μικροί & ολίγιστοι ηγέτες" που χρησιμοποιούμε θέλει σκόπιμα να δηλώσει οτι δεν αφορά αποκλειστικά τον Πρωθυπουργό. Αφορά και τον Αντιπρόεδρο Βενιζέλο και τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αυτός ο τελευταίος μάλιστα θα έπρεπε δημόσια να δηλώσει οτι η Ελλάδα δεν αποδέχεται λύση χωρίς αποφασιστικό "κούρεμα του χρέους", έπρεπε να ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της Χώρας. Αλλά φυσικά είναι του ιδίου φυράματος με τους προηγούμενους: μικρός και ολίγιστος και συνάμα καιροσκόπος & σκυλευτής του αισχίστου είδους.
   Πολλοί θα απορήσουν με την ωμότητα που χρησιμοποιώ τον όρο "εκβιασμό". Αλλά όλοι αυτοί θα πρέπει να γνωρίζουν οτι στις διεθνείς σχέσεις όπου διακυβεύονται μείζονα συμφέροντα, δεν επικρατεί μια αριστοκρατική αβρότητα ή μιά χριστιανική αγαθότητα. Στις περιπτώσεις αυτές ο ωμός εκβιασμός είναι ο απόλυτος κανόνας. Συνήθως τον ασκούν & τον επιβάλλουν οι ισχυροί στους αδύνατους. Και αυτόν το εκβιασμό μας επέβαλλε η τρόϊκα με την απειλή της χρεοκοπίας το Μάιο του 2010. Αλλά χθές οι όροι ήταν αντεστραμένοι. Και θα μπορούσαμε να εκβιάσουμε εμείς, οι αδύνατοι - να εκβιάσουμε κυριολεκτικά και χωρίς περικοκλάδες!!!
   Θα ακουστούν πολλά ...θετικά για τη χθεσινή απόφαση. Ωστόσο θα αποσιωπηθεί το βασικό: η χθεσινή απόφαση των ηγετών μας να συμβιβασθούν τόσο "φθηνά" θα καταλήξει η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ της Ελλάδας. Ταφόπλακα ενός τάφου που κτίζαμε χαρωποί και αμέριμνοι για 30 σχεδόν χρόνια... Εκτός αν έγκαιρα την ανατρέψει ο Λαός. Ή εκτός αν έγκαιρα διαλυθεί η ΕΕ, πράγμα πρός το οποίο εργάζεται καταχθόνια η Γερμανία, παρά τα αντίθετα φαινόμενα...
----------
POST SCRIPTUM (24-7-20011) (1). Περί του "εκβιασμού" στις διεθνείς σχέσεις & συγκεγκριμένα για τον εκβιασμό της Μέρκελ στην προχθεσινή Ευρωπαϊκή Σύνοδο για το "πακέτο διάσωσης" της Ελλάδος, διαβάστε εδώ. (2). Για μια συνολικότερη αποτίμηση της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας από τον καθηγητή Γιάννη Βαρουφάκη, διαβάστε εδώ. (3). (28 Ιουλ.2011) Ο καθηγητής Πελαγίδης (και μάλλον ανεπίσημος οικονομικός σύμβουλος του Κου Βενιζέλου) είχε επισημάνει στις 9 Μαρτίου, μεταξύ άλλων και: "Αν δεν αντιμετωπισθεί άμεσα το πρόβλημα του χρέους με μια γενναία, αλλά συμφωνημένη με τους Ευρωπαίους αναδιάρθρωση, ελπίδα δεν βλέπω" (εδώ). Η συμφωνημένη με τους Ευρωπαίους αναδιάρθωση επήλθε, αλλά ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΓΕΝΝΑΙΑ- και συνεπώς μάλλον δεν υπάρχει ελπίδα...

Τα "ΛΑΜΟΓΙΑ" και τα "ΚΟΡΟΪΔΑ" - Σχόλιο για τη νέα "Περαίωση"

2011-07-18T01:49:00.014+03:00

[ η διάλεξη του καθηγητή Richard D. Wolff - σχετική με το θέμα - προσετέθη την 12η Αυγ. 2011]

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους τούτη Χώρα είναι έτοιμη να πάρει φωτιά. Ο βασικός όμως λόγος είναι ένας: η διαρκής και χυδαία πρόκληση που εξακολουθούν να δέχονται τα "κορόϊδα" από τα "λαμόγια" αυτής της Χώρας. Δεν πρόκειται μόνον για την αυταπόδεικτη "κοινωνική αδικία", αλλά και την πρόδηλη υποτίμηση της νοημοσύνης μας, την ανυπόφορη προσβολή του αυτοσεβασμού μας. Η οποία συνεχίζεται αδιάπτωτα τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια. Και κορυφώνεται σήμερα, δηλαδή τη στιγμή της "έσχατης Κρίσης" για τη Χώρα μας.
Η διαίρεση της Χώρας σε "κορόϊδα" και "λαμόγια" ήταν το μεγάλο επίτευγμα του κομματικού μας συστήματος. Πρόκειται γιά μιά διαίρεση ελληνικού τύπου, που αίρει όλες τις παραδοσιακές ταξικές διαιρέσεις της Κοινωνιολογικής Επιστήμης. Ή μάλλον τις φαλκιδεύει σε τέτοιο βαθμό, που τις κάνει αγνώριστες. Και τις υποκαθιστά με τις "συντεχνίες" των "κορόϊδων" και των "λαμόγιων" - όπως τόσο εύστοχα και λεξιπλαστικά τις αποδίδει η γλώσσα μας. Αυτό επιτεύχθηκε χάρις στη Διαπλοκή, (προσωποποιημένη ή "συντεχνιακή"), δηλαδή με τη θέσμιση ευνοιοκρατικών Νόμων, φωτογραφικών Διατάξεων και Εξαιρέσεων. Το προχθεσινό "Σχέδιο Νόμου" του Υπουργείου Οικονομικών για τη νέα "Περαίωση" (πιέστε εδώ) είναι μιά ακόμα τέτοια ευνοιοκρατική ρύθμιση για τα "λαμόγια", και φυσικά, μια νέα πρόκληση για τα "κορόϊδα".

Με το Νόμο αυτό, άτομα και επιχειρήσεις με ετήσια εισοδήματα μέχρι 40.000.000 Ευρώ κατ' έτος (και για τις φορολογικές χρήσεις από το 2000 εως το 2010) θα "περαιώσουν" την φοροκλοπή τους με ευνοϊκές διατάξεις - εν ολίγοις αποκτούν "ασυλία" για φορολογικά αδικήματα" δέκα χρόνων λαμογιάς. Τα "κορόϊδα", δηλαδή οι συνεπείς Πολίτες, καλούνται φυσικά να συμπληρώσουν το κενό της φοροκλοπής των "λαμόγιων", με όλους τους νέους κεφαλικούς φόρους και περικοπές που ήδη επιβλήθηκαν με το "Μεσοπρόθεσμο" και πρίν. Κι αυτή η "Περαίωση" έρχεται να συμπληρώσει την περυσινή του Νόμου 3888/2010 - που τουλάχιστον έθετε το όριο στα 20.000.000, και εξαιρούσε εκείνους με περιουσία αξίας άνω των 400.000 Ευρώ.

Βέβαια για το νέο Υπουργό Οικονομικών Ε. Βενιζέλο ( με δηλωμένες οικογενειακές καταθέσεις περί τα 3.000.000 Ευρώ παρακαλώ) οι περιορισμοί του Ν. 3888 ήταν μάλλον ...απαράδεκτοι - ίσως γιατί οι δεσμεύσεις & οι υποχρεώσεις του απέναντι στους "έχοντες & κατέχοντες" είναι ισχυρές. Ίσως... 'Ομως, αυτοί οι "έχοντες & κατέχοντες" είναι που, κατά τεκμήριο, συγκροτούν και την τάξη των "μεγάλων λαμόγιων" που παραδειγματίζει και τα μικρά. Κατά τα λοιπά, ο Υπουργός μας αναγνωρίζει - με περισσές λεκτικές πομφόλυγες - την "αδικία" των νέων φόρων για τα "κορόϊδα" κλπ, κλπ. Και υπόσχεται μια μελλοντική αποκατάστασή τους.... Εν ολίγοις και με άλλα λόγια: "συνεχίστε να είστε τα κορόϊδα !!"

   Τα "λαμόγια" που εποφελούνται από τη Νέα Περαίωση είναι περίπου τα ίδια που έσπευσαν να διασώσουν το μαύρο αφορολόγητο χρήμα στις Τράπεζες της Ελβετίας & αλλού (50 δις Ευρώ μόνον φέτος, γύρω στα 180 δις συνολικά). Και είναι τα ίδια που , σε διάφορες ευκαιρίες, νουθετούν τα "κορόϊδα" να αντέξουν στωϊκά τις θυσίες του "Μνημονίου" για "να σωθεί -όπως μας λένε- η Χώρα". Είναι οι ίδιοι που προπαγανδίζουν το "μαζί τα φάγαμε". Όσο για την τάχα αντι-Μνημονιακή Δεξιά & Αριστερά, ούτε λόγος να ζητήσει στη Βουλή την Ονομαστική Ψηφοφορία της νέας Περαίωσης - έτσι για να έχουμε μια ιδέα της Διαπλεκόμενης Βουλής... Η Συνομωσία είναι πλήρης.
   Μας λένε οτι απ' τη νέα Περαίωση οτι θα μπούν στα ταμεία του Κράτους περί τα 850 εκατομμύρια Ευρώ. Αυτό που δεν μας λένε όμως είναι το "Πόσα Δισεκατομμύρια" θα έμπαιναν αν όλοι αυτοί πλήρωναν κανονικά τους φόρους τους και τις προσαυξήσεις. Δηλαδή: αν η (διαπλεκόμενη σήμερα) Πολιτική Εξουσία ήθελε πραγματικά να τους ελέγξει φορολογικά. Πράγματι (μαύρα) χρήματα υπάρχουν, αλλά μεθοδικά - και με τη βούλα των Βουλευτών μας - "ασπρίζουν" ανέξοδα. Αυτή είναι η σημερινή Βουλή των Ελλήνων:ένα πλυντήριο μαύρου χρήματος, και όχι μόνον !!
   Η κοροϊδία, που ουσιαστικά συνιστά Συνομωσία, είναι μεθοδευμένη φυσικά - μέχρι και τη τελευταία λεπτομέρεια. Αρχικά στο επίπεδο της Διαπλεκόμενης Προπαγάνδας - π.χ. τους κους Μαρίνο και Λακόπουλο τους απασχολούν ασφαλώς μόνον η ...."λαϊκή φοροδιαφυγή" (πιέστε εδώ), χωρίς να παραλείψουμε τα κακόγουστα αστειάκια του κου Ψυχάρη (πιέστε εδώ). Επιπλέον ας διαπιστώσουμε την απουσία μιας " Έκθεσης Αρνητικού Κόστους" από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους - αυτής που θα έδειχνε τα δισεκατομμύρια που θα χάσει το Κράτος από τις ευνοϊκές ρυθμίσεις. Τέλος, το timing που κατατίθεται το Νομοσχέδιο: ακριβώς μετά τις μεγάλες "συνάξεις" της Πλατείας και την εβδομάδα που αρχίζει η μεγάλη καλοκαιρινή έξοδος (διακοπές...). Λες και τα "κορόϊδια" δεν θα επανέλθουν τον Σεπτέμβρη... Με την οργή κορυφωμένη και ίσως με το δαυλό στο χέρι. Ίσως...Ποιός ξέρει;;;

----
Post Scriptum: Η ανάρτηση αυτή έρχεται να υποστηρίξει τη διαμαρτυρία που εκφράσαμε ήδη και στο GoPetion (πιέστε εδώ).

POST SCRIPTUM (2). (24 Ιουλίου 2011) Αποτελεί κυνισμό η σημερινή δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας "ήρθε η ώρα να πληρώσουν όσοι κρύβουν τα εισοδήματά τους" (εδώ). Αν πραγματικά πίστευε σ' αυτό θα μπορούσε να μήν υπογράψει τον Νόμο για την Νέα Περαίωση που επιβρεβεύει τα "λαμόγια", να τον αναπέμψει, για να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση. Αλλά δυστυχώς επιμένει, με άλλα λόγια, να μας λέει: "συνεχίστε να είστε καρόϊδα".
(3). (28 Ιουλ) Η διαχρονικότητα των "λαμόγιων" στο Κράτος της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας τονίζεται ήδη από την περίφημη Έκθεση του Κυριάκου Βαρβαρέσου το 1952 (σχετικά εδώ)
(4). (22 Σεπτ.) Μιά επικαιροποιημένη θέση γιά τα "Λαμόγια" της Ελλάδας από το περιοδικό Stern (εδώ).+++

ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ 1: Το Γεωστρατηγικό Αλληθώρισμα της Γερμανίας

2011-07-13T03:11:00.010+03:00

Η ομφαλοσκόπιση & η ενασχόληση με τα εγχώρια είναι απόλυτα δικαιολογημένες από την τραγική επικαιρότητα. Ωστόσο η απαίτηση "αυτογνωσίας" που θέσαμε προχθές (ανάρτηση της 11-7-2011), εξυπακούει και το άπλωμα του βλέμματός μας πέρα από τον μικρόκοσμο της Ελλάδος. Γιατί τελικά τα πεπρωμένα μας εξαρτώνται και από τα γεωπολιτικά τεκταινόμενα στον Κόσμο. Γνωρίζουμε πλέον οτι η οριστική Χρεοκοπία ή όχι της Χώρας εξαρτάται από τις αποφάσεις της Ευρώπης. Γιατί άραγε η Ευρώπη κωλυσιεργεί; Και μάλιστα όταν διακυβεύεται ολόκληρο το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα;

Η απάντησή μας στο ερώτημα αυτό είναι γεωπολιτικής φύσεως και όχι οικονομιστικής. Η Ευρώπη κωλυσιεργεί γιατί η Γερμανία έχει πρόβλημα γεωπολιτικής απόφασης. Για να το πούμε χωρίς καλλωπισμούς: όλη αυτή η μακρόσυρτη δυστοκία στην Ευρωπαϊκή Κρίση Χρέους προέρχεται από το γεωστρατηγικό αλληθώρισμα της Γερμανίας, όπου το ένα μάτι βλέπει προς την Ευρώπη και το άλλο προς την αχανή Ευρασία. Η Γερμανία δεν έχει αποφασίσει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, αν τελικά θα παραμείνει στην Ενωμένη Ευρώπη ή αν θα αποχωρήσει για να πλεύσει σε άλλες "θάλασσες".

Πρόκειται για ένα γεωστρατηγικό δίλλημα που άρχισε να τίθεται από τις κυρίαρχες Ελίτ της Χώρας ήδη από την επαύριο της επανένωσης της Γερμανίας. Σήμερα τίθεται οξύτερα ακριβώς με αφορμή το πρόβλημα της διάσωσης των υπερχρεωμένων Χωρών της Ευρώπης, και των αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν. Η Γερμανία γνωρίζει δηλαδή οτι τελικά η διάσωση του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) είναι εφικτή μόνον με την έκδοση Ευρωομολόγων. Αλλά αυτό σημαίνει πρακτικά την συγχώνευση των προϋπολογισμών των Κρατών-μελών -- που με την σειρά του συνεπάγεται την οριστική & αμετάκλητη πρόσδεση της Γερμανίας στην Ενωμένη Ευρώπη. Από την άλλη μεριά, η ισχύς της Γερμανικής οικονομίας, η κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας και η (σημερινή & προβλεπτή) γεωπολιτική & οικονομική αδυναμία της Ρωσίας, δελεάζουν. Δελεάζουν δηλαδή προς την κατεύθυνση μιας αυτονόμισης της Γερμανίας από τη (δυτική) Ευρώπη και το άνοιγμά της προς τον μεγάλο Ρωσικό-Ευρασιατικό Χώρο. Τούτος ο χώρος δεν είναι οι άγονες στέπες άλλα οι σχεδόν ανεξάντλητοι πλουτοπαραγωγικοί πόροι του υπεδάφους.

Απλοϊκά διατυπωμένο το δίλλημα της Γερμανίας έχει ως εξής: ένα σημερινό σχέδιο Διάσωσης (τύπου Μάρσαλ) για την Ευρώπη ή ένα αυριανό σχέδιο Μάρσαλ, μικρότερης έκτασης, για τη Ρωσία που θα την εξαρτούσε στο άρμα της;;; Το δίλημμα της Γερμανίας έχει την εσωτερική γεωπολιτική λογική του. Την σχηματοποιούμε ως εξής:
(α) Η οριστική πρόσδεση της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση συνεπάγεται μια διαρκή και πλουσιοπάροχη αναδιανομή των πλεονασμάτων της με όλο το "Νότο" της Ευρώπης.
(β) Η ηγεμονία της Γερμανίας εντός Ε.Ε θα αμφισβητείται διαρκώς από τη συμμαχία Γαλλίας-Αγγλίας ή άλλων ad hoc συμμαχιών της Γαλλίας κυρίως.
(γ) Η οικονομική εξασθένηση των ΗΠΑ θα τις περιορίσει σταδιακά στο γεωστρατηγικό χώρο του Ειρηνικού και κατ' επέκταση ο χώρος της Ευρασίας, με προβλεπτή μια αδύναμη Ρωσία, μένει ανοικτός σε μια νέα ηγεμονία. Δεν πρόκειται απλώς για ηγεμονία του γοήτρου αλλά των εκεί ανεξάντλητων πλουτοπαραγωγικών πηγών πρώτων υλών και ενέργειας (πετρέλαιο).
(δ) Η αυριανή κραταιά Κίνα, διψασμένη για πρώτες ύλες και ενέργεια, θα αρχίσει να έχει διεκδικητικές βλέψεις στις ανεξάντλητες πηγές της Ρωσίας-Ευρασίας. Σ' αυτό το πλαίσιο, εύκολα η Ρωσία θα συρθεί σε μιά ετεροβαρή σχέση ή "συμμαχία" με την Γερμανία και θα της εκχωρίσει την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Το αντάλλαγμα φυσικά θα ήταν ένα μικρό, οικονομικό "σχέδιο Μάρσαλ".
(ε) Μια αποχώρηση της Γερμανίας (και μερικών προβλεπτών συμμάχων, όπως η Ολλανδία, η Αυστρία κλπ) από την ΕΕ, θα ανάγκαζε τις υπόλοιπες (δυτικές-μεσογειακές) Ευρωπαϊκές χώρες σε Σχέση Εξάρτησης με τον (νέο) Γερμανικό Άξονα, και μάλιστα με πολύ μικρότερο κόστος . Μ΄ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια.

'Ολα αυτά συνιστούν την μιά πτυχή του διλήμματος, τη "θετική". Η άλλη, η αρνητική άποψη , που είναι εξίσου ισχυρή εντός των Γερμανικών Ελίτ, συνοψίζεται στα εξής:
(α) Η γήρανση και η ευδαιμονιστική έφεση του Γερμανικού πληθυσμού δεν επιτρέπουν την περιπέτεια τέτοιου εύρους γεωπολιτικών αναπροσανατολισμών και ρίσκων.
(β) Ο φόβος ότι μια τέτοια ανατροπή των συσχετισμών ισχύος στον Ευρωπαϊκό Χώρο θα έθετε αυτόματα σε ενέργεια συσπειρώσεις Ευρωπαϊκών Κρατών και άμεσες επιθετικές απαντήσεις. Ως τέτοια προειδοποιητική συσπείρωση - απάντηση θα πρέπει να δούμε την ανοιξιάτικη αναγγελία Στρατηγικής Συμφωνίας της Γαλλίας με την Αγγλία στο θέμα των πυρηνικών Όπλων. Καί ακριβώς έτσι την είδαν πολλοί Γερμανοί.
(γ) Ο παράγοντας ΗΠΑ δεν έχει πεί ακόμα την λέξη της παραίτησης από την Παγκόσμια Ηγεμονία, έστω και με συνδρομητικές παραχωρήσεις σε μικρότερες Δυνάμεις. Κλασσικό παράδειγμα η πρόσφατη "παραχώρηση" της Λυβίης στον Αγγλο-γαλλικό συνασπισμό.
(δ) Το κόστος ενός τέτοιου γεωστρατηγικού εγχειρήματος μπορεί τελικά να αποδειχθεί δυσβάστακτο, πέραν των προβλέψεων, από την λεγόμενη τεθλασμένη της Ιστορίας, δηλαδή τους απρόβλεπτους παράγοντες, όπως άλλωστε διδάσκει και ο μέγας Θουκυδίδης.
(ε) Αν πρόκειται μόνον για τη διασφάλιση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της Ευρασίας, μια "διασωσμένη" Ε.Ε. σήμερα, θα μπορούσε αύριο, περισσότερο ενισχυμένη, να προσεταιρισθεί τη Ρωσία και μαζί της να εξασφαλίσει την αχανή Ευρασία απέναντι στην Κινεζική διεκδίκηση.
(στ) Τέλος, μια απόσχιση της Γερμανίας από το Ευρώ θα ανέβαζε το (νέο) Μάρκο στα ύψη και η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της θα πήγαινε "στράφι" - οι εξαγωγές της προς την Κίνα, που αντιπροσωπεύουν το 45 %, θα έπεφταν κάθετα, ενώ πάλι δεν είναι βέβαιο οτι η αυριανή αναπτυγμένη Κίνα θα εξακολουθήσει αυτόν τον ρυθμό εισαγωγών κεφαλαιουχικού εξοπλισμού.

Η Γερμανία, δηλ. οι δικές της Ελίτ, βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε κατάσταση γεωπολιτικού διχασμού. Θα προτιμούσαν να είχαν περισσότερο χρόνο και ευνοϊκότερες συνθήκες για να αποφασίσουν. Γι΄αυτό και σχεδίασαν το Ευρώ και την Ε.Ε. με τρόπο που να επιτρέπει την, εύκολη και ανά πάσα στιγμή, έξοδο της Γερμανίας - δηλαδή μια ΕΕ χωρίς ενιαία οικονομική πολιτική και ενιαίο προϋπολογισμό. Ωστόσο τους πρόλαβε η Παγκόσμια και Ευρωπαϊκή Κρίση Χρέους. Και προσπαθούν να αναβάλλουν την οριστική λύση γι' αργότερα. Ωστόσο οι ΗΠΑ (με τους Οίκους Αξιολόγησης να υποβαθμίζουν διαρκώς Ευρωπαϊκές Χώρες) πιέζουν μεθοδικά προς μια οριστική Λύση - λύση, που όπως είπαμε, θα δεσμεύσει οριστικά τη Γερμανία στη Ε.Ε. Και η Καγκελάριος Μέρκελ πρόσφατα στην Ουάσιγκτον προφανώς άκουσε σκληρά λόγια για τον υποπτευόμενο (νέο) Γερμανικό Άξονα. Αλλά η κα Μέρκελ δεν δεσμεύθηκε κατηγορηματικά. Γιατί στη Γερμανία οι Ελίτ ακόμα αλληθωρίζουν - και έτσι δεν βλέπουν τίποτα σωστά και ολοκληρωμένα. Το ίδιο όπως και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ...

POST SCRIPTUM
Μιά επεξεργασμένη εκδοχή του παρόντος δημοσιεύθηκε στο Protagon.gr στις 14/7, με τον τίτλο "Όταν η Γερμανία αλληθωρίζει γεωπολιτικά" (εδώ).

ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ "ΠΛΑΤΕΙΑΣ"

2011-07-11T19:05:00.006+03:00

   Η "Πλατεία" επιμένει - παρά την κρατική καταστολή και τον καύσωνα του καλοκαιριού. Κι αυτή η επιμονή της επιβεβαιώνει την άποψή μας (αναρτήσεις 21 & 28 Ιουνίου 2011) ότι η "Πλατεία" συγκροτείται πλέον ως "αντι-θεσμός", με ευθεία αμφισβήτηση των οργανωμένων Θεσμών και των αποφάσεων που λαμβάνουν για τη Χώρα. Με απλά λόγια, η "Πλατεία" αμφισβητεί ευθέως το Σύστημα στα βασικά πεδία έκφρασής του, αμφισβητεί τη νομιμότητά του. Μπορεί αυτή η αμφισβήτηση να μην είναι ρητά εκπεφρασμένη - π.χ. με ένα Μανιφέστο υπογεγραμμένο απο εκατομμύρια Πολίτες. Είναι όμως υπόρρητη, και ευθέως αποτυπωμένη στα συνθήματα και τα πανώ της.
   Ωστόσο η συγκρότηση της "Πλατείας" ως αντι-θεσμού που απονομιμοποεί το Σύστημα, την θέτει μπροστά σε καθήκοντα και ευθύνες. Σε πρώτο στάδιο, ο αρνητικός, αμφισβητικός Λόγος είναι δικαιολογημένος από την οργή. Όμως, καθώς το Σύστημα αρχίζει να αποδιοργανώνεται χάρις στη δυναμική της αμφισβήτισης, η "Πλατεία" πρέπει να στοχαστεί τα (θετικά) καθήκοντα και τις ευθύνες που την περιμένουν. Να στοχαστεί δηλαδή και να σχεδιάσει την Πράξη της - για την περίπτωση που θα κληθεί να καλύψει το κενό της κατάρρευσης του Συστήματος. Ασφαλώς, για να κληθεί να καλύψει ένα τέτοιο κενό, θα πρέπει να το θέλει. Αλλά για να το θελήσει, θα πρέπει να προετοιμασθεί. Με άλλα λόγια: να προετοιμάσει όχι μόνον το θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα λειτουργήσει αλλά και τις απαντήσεις στα επείγοντα διλήμματα-προβλήματα που θα ανακύψουν άμεσα και θα είναι εξόχως πιεστικά. Αυτό είναι το ΔΙΠΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ που πρέπει να κερδίσει η "Πλατεία".
   Το θεσμικό πλαίσιο έχει σχεδόν αυθόρμητα υποτυπωθεί. Το γεγονός οτι η "Πλατεία" λειτουργεί (έστω στοιχειωδώς) ως αμεσοδημοκρατική συνέλευση υποδηλώνει και τον θεσμό μέσα στον οποίο θα κινηθεί. Αλλά απέχουμε πολύ απο το να έχουμε αποφασίσει ένα δεσμευτικό-κανονιστικό πλαίσιο λειτουργίας της "Πνύκας". Δεν υπάρχει βασικά ο θεσμός της "Προβούλευσης", ο οποίος θα ιεραρχούσε και θα ταξινομούσε τα θέματα προς συζήτηση, δηλαδή θέμα-προς-θέμα & ημέρα-προς-ημέρα. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι ευκαιριακές και συχνά αυτοδιοριζόμενες Επιτροπές. Αντίθετα ο θεσμός της Προβούλευσης προϋποθέτει μια εκλεγμένη (για ορισμένο χρόνο) Πρυτανεία η οποία:
-(1). θα έκανε την ιεράρχηση-ταξινόμιση των θεμάτων
-(2).θα διαχώριζε τα θέματα σε "επίκαιρα" και "θεσμικά". Κάτω από τον τίτλο "θεσμικά" θα μπορούσε να τεθεί το ζήτημα της σταδιακής σύνθεσης ενός προσχεδίου Αμεσοδημοκρατικού Συντάγματος, κλπ.
-(3).θα έθετε θέματα "πολιτικής αντιμετώπισης" ενδεχόμενων καταστάσεων, (π.χ. ποιά θα μπορούσε να είναι η πολιτική στο θέμα επέκτασης των θαλάσσιων συνόρων από τα 6 στα 12 μίλια; ο βαθμός και η έκταση κρατικοποιήσεων σε περίπτωση ολικής χρεοκοπίας; κλπ)
   Αυτό το τελευταίο μας φέρνει αντιμέτωπους με το κρίσιμο ζήτημα της Αυτογνωσίας . Η "Πλατεία" θα καταρρεύσει την ίδια στιγμή που θα κληθεί να αντικαταστήσει το Σύστημα, αν δεν έχει συζητήσει και γνωρίσει σε βάθος τα μεγάλα ζητήματα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η Χώρα. Τυχάρπαστοι και ανεύθυνοι δημαγωγοί κολακεύουν σήμερα την "Πλατεία" με εύκολες & ανέξοδες Ουτοπίες. Με το τρόπο τους, υπόσχονται την επιστροφή σ' έναν καταναλωτικό Παράδεισο, τουλάχιστον τον ίδιο ευχάριστο με εκείνον πρίν τη Κρίση. Και η γοητεία της Ουτοπίας είναι ακαταδάμαστη σ' έναν Λαό ο οποίος όλο και περισσότερο αντιμετωπίζει το ζήτημα της επιβίωσης. Κι όμως ο καθένας μας, στις μοναχικές στιγμές, κατανοεί οτι τέτοια επιστροφή δεν θα υπάρξει. Και θυμάται, από την πρόσφατη Ιστορία, οτι όλες οι Ουτοπίες ήταν προσχήματα και άλλοθι στυγνής τυραννίας. Το ειλικρινές και το κρίσιμο σήμερα δεν είναι να ονειρευτούμε τις χαρές μιας (μελλοντικής) αφθονίας αλλά να σχεδιάσουμε τη δίκαιη κατανομή της φτώχειας μας - μιας φτώχειας που θα σημαδεύσει μια ολόκληρη γενιά.
   Η αυτογνωσία της "Πλατείας" πρέπει να προχωρήσει ακόμα περισσότερο. Σήμερα η Χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα της ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ. Μια τέτοια χρεοκοπία μέσα στον ορίζοντα των Ευρωπαϊκών θεσμών, θα σημάνει απλά τη μετατροπή της Χώρας σε περιθωριοποιημένο και ασήμαντο lander, δηλ. Ευρωπαϊκό Προτεκτοράτο. Αυτή η περιθωριοποίηση - παρά τις διακηρύξεις του εγχώριου Συστήματος - είχε ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του '90 και έγινε ενώπιόν μας. Όταν η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία υποθήκευε με ιλιγγιώδη δάνεια τη Χώρα, υποθήκευε και την μελοντική της κυριαρχία. Αυτό είναι το ασυγχώρητο έγκλημά της. Αυτή η κυριαρχία εκχωρείται σήμερα με τους πλέον επονείδιστους όρους, και είμαστε μόνον στην αρχή.
   Πολλοί είναι εκείνοι από την "Πλατεία" που προτείνουν την ΟΛΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, δηλαδή ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ - που θα σήμαινε και την έξοδο της Χώρας από τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς. Η Πρόταση αυτή είναι ελκυστική, αλλά δείχνει μόνο την μια πλευρά του νομίσματος. Δείχνει μόνον οτι η Χώρα αποδεσμεύεται από το βάρος του Χρέους της μια και για πάντα. Όμως δεν δείχνει την άλλη όψη και η οποία θα αποκαλυφθεί μαζί. Δηλαδή, οτι αντί για Ευρωπαϊκό Προτεκτοράτο η Χώρα θα μετατραπεί στο Πρώτο Βιλαέτι της (νεο)Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πλανάται πλάνη οικτρά όποιος νομίζει οτι απέναντι σε μια απόλυτα χρεοκοπημένη, ανίσχυρη Ελλάδα η Τουρκία θα μείνει ένας ουδέτερος, φιλικός παρατηρητής. Κι ας θυμίσουμε οτι είναι άλλο πράγμα να διαβαίνουν τα σύνορά σου στρατιές τουριστών και άλλο να τα διαβαίνουν στρατιές αρμάτων γειτονικής χώρας.
   Ωστόσο το ενδεχόμενο μπορεί να μην είναι και τόσο μονοσήμαντο. Γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να συνδυαστεί το χειρότερο: η μισή Ελλάδα ως ένα lander και η άλλη μισή ως Βιλαέτι. Τίποτε, ακόμα και η οικειοθελής ολική μας εκχώρηση στην Ευρώπη, δεν μας διασφαλίζει από τη Τουρκία και τον μεθοδικό επεκτατισμό της. ΤΟΣΟ ΤΡΑΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΑ.
   Η "αυτογνωσία" της "Πλατείας" είναι λοιπόν αναγκαία - και είναι η μόνη που θα την βγάλει από την αυτάρεσκη μυθολογία της. Η σκέψη και η πράξη της πρέπει να υποτείνεται απο τα μείζονα προβλήματα που ενδεχομένως θα κληθεί να αντιμετωπίσει. Με την αυτογνωσία - η οποία πρέπει να ενταθεί - παύει ο εύκολος Λόγος των Δικαιωμάτων και αρχίζει ο Λόγος των Καθηκόντων και των Μεγάλων Διλημμάτων. Δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι να τα επωμισθούμε. Γι΄αυτό ας αρχίσουμε τη προετοιμασία από σήμερα.

Η "ΠΛΑΤΕΙΑ" & Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ "ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ"

2011-07-07T08:49:00.009+03:00

Η κοινωνιολογία ονομάζει "Κρίση" κάθε απότομη αρνητική μεταβολή ή παθολογικό παροξυσμό μιας ή και περισσότερων "σφαιρών" της Κοινωνίας, δηλ. Πολιτική, Οικονομική, Πολιτισμική, Θρησκευτική "σφαίρα", κλπ. Ανάλογα με την ένταση, το εύρος και την "παθολογία" της δεδομένης "σφαίρας", η Κρίση μεταφέρεται και στις υπόλοιπες, οι οποίες είτε "μολύνονται" κι αυτές είτε την απορροφούν διαδραστικά και συμβάλλουν στην διαλεκτική αποκατάσταση μιας ανανεωμένης ισορροπίας. Η Κρίση μέσα στην οποία στροβιλίζεται η Χώρα φαινομενικά μόνον ανήκει στην Οικονομική σφαίρα. Μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι σήμερα ζούμε τις τραγικές οικονομικές επιπτώσεις μιας Κρίσης που αρχικά ξεκίνησε ως Πολιτισμική Κρίση, στη συνέχεια μεταδώθηκε και έγινε Πολιτική για να εκβάλλει τελικά στην Οικονομία με ολόκληρη την καταστρεπτική δυναμική της. Η ίδια η "Πλατεία", με την ποικιλομορφία απόψεων και στάσεων, εκφράζει και σήμερα, εν αγνοία της, αυτή την ιδιότυπη Πολιτισμική Κρίση.

Αυτή η Κρίση προέκυψε όταν, από το 1979 και μετά, η πολιτική ηγεσία προέκρινε, ως Στρατηγική Επιλογή της Χώρας, την ενεργή ενσωμάτωσή της στους αναδυόμενους Ευρωπαϊκούς θεσμούς. Δεν εξετάζουμε σήμερα εδώ την ορθότητα ή μη της απόφασης αυτής. Εξετάζουμε μόνον την Κρίση Ταυτότητας που προέκυψε από αυτή την Επιλογή. Υπήρχε και πρίν το '79 ένας γενικότερος Ευρωπαϊκός προσανατολισμός, αλλά δεν ήταν δεσμευτικός, με την έννοια των συγκεκριμένων και αυστηρά οριοθετημένων θεσμικών και οικονομικο- γραφειοκρατικών δεσμεύσεων. Από την τυπική είσοδό μας στην τότε ΕΟΚ οι δεσμεύσεις ολοένα και περισσότερο αυξάνονταν. Η κρίση ήδη συμβολίστηκε στο πολιτικό επίπεδο αφετηριακά - με την αποχή της Αντιπολίτευσης από την Τελετή Εισόδου που έγινε στο Ζάππειο. Ωστόσο έγινε Κρίση Ταυτότητας όταν η πριν Αντιπολίτευση έγινε Κυβέρνηση το 1981 και δεν αποσύρθηκε, όπως είχε προαναγγείλει, από την Ευρώπη. Επιβεβαίωσε δηλ - αν και με μισόλογα - την Ευρωπαϊκή Επιλογή.

Λογικά αυτή η "Επιλογή" θα έπρεπε να υπηρετηθεί από μια εσωτερική Πολιτισμική Ανατροπή, κατά την οποία θα έπρεπε να απεμποληθούν, σχεδόν βίαια ή τουλάχιστον να ανταχθούν σταδιακά και μεθοδικά, σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής, οι προαστικές και πατριαρχικές νοοτροπίες του παρελθόντος, οι επαρχιώτικοι νεποτισμοί, να εκριζωθεί ο βαλκάνιος ωχαδερφισμός, να καλλιεργηθεί ένα εργασιακό και επιχειρηματικό ήθος αντίστοιχο των (Βορειο)-Ευρωπαϊκών Κοινωνιών, να προωθηθεί , μέσω της εκπαίδευσης, η έφεση προς μεθοδικότητα και την οργανωτική αποτελεσματικότητα, για να δωθεί ένα τέλος στην νοοτροπία του "άρπα-κόλλα". Γιατί και σήμερα - όπως και χθές - οι Έλληνες είναι οι σκληρότερα εργαζόμενοι της Ευρώπης με το μικρότερο δείκτη αποτελέσματος. Ασφαλώς το παραγωγικό και οργανωτικό χάσμα και η συναφής νοοτροπία που μας χωρίζει από την Βόρεια Ευρώπη ήταν και παραμένει τεράστιο. Σχεδιαστές και εφαρμοστές αυτής της Πολιτισμικής Ανατροπής θα έπρεπε φυσικά να είναι οι Ελίτ της Χώρας. Ωστόσο, αντί της όποιας στρατευμένης προσπάθειας για να γεφυρωθεί το συγκεκριμένο χάσμα, αυτές ακολούθησαν, για να μιλήσουμε επιεικώς, την "αντι-στράτευση".

Τούτη η αναγκαία Πολιτισμική Ανατροπή δεν ήταν εύκολη. Τουλάχιστον για την σφύζουσα Κοινωνία. Όταν άρχισαν να ανακαλύπτονται οι δύσκολες "απαιτήσεις" της Ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης η Ελληνική κοινωνία απέστρεψε το ενδιαφέρον της από τον λεγόμενο "εκμοντερνισμό" και τον ιδιότυπο ασκητισμό που συνεπάγονταν. Ενώ πριν ο "εξευρωπαϊσμός" θεωρούνταν μια θετική πρακτική και ιδεολογία προς την οποία ευχαρίστως έσπευδαν τα πλέον δυναμικά στοιχεία της Κοινωνίας, τώρα, δηλαδή γύρω στο '85, του γυρίζουν την πλάτη - για να διατηρήσουν βέβαια απ' αυτόν μόνον (και μιμητικά) την καταναλωτική πτυχή του. Και εδώ ακριβώς αναδύεται η μεταδικτατορική "Κρίση ταυτότητας". Αυτή εκδηλώνεται μ' ένα σύμφυρμα λαϊκής ιδεολογίας που συνοψίσθηκε στη λέξη "Ελληνάρας". Κάτω από αυτή τη λέξη στεγάστηκαν σταδιακά, εκούσια ή ακούσια, οι πιό ετερόκλητες συμπεριφορές και απόψεις - από το μυγιάγγιχτο εθνικιστή που βλέπει παντού απειλές ως το ατομιστή ρέμπελο, τον επιδειξία νεόπλουτο με "το πρώτο τραπέζι πίστα", τον λαδωματία υπάλληλο ή τον φοροκλέπτη επιχειρηματία, αρειμάνιες συμπεριφορές του υπόκοσμου, τον ψευτοκαπάτσο με τα "μέσα" που "πάντα την κάνει, ρε", τον αγενή θρασύ(δειλο), γνωστό ως "τσαμπουκά" ή ακόμα ως τις καθόλου ευκαταφρόνητες πνευματικές συμβολές, π.χ. ενός Ζουράρη ή ενός Χ. Γιανναρά που επιμένουν σε μια "ελληνική ιδιο-τροπία και ιδιοσυστασία", κληρονομημένη από το κλασσικό και χριστιανικό παρελθόν του πολιτισμού μας. Απέναντι σ΄αυτές τις ετερογενείς και, φυσικά, ετεροβαρείς οριακότητες, συνοψίζεται ένας "μέσος όρος" που "επιμένει Ελληνικά". Αρνείται δηλαδή ενεργητικά να εναρμονισθεί στοιχειωδώς με τους όρους και τις αναγκαιότητες που προκύπτουν απο την Ευρωπαϊκή Ένταξη, τουλάχιστον στο επίπεδο της Οικονομίας και της Κρατικής Μηχανής. Τα "βαρίδια" του παρελθόντος, δηλαδή η αδρανειακή δυναμική τους ήταν φυσικά μεγάλη, αλλά όχι ανυπέρβλητη. Ωστόσο έλλειψε στη συγκεκριμένη συγκαιρία τόσο ο κυρίαρχος "ταξικός" φορέας αυτής της Πολιτισμικής Ανατροπής όσο και η εμπνευσμένη (δηλαδή, στρατευμένη) Ηγεσία.

Κοινωνικός φορέας μιας τέτοιας Πολιτισμικής Ανατροπής δεν θα μπορούσε να είναι φυσικά μια "αστική τάξη" - τέτοια ουδέποτε υπήρξε στη Ελλάδα ως γνήσιο κοινωνικό μόρφωμα αντίστοιχο με το (προπολεμικό) Ευρωπαϊκό. Άλλωστε και το μεταπολεμικό Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα επιχειρήθηκε ασφαλώς πάνω σε ένα δεδομένο πολιτισμικό ήθος και έθος, αλλά αποφασίσθηκε και εκτελέσθηκε από εμπνευσμένες ευρωπαϊκές Ελίτ που δεν συγκροτούσαν Τάξη (με την κοινωνιολογική έννοια του όρου). Εξάλλου η Ελλάδα, ήδη από τις δεκαετίες του '50 και '60, είχε διαμορφωθεί ως μια κοινωνία μικροϊδιοκτητών-μικροαστών. Από αυτή τη κοινωνική τάξη έλλειπαν τόσο το πνευματικά ερεθίσματα όσο και οι ευρωπαϊκές εμπειρίες που θα τις επέτρεπαν να ενστερνισθεί μια τέτοια Πολιτισμική Ανατροπή. Αντίθετα μάλιστα, τα πνευματικά και υλικά της συμφέροντα συγκρούονταν με αυτή. Γι' αυτό και αναπόφευκτα ο "Ελληνάρας" στρατολογήθηκε από την τάξη αυτή. Θιασώτης και ενεργός προαγωγός αυτής της Πολιτισμικής Ανατροπής θα μπορούσε ωστόσο να είναι μια επιχειρηματική και πνευματική "τάξη" ή έστω "ομάδα", η οποία ήδη διέθετε εν πολλοίς ή/και την ευρωπαϊκή εμπειρία ή/και τα αντίστοιχα πνευματικά ερεθίσματα. Ωστόσο αυτή η (δυαδική) "ομάδα" σύντομα διαπλέχθηκε με την πολιτική εξουσία και τον εύκολο πλουτισμό ή την ανέλεξη που αυτή της προικοδοτούσε αφειδώλευτα. Το νέο έθος και ήθος, που θα μπορούσε να καλλιεργηθεί σταδιακά τουλάχιστον στα Ανώτατα Πνευματικά Ιδρυματα της Χώρας, έμεινε νωρίς και χωρίς υψηλά πρότυπα και δίχως ενθαρρύνοντες θεσμούς. Αυτά τα ίδια τα Ιδρύματα, παρά τις όποιες υπαρκτές νησίδες "αθωότητας", κατέληξαν σύντομα ως πρότυπα της ελάσσονος προσπάθειας, του κομματικού νεποτισμού και της ευνοιοκρατίας, της εύκολης και ακοπίαστης ανέλιξης. Ανάλογα, η επιχειρηματική ομάδα της χώρας γρήγορα εγκολπώθηκε την τακτική της διαπλοκής και αντί να προωθήσει μια ενεργητική εκβιομηχάνηση της Χώρας επιδώθηκε στις εύκολες (δηλαδή ύποπτες) "μπίζνες" των δημόσιων έργων ή - στην καλύτερη περίπτωση - στις επιχειρήσεις Υπηρεσιών όπου προάγεται αναγκαστικά το χαλαρό, "ανθρώπινο", "ηθελημένα ανέμελο" έθος και ήθος . Εδώ θα πρέπει να αντιστίξουμε το ρόλο του Εργοστασίου στην ανάπτυξη ενός οργανωτικού-αποδοτικού έθους στα ευρύτερα στρώματα της Κοινωνίας, καθώς η αλυσίδα παραγωγής εργάζεται πάνω σε ορατή οργάνωση, υπολογισμένα μεγέθη και αυστηρά μετρήσιμα αποτελέσματα.

Μιά στρατευμένη Πολιτική Ηγεσία (δηλαδή: εμπνευσμένη από την Στρατηγική Επιλογή της Χώρας) θα μπορούσε, με στοχευμένες και μεθοδικά εκδιπλούμενες θεσμικές παρεμβάσεις, να προωθήσει σε ικανοποιητικό βαθμό αυτήν την Πολιτισμική Ανατροπή. Αρχικά στην Παιδεία του Νηπιαγωγίου και του Δημοτικού Σχολείου, κοκ. Στην Οικονομία, όπου θα έπρεπε έγκαιρα να ισοζυγιάσει τις παραγωγικές προτεραιότητες και τα κονδύλια μεταξύ Βιομηχανικής δραστηριότητας και Υπηρεσιών (τουρισμού, κλπ), και να (προ)υπολογίσει ακόμα και το Πολιτισμικό Αποτέλεσμα για το οποίο κάναμε λόγο προηγουμένως. Το ίδιο και στην Αγροτική Καλλιέργεια όπου αγροτικές επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας και αποτελέσματος ήταν εφικτές, παρά την εγγενή συντηρητικότητα της Αγροτικής Τάξης. Αντί όλων αυτών, η Πολιτική Ομάδα της Χώρας, αναλωμένη μέσα στους μικροκομματικούς καυγάδες και στο διαγκωνισμό της για Πολιτική Πελατεία, Διαπλοκή και Διαφθορά, ουδέποτε στοχάσθηκε μεθοδικά τόσο το Πολιτισμικό όσο και το Οικονομικο-Γραφειοκρατικό στοίχημα που έπρεπε να κερδιθεί έγκαιρα από (και για) την Ευρωπαϊκή Επιλογή. Ξεχνούσε ακόμα και τη γεωπολιτική πίεση κάτω από την οποία έγινε τελικά αυτή η Στρατηγική Επιλογή της Χώρας - πίεση για την οποία θα μιλήσουμε σε επόμενη ανάρτηση.

Η Διαπλοκή και η Διαφθορά γρήγορα έγιναν εξόφθαλμες και υπονόμευσαν το κύρος της Πολιτικής. Διασώθηκε ακριβώς όσο μπορούσε να ικανοποιεί μαζικά τις κομματικές πελατείες - αφ' ενός προάγοντας συνειδητά τη φοροκλοπή και αφ΄ετέρου με δάνεια που εξασφάλιζαν τους μαζικούς διορισμούς. Σήμερα διεκδικεί έναν σεβασμό που τον έχασε πολύ νωρίς και απόλυτα δικαιολογημένα. Γιατί οι Πολιτικοί από Ηγέτες, δηλαδή στρατευμένοι οραματιστές και μπροστάρηδες, κατέληξαν ηθικά κατακάθια. Γενικότερα, η Πολιτική, Οικονομική και Πνευματική Ελίτ της Χώρας γρήγορα ταυτίστηκε με τις πλέον αρνητικές εκδοχές του "Ελληνάρα" ή μάλλον έγινε το ενσαρκωμένο πρότυπό του. Χθές ακόμα τους βλέπαμε στη Βουλή να θέλουν να " καθαρίσουν" με μπουνιές...

Παρά την αναγκαστικά θορυβώδη καθημερινότητα, την αγωνία της επιβίωσης-μέσα-στην-κρίση, ουσιαστικά η Ελληνική Κοινωνία, χωρίς να το κατανοεί άμεσα, θέτει διαρκώς και καθημερινά το ζήτημα του διχασμού της Ταυτότητάς της. Η "Πλατεία", που αποτελεί μια από τις ζωντανές εκδοχές της, ακόμα δεν έχει αποφασίσει ξεκάθαρα και οριστικά το είδος της "Ταυτότητας" που θέλει. Δίπλα στον "Ελληνάρα" ή τον συνειδητό Αντιευρωπαϊστή, συνυπάρχει ο άδολος και αγνός Πατριώτης, ο απογοητευμένος Διαπλεκόμενος, ο Φοροφυγάς, ο κομματικά εγκάθετος και ο ειλικρινής Ευρωπαϊστής που ασφαλώς δεν θέλει μια Ευρώπη των Τραπεζών αλλά των Λαών. Η σχετική "απόφαση" φυσικά θα ληφθεί σχετικά σύντομα, είτε από εμάς τους ίδιους είτε από τους " Ευρωπαίους" (αυτούς δηλ που σήμερα κυριαρχούν οικονομικά) . Αλλά όποια κι αν είναι η απόφαση δεν θα είναι ανώδυνη. Και θα είναι Ιστορική, δηλ. θα αφήσει μόνιμα σημάδια στο κορμί της Ελλάδας ή και αθεράπευτες πληγές.

Post Scriptum.
(1) Ασφαλώς εδώ θέσαμε το ζήτημα της "Ταυτότητας" με πολύ περιορισμένους και γενικευμένους όρους, σχεδόν ως καρικατούρα . Αυτό έγινε για να υπηρετηθούν κυρίως οι ανάγκες των συνειρμών με τα επίκαιρα γεγονότα και πρόσφατες μνήμες.
(2) Το πρόβλημα της Πολιτισμικής Ταυτότητας μολονότι συχνά τίθεται στο συμβολικό επίπεδο, έχει ευθείες, άμεσες επιπτώσεις σε συμπεριφορές και ριζωμένες πρακτικές. Τα 400 χρόνια σκλαβιάς για παράδειγμα, και μάλιστα μετά απο 190 χρόνια Ανεξαρτησίας, ακόμα διαμορφώνουν τη φορολογική μας συμπεριφορά - ως Ραγιά που (φορο)κλέπτει τον Πασά, αν και από έναν ....πολύ ανεκτικό Πασά.

ΣΗΜΕΡΑ - ας παραμείνουμε ακλόνητοι !

2011-06-28T06:58:00.008+03:00

Δεν είμαστε αφελείς. Σήμερα ή/και αύριο τα παραμάγαζα της Εξουσίας θα θέσουν σε δοκιμασία τις μεγάλες, ευγενικές αρχές που έχει εμπεδώσει το "Κίνημα της Πλατείας". Αυτές τις αρχές που συνοψίζονται σε μία φράση: ήρεμη α π ο φ α σ ι σ τ ι κ ό τ η τ α γ ι α τ η μ ε γ ά λ η α ν α τ ρ ο π ή !!! Γνωρίζουμε ότι τα κομματοκινούμενα συνδικάτα έχουν λάβει τις εντολές τους, και θα λέγαμε τις ίδιες εντολές με τους έμμισθους προβοκάτορες που έχει σε υπηρεσία το Σύστημα. Το σχέδιό τους είναι η δημιουργία μιας ατμόσφαιρας λεηλασίας και τρόμου για να συκοφαντήσουν την "Πλατεία", να την μειώσουν στη συνείδηση των Πολιτών, να την απογυμνώσουν και να τη διαλύσουν. Το είδαμε όλοι - η "πρόβα τζεναράλε" έγινε στις 15 Ιουνίου. Και είμαστε βέβαιοι οτι σήμερα ή/και αύριο θα το επιχειρήσουν σε μεγαλύτερη κλίμακα. Απέναντι σ' αυτό το σχέδιο το "Κίνημα της Πλατείας" θα απαντήσει ασφαλώς όπως και την προηγούμενη. Το "NO PASSARAN" θα ισχύσει και πάλι για όλους τους τραμπούκους.

Το είπαμε και πρίν λίγες μέρες: η εμμονή και η ανθεκτικότητα της "Πλατείας" την έχει καταστήσει επίφοβο αντι-θεσμό που απονομιμοποιεί καθημερινά τις αποφάσεις-νόμους της Εξουσίας. Το Σύστημα γνωρίζει οτι η τυπική ψήφιση του "Μεσοπρόθεσμου" δεν συνιστά πρόβλημα, πρόβλημα συνιστά η εφαρμογή του. Και εδώ ο ρόλος της "Πλατείας" θα είναι καθοριστικός. Γιατί θα αποτελεί το διαρκές σημείο αναφοράς της άρνησης, τον πυρήνα της διογκούμενης λαϊκής αμφισβήτησης. Και το Σύστημα γνωρίζει - γνωρίζει οτι αυτή η άρνηση στο ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας θα συνοδευτεί και με την ανατροπή του. Ακριβώς γι' αυτό ο αντι-θεσμός της "Πλατείας" τους έγινε πλέον επίφοβος.

Ωστόσο, πέρα απο τους τραμπούκους η "Πλατεία" θα πρέπει να είναι σε εγρήγορση για τους λύκους που αρχίζουν να μας εμφανίζονται με την προβειά των "αμνών". Είναι η άλλη, εναλλακτική τακτική του Συστήματος, της διεμβόλισης. Επιστρατεύει "πρώην", αλλά δοκιμασμένα κομματικά στελέχη και τα "φυτεύει" στην Πλατεία για να την εκτρέψουν εσωτερικά και να την διασπάσουν σε μικρές αντιμαχόμενες φράξιες. Η πανάρχαιη γνωστή τακτική του "διαίρει και βασίλευε". Τους αναγνωρίζουμε από τους μαξιμαλιστικούς βερμπαλισμούς τους που συμφύρονται με βαθυστόχαστες δήθεν οικονομικές αναλύσεις. Ας δυσπιστούμε απέναντί τους με όλα μας τα ένστικτα: είναι εχθροί μας και υπονομεύουν το πρόταγμα της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ

2011-06-24T05:33:00.016+03:00

Το protagon.gr είναι σίγουρα ένας χώρος που προάγει τη γνώση και το διάλογο, ιδιαίτερα για τα τεκταινόμενα και τους προβληματισμούς της "Πλατείας". Για παράδειγμα, η συνεισφορά του καθηγητή Γιάννη Βαρουφάκη για την κατανόηση του επίκαιρου ζητήματος της Χρέους είναι, κατά την εκτίμησή μου, ανυπολόγιστη (πιέστε εδώ). Ωστόσο από εκεί δεν λείπουν κι εκείνοι που, ως ενεργά ή υποψήφια μέλη του "Συστήματος", επιχειρούν να προκαλέσουν ή και να αμαυρώσουν το εγχείρημα της "Πλατείας". Ο Βασίλης Σωτηρόπουλος είναι μάλλον ένας από αυτούς. Το άρθρο του, με τον εξόχως προκλητικό τίτλο: " Η Άμεση Δημοκρατία είναι Ολοκληρωτισμός" (εδώ), απαιτεί ασφαλώς μιαν απάντηση - και αυτή θα επιχειρήσουμε εδώ.

Ήδη ο τίτλος του άρθρου είναι ατυχής, τουλάχιστον ως προς τον ενεστώτα του ρήματος, αφού η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν είναι ένα σύγχρονο υπαρκτό καθεστώς σε καμιά γωνιά του κόσμου. Υπήρξε άπαξ και μοναδικά εμπεδωμένο στην Αθήνα και σε ορισμένες άλλες αρχαιοελληνικές πόλεις (1). Σε όλη την μεταγενέστερη γνωστή Ιστορία η Άμεση Δημοκρατία δεν εμπεδώθηκε σε κανένα άλλο κρατικό μόρφωμα (2). 'Ετσι, ακόμη κι αν διορθώναμε το "είναι" του τίτλου με ένα "ήταν", και πάλι θα διαπράτταμε ένα ανεπίτρεπτο χαρακτηρολογικό ολίσθημα. Η "τυραννία" είναι ο κατά προσέγγιση όρος των Ελλήνων γι' αυτό που εμείς ονομάζουμε "ολοκληρωτισμός", και ο κατ' εξοχήν θεωρητικός κριτικός της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, ο Πλάτων, δεν επιχείρησε ποτέ να την χαρακτηρήσει "τυραννία" (3).

Σε δεύτερο επίπεδο, ο αρθρογράφος μας ολισθαίνει, εξ ίσου ανεπίτρεπτα, στην ταύτηση της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ με το ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Ας παρατηρήσουμε αμέσως οτι το Δημοψήφισμα ανήκει κατ' ευθείαν στον θεσμικό και ιστορικό ορίζοντα της "Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας". Η αρχαία Άμεση Δημοκρατία το αγνοούσε (4). Η Πνύκα δεν ήταν δημοψηφισματικός θεσμός, με την σύγχρονη έννοια. Μόνον στη Δύση της "Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας" αξιοποιείται (αν και σπανίως) - σε οριακές καταστάσεις και διλήμματα. Ο ουσιαστικός του ρόλος είναι να "ανακουφίζει" την κυρίαρχη ομάδα απο την λήψη κρίσιμων ή μη-δημοφιλών αποφάσεων. Αντίστροφα, στην εξαιρετική περίπτωση της Ελβετικής Δημοκρατίας όπου η εθνολογική σύνθεση, η παράδοση και η δομή επιτρέπει τη συχνότατη αξιοποίηση του Δημοψηφίσματος, κανένας δεν τόλμησε να την χαρακτηρήσει "ολοκληρωτική".

Το Ελβετικό παράδειγμα απαντά επίσης στο κύριο επιχείρημα (ή ανησυχία) του αρθρογράφου μας - οτι δηλ. η δημοψηφισματική τακτική αντιστρατεύεται το Κράτος Δικαίου. Κανένας δεν θα μπορούσε βάσιμα να ισχυρισθεί οτι στην Ελβετία των δημοψηφισμάτων απουσιάζει ή βιάζεται το Κράτος Δικαίου.

Εξάλλου, το ίδιο το Κράτος Δικαίου έχει την δική του Ιστορία που φυσικά δεν μπορούμε να ανασκοπίσουμε εδώ. Ας πούμε μόνον οτι τούτο το Κράτος Δικαίου αναδύεται δειλά ήδη εντός των αυτόνομων Μεσαιωνικών πόλεων όπου - κατά την παρατήρηση του Max Weber - η έμφαση δεν δίνεται στον homo politicus αλλά στον homo oeconomicus (5), και εξελίσσεται ακριβώς στο διογκούμενο πλαίσιο του homo oeconomicus που κυριάρχησε στη Δύση, μετά τη θραύση της Μεταφυσικής Σφραγίδας. Επιπλέον, θα παρατηρήσουμε οτι η Δυτική διάκριση των Εξουσιών, καταλήγει συν τω χρόνω, στη διπλή αυτονόμισή τους:

- (α) αυτονόμιση μεταξύ των ιδίων, πράγμα που συνιστά τον εκφαυλισμό της διάκρισης.

- (β) αυτονόμιση, σε διάφορους βαθμούς, των τριών Εξουσιών, και φυσικά εν προκειμένω της Δικαστικής, από την ίδια την Κοινωνία υπό της οποίας και γιά την οποία συστάθηκαν.

Αυτές οι αυτονομίσεις, πέραν της όποιας ενδογενούς τάσης, εντάσσονται και σ' ένα ευρύτερο πλαίσιο αυτονομίσεων όλων των επιμέρους σφαιρών της κοινωνικής ζωής που άρχισε στην Δύση όταν έσπασε η Μεταφυσική Σφραγίδα. Δηλαδή όταν εξέλειπε η δεσμευτικά ενοποιούσα θρησκευτική Μεταφυσική και Πρακτική, με άλλα λόγια όταν επήλθε ο "θάνατος του Θεού". Ακριβώς σ' αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να δούμε τόσο την σύγχρονη αυτονόμιση της σφαίρας της (καπιταλιστικής) Οικονομίας, αυτονόμιση η οποία τελικά καταλήγει στις λεγόμενες Καπιταλιστικές Κρίσεις όσο και την ένοχη (ή διαπλεκόμενη) αυτονόμιση της Πολιτικής. Μάλιστα, επικαιροποιώντας τον συλλογισμό μας, μπορούμε εδώ να πούμε ότι το φαινόμενο της "Πλατείας" αποτελεί την ίδια την κοινωνική αντίδραση απέναντι στην οριακότητα αυτών των αυτονομίσεων, δηλαδή στον κοινωνικά επικίνδυνο εκφυλισμό τους.

Ο αρθρογράφος μας εν ολίγοις θεωρεί ότι η Άμεση Δημοκρατία τελικά, με τις αποφάσεις της πλειοψηφίας, θέτει (ή θα θέσει μελλοντικά;;) εν αμφιβόλω τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που υποτίθεται οτι υπερασπίζει το Κράτος Δικαίου. Παρά την ασάφεια του όρου, θα υπενθυμίσω αρχικά ότι ακόμα και στον ορίζοντα του Κράτους Δικαίου και της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα της "επιβίωσης-δια-της-εργασίας" δεν είναι θεσμισμένο, αφού η εργασία δεν είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα, δηλ. θετικό καθήκον της Πολιτείας. Αυτό και μόνον δείχνει τον ορίζοντα μέσα στον οποίο ανδύεται η ομίχλη των λεγόμενων "Ανθρώπινων Δικαιωμάτων". Επιπλέον, στο κατ' εξοχήν Κράτος Δικαίου που ο αρθογράφος μας επικαλείται ως υπόδειγμα, τις ΗΠΑ, το όργιο των παραβιάσεών τους στο κολαστήριο του Γκουαντάναμο δεν έχει ακόμα λάβει οριστικό τέλος. Θα παραλείψουμε ανάλογα παραδείγματα της σχετικά πρόσφατης ιστορίας που αφθονούν, για να επιμείνουμε στο εξής χαρακτηριστικό των λεγόμενων "Ανθρώπινων Δικαιωμάτων": ποτέ δεν έπαψαν να είναι μια "ελεημοσύνη" των εκάστοτε ισχυρών προς τους αδυνάτους, και διατελούν πάντα υπό την διακριτική τους αίρεση. Ακριβώς γι΄αυτό και πλαισιώνονται πάντα από τον νομική και δικαστική ερμηνεία - ερμηνεία η οποία μπορεί ακριβώς και να περιορίζει εκάστοτε το εύρος και την ισχύ τους, ιδιαίτερα όταν η επίκλησή τους αμφισβητεί την εξουσία των ισχυρών, δηλ των πλουσίων. Θα μπορούσαμε βέβαια να προωθήσουμε την ανάλυση λέγοντας οτι πίσω από τα "Ανθρώπινα Δικαιώματα" κρύβεται η ιστορία του "αυτεξούσιου", αλλά αυτό είναι μιά άλλη, καθόλου ουμανιστική, "σκοτεινή" ιστορία...
Θα σχολιάσουμε εδώ μόνον επιγραμματικά το τεράστιο πρόβλημα της ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ που αναγκαστικά εγείρεται στον πυρήνα όλων αυτών των ζητημάτων και που θέτει έμμεσα ο αρθρογράφος μας. Ποιός είναι ο έσχατος νομιμοποιητικός κριτής;;; Τυπικά, τα Συντάγματα της Δυτικής Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας ανακοινώνονται εν ονόματι του Λαού, δηλ. της εγκρίνουσας πλειοψηφίας, αλλά ουσιαστικά, τα Ανώτατα Δικαστήρια που ερμηνεύουν το Σύνταγμα, αποφασίζουν (σιωπηρά και σε ζωτικά ζητήματα) εν ονόματι και προς το συμφέρον της κυρίαρχης μειοψηφίας. Και κανείς Λαός δεν μπορεί να ανακαλέσει την όποια ερμηνεία του Ανώτατου Δικαστηρίου - οψέποτε αυτή κριθεί ως προϊόν μεροληψίας ή αυθαιρεσίας ή και δωροληψίας...

Αλλά ας κλείσουμε τη συζήτηση. Η υπόθεση μιας ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ εντός ενός κρατικού μορφώματος στην σημερινή εποχή ασφαλώς δεν θα μπορούσε να είναι ένα αντίγραφο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, εντός της οποίας τα "Ανθρώπινα Δικαιώματα" (με τη σημερινή έννοια) δεν υπήρχαν ακριβώς γιατί δεν είχαν κανένα νόημα. Η ενσωμάτωση ήταν τόση και τέτοια στην αρχαία ελληνική πόλη ώστε Άτομο και Θεσμοί να μην είναι διακριτοί ή αντιθετικοί - "Άνδρες γαρ η Πόλις", μας θυμίζει διαρκώς ο Επιτάφιος του Περικλέους. " Όπου κι αν πάς θα είσαι πάντα η Πόλις σου" - αυτή ήταν η υποτείνουσα σκέψη και το συναίσθημα που κυριαρχούσε. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά οτι η Αθηναϊκή Δημοκρατία δεν ήταν ένα Κράτος Δικαίου. Δεν ίσχυε εκεί η "Δικαιοσύνη του Καδή", όπως κάποτε περιφρονητικά σχολίασε ο Weber, αλλά ο Νόμος (6).

Σε μια "αυριανή" Άμεση Δημοκρατία, η Μοντέρνα Ατομικότητα δεν μπορεί παρά να είναι παρούσα (7). Δεν μπορεί να εξαλειφθεί διά διατάγματος και τα "σοσιαλιστικά" ή "εθνικοσοσιαλιστικά" παραδείγματα έδειξαν τον εξαμβλωματικό χαρακτήρα ενός τέτοιου είδους "διατάγματος". Προϊόν μιας μακράς και αργόσυρτης ιστορικο-μεταφυσικής τεθλασμένης, το Μοντέρνο "αυτεξούσιο", όπως και η "εξατομίκευση" και τα "Ανθρώπινα Δικαιώματα" που το συνόδευσαν, θα παραμείνουν ως υπαρκτή συνιστώσα. Συνιστώσα τροποποιημένη ίσως συν τω χρόνω, αλλά όχι εξοβελιστέα. Γιατί η Ιστορία ως ενσαρκωμένος Πολιτισμός (δηλ. civilization & culture) ποτέ δεν εξοβελίζεται διά διατάγματος. Άλλωστε δεν είναι εκεί το μείζον διακύβευμα της Άμεσης Δημοκρατίας. Το μείζον κοινωνικό διακύβευμα είναι αλλού και ο παρατηρητικός Αριστοτέλης το διέσωσε για μας : " ... Ως εκ τούτου ... η αληθινή διαφορά μεταξύ [άμεσης] δημοκρατίας και ολιγαρχίας είναι η φτώχεια και ο πλούτος. Παντού όπου κυβερνούν άνθρωποι λόγω του πλούτου τους, είτε λίγοι είτε πολλοί, πρόκειται για ολιγαρχία και όπου κυβερνούν οι φτωχοί πρόκειται για [άμεση] δημοκρατία" (Πολιτικά, βιβλ.ΙΙΙ, 1279b -1280a). Αλλά φαίνεται ότι αυτό το μείζον κοινωνικό διακύβευμα δεν απασχολεί σοβαρά τον ευαίσθητο αρθρογράφο μας...
------ -----------------------------------
Postscriptum : Μιά τροποποιημένη εκδοχή του ιδίου άρθρου δημοσιεύθηκε στο Protagon.gr/20 Σεπτεμβρίου 2011 (εδώ)

------------------------
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(1) Πρβ ERIC W. ROBINSON, The First Democracies, 1997, page 24-25
(2) Πρβ DAVID HELD, Μοντέλα Δημοκρατίας, (2006),2007, φυσικά με όλες τις επιφυλάξεις που εγείρει το έργο αυτό.
(3) Πρβ S. SARA MONOSON, Plato's Democratic Entanglements, 2000
(4) Μπορούμε να χαρακτηρήσουμε "δημοψηφισματική", κατά προσέγγιση, μόνον τη συνέλευση της Σπάρτης.
(5) Πρβ MAX WEBER, Economy & Society, 1978, page 1354
(6) Πρβ MAX WEBER, Economy & Society, 1978, page 795 & 976-978. Για μια κατανόηση του δικαιικού και δικαστικού συστήματος της Αθήνας, δες DAVID COHEN, Crime,Punishment & the Rule of Law in Classical Athens - in: M. GAGARIN & D.COHEN (eds), The Cambridge Companion To Ancient Greek Law, 2005, page 211 - 235. Πρβ επίσης τα άλλα διαφωτιστικά άρθρα στο ίδιο έργο.
(7) Αν και, απ' οτι αντιλαμβάνομαι, ο αρθρογράφος μας σκοτίζεται περισσότερο για την... Μετα-μοντέρνα ατομικότητα.

POST SCRIPTUM
Μιά εκδοχή του παρόντος δημοσιεύθηκε και στο Protagon.gr στις 20/9 με το συντομευμένο τίτλο "Άμεση Δημοκρατία" (εδώ).

ΓΙΑ ΤΗΝ "ΠΛΑΤΕΙΑ", ΤΙΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

2011-06-21T11:54:00.014+03:00

Οι μαζικές συνάξεις στην "Πλατεία", δηλ. στις Πλατείες όλης της Χώρας, συνεχίζονται εδώ και 25 ημέρες. Αυτή η συνέχεια έχει καταστήσει τη "Σύναξη" ήδη ανεπίσημο αλλά υπαρκτό αντι-θεσμό με ιδιάζουσα βαρύτητα. Γιατί, παρά την ετερογένεια των κινήτρων, των θέσεων και των συνθημάτων που εκφράζονται στις Συνάξεις, υπάρχει μια κοινή υποτείνουσα: η έμμονη και έντονη αμφισβήτηση του "Συστήματος". Η "Πλατεία" αμφισβητεί εν ολίγοις τη νομιμότητα των Πολιτικών, Οικονομικών, Κομματικών, Συνδικαλιστικών και λοιπών Ελίτ που χειρίζονται τα πεπρωμένα της Χώρας. Επιπλέον - απο άλλους ρητά και από άλλους υπόρρητα - αμφισβητούνται οι ίδιες οι διαδικασίες νομιμοποίησης, δηλ. οι διαδικασίες ανάδειξης αυτών των Ελίτ. Αυτό το τελευταίο γίνεται έκδηλο στο (προς το παρόν χαλαρό) σύνθημα-συζήτηση της "Πλατείας" περί ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
Η γενικευμένη αμφισβήτηση των Ελίτ και των διαδικασιών που τις νομιμοποιούν ήταν ένα φυσικό και αναμενόμενο παρεπόμενο της μεγάλης οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε το 2008. Εμείς εδώ, με τρείς διαδοχικές αναρτήσεις (16 Οκτωβρίου 2008: "Η Κραυγαλέα Αποτυχία των Ελίτ", 30 Οκτωβρίου 2008: "Για τις Ελίτ Ξανά" και 2 Νοεμβρίου 2008: "Το Τέλος της Παθητικής Νομιμοποίησης"), προβλέψαμε και περιγράψαμε εν πολλοίς αυτό το φαινόμενο που συντελείται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και σε άλλες Ευρωπαϊκές Χώρες. Και είναι βέβαιο οτι αυτή η αμφισβήτηση δεν πρόκειται να περιορισθεί. Γιατί η περίφημη "Κοινωνία της Αφθονίας", αυτή που εμπέδωσε τις Δυτικές Ελίτ καθώς και τις διαδικασίες νομιμοποίησής των, έχει παρέλθει οριστικά για τη Δύση και φυσικά για την Ελλάδα. Και είναι λάθος η εκτίμηση ότι η αμφισβήτηση αφορά ή πρόκειται να περιορισθεί μόνον και στενά στο "Πολιτικό Σύστημα"...
Το ένστικτο της "Πλατείας" δεν είναι ούτε λανθασμένο ούτε υπερβολικό. Μπορούμε μάλιστα να πούμε οτι η "Πλατεία", τόσο από άγνοια όσο και από επίκτητη μετριοπάθεια, παραμένει ακόμα επιεικής απέναντι στις (εγχώριες) Ελίτ. Η "Πλατεία" είναι μάλιστα ορθή και ακριβολόγα. Δεν είναι τυχαίο που ο νομπελίστας οικονομολόγος PAUL KRUGMAN, με πρόσφατο άρθρο στους New York Times (8 Μαϊου 2011) , "The Unwisdom of Elites" (πιέστε εδώ), μέμφεται όχι την κριτική των μαζών αλλά τις Δυτικές Ελίτ τόσο για τις αιτίες της Κρίσης όσο και την διαιώνισή της. Στην ίδια εφημερίδα, στις 9 Ιουνίου 2011, με το άρθρο "Rule by Rentiers" (πιέστε εδώ) ο KRUGMAN δείχνει ότι η αφέλεια των Ελίτ δεν είναι τόσο αθώα για την διαιώνιση της κρίσης. Γιατί όλα τα μέχρι σήμερα μέτρα λιτότητας δεν αποσκοπούν στην όποια "οικονομική κάθαρση" αλλά αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ραντιέριδων - κοινώς, των Κεφαλαιοκρατών. Και ο KRUGMAN μας προτρέπει να συνεχίσουμε την μομφή στις Ελίτ γιατί διαφορετικά, όπως λέει, "θα κάνουν περισσότερη ζημιά στα χρόνια που έρχονται".
Όπως είχαμε επισημάνει και στο παρελθόν, το Σύστημα των Επίλεκτων (= Ελίτ) έχει καταλήξει ένα θεσμισμένο απολίθωμα που ωστόσο μπορεί να αναπαράγει ακόμα τον εαυτό του - αν και συχνότατα με αναπαραγωγές που αγγίζουν την γελοιογραφία. Οι εκπρόσωποί του σήμερα, παρά το σοβαροφανές και συχνά τεχνοκρατικό ύφος τους, δεν επιχειρούν να προβάλλουν την επάρκειά τους αλλά να αποκρύψουν την απύθμενη ρηχότητά τους. Η Οικονομική Κρίση και η αναποτελεσματική αντιμετώπισή της καθιστά αυτή την ρηχότητα ιδιαίτερα επικίνδυνη για τις Κοινωνίες. Ακριβώς σ' αυτόν τον ορίζοντα το μέλλον της Ευρώπης δεν προοιωνίζεται ρόδινο. Λείπει ο σαφής προσανατολισμός. Για παράδειγμα, το διχασμένο και αναβλητικό αλληθώρισμα των Γερμανικών Ελίτ - Ευρώ ή νέο Μάρκο ?? - καταδικάζει ολόκληρη την Ευρώπη σε διαρκή αναποφασιστικότητα ως προς τη Κρίση.
Ανεξάρτητα της τελικής έκβασης της Ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης, το "Σύστημα" στην Ελλάδα, δηλ. όλες οι θεσμικές και παρα-θεσμικές ελιτίστικες εκφράσεις του, έχει πλέον τεθεί σε ανεπανόρθωτη αμφισβήτηση. Και είναι προφανές ότι αυτή η αμφισβήτηση θα διευρυνθεί. Αυτό γίνεται πλέον κατανοητό και από τους αυτάρεσκους αντιπροσώπους του. Ακριβώς γι' αυτό και πρόκειται να επιχειρηθούν διάφορα "σοβατίσματα" και θεσμικά μερεμέτια, αμφίβολου και υποθηκευμένου εύρους. Αλλά θα ήταν αφελές να πιστεύουμε οτι οι "Επίλεκτοι" (Ελίτ) θα παραχωρήσουν τα "νομιμοποιημένα" και παράνομα (δια της διαπλοκής) προνόμια και συμφέροντά τους χωρίς ελιγμούς, αντιστάσεις και φυσικά χωρίς την ριζοσπαστικοποίηση της "Πλατείας", δηλ. της εμβάθυνσής της.
Αυτή η ριζοσπαστικοποίηση της "Πλατείας" φυσικά δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνον εάν και όταν αυτή αποφασίσει να σπονδυλώσει τα ποικίλα και αντιφατικά αιτήματά της. Δηλαδή όταν θα τα στεγάσει κάτω από ένα και μοναδικό πολιτικό πρόταγμα - το πρόταγμα της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Γιατί είναι αυτονόητο οτι η διάχυση και η αποσπασματικότητα των αιτημάτων και των συνθημάτων δίνει στις εγχώριες Ελίτ χώρο ελιγμών και αντιπερισπασμού. Αντίθετα, η πύκνωση όλων αυτών σ' ένα και μόνον πρόταγμα-σύνθημα:"ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ !!!" θα λειτουργούσε παραλυτικά για τις εγχώριες Ελίτ. Έτσι, απέναντι στον εκβιαστικό μαξιμαλισμό των εγχώριων και ξένων Ελίτ : "Μνημόνιο ή Χρεοκοπία", η "Πλατεία" θα θέσει το δικό της μαξιμαλιστικό αντίβαρο. Και ας είμαστε βέβαιοι οτι το πρόταγμα-σύνθημα "ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ !!!" θα κάνει τις Ελίτ της Ευρώπης όχι μόνον να λησμονήσουν τα διάφορα Μνημόνια αλλά και να αποκηρύξουν την ένοχη διαπλοκή τους με τους ραντιέρηδες του Κόσμου. Και ας μην υποτιμούμε ποτέ το πανευρωπαϊκό αντίκρυσμα που μπορεί να έχει αυτό το ... μικρό συμβάν σε μια μικρή χώρα στα πλαίσια μιας πανευρωπαϊκής αμφισβήτησης των Ελίτ.

POST SCRIPTUM Τα ανωτέρω δεν έρχονται σε αντίθεση με την στρατηγική της "Πλατείας" που πρότεινα στην προηγούμενη ανάρτηση. Αρκεί ο αναγνώστης να έχει υπ' όψη του την οπτική της "Μικρής" και "Μεγάλης" εικόνας που χρησιμοποιώ τόσο εδώ όσο και στην προηγούμενη ανάρτηση, δηλ της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Με ενδιαφέρει δηλαδή τόσο η ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής "Πλατείας" όσο και η διάσωση από τη χρεοκοπία, η οποία - με δεδομένο το μέγεθος του χρέους - είναι πλέον μόνον εφικτή μόνον από την Ευρώπη. Μανιχαϊσμοί του τύπου "έξοδος από το Ευρώ", "άρνηση του χρέους", κλπ είναι άκαιροι προς το παρόν. Και θα μπορούσαν να υιοθετηθούν μόνον ως έσχατα και αναπότρεπτα μέσα.

ΣΗΜΕΡΑ : ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ ΘΥΜΙΚΟ

2011-06-15T03:32:00.005+03:00

Η σημερινή σύναξη & περικύκλωση της Βουλής θα είναι γόνιμη και παραγωγική μόνον εάν και όσο θα παραμείνει στον ορίζοντα ενός αυστηρά ελεγχόμενου θυμικού. Αν αντίθετα η σύναξη παρασυρθεί από τις παρορμήσεις ή τις προβοκάτσιες του ελεγχόμενου συνδικαλισμού ή εγκάθετων τραμπούκων, η σύναξη μπορεί να μετατραπεί σε τραγωδία - μια τραγωδία ανυπολόγιστων διαστάσεων, ακόμα και εμφυλιοπολεμικών.
Ίσως αυτή την ώρα του παγωμένου χαμόγελου και της μεγάλης οργής να ακούγεται παράταιρη μια τέτοια προτροπή. Είναι όμως αναγκαία. Πρώτον, γιατί δεν πρόκειται για την οριστική ψήφιση του "Μεσοπρόθεσμου" αλλά για μια πρώτη συζήτηση. Δεύτερον, γιατί η θυμική έκρηξη ενός τόσο μεγάλου πλήθους είναι ικανή να προκαλέσει την έκρηξη μιας ανεξέλεγκτης βίας που θα σημάνει πρακτικά και το τέλος του όλου Κινήματος. Δεν αποκλείεται κιόλας ότι από ορισμένους κύκλους και εξουσιαστικά παραμάγαζα να μεθοδεύεται - μέσω μιας αιματηρής προβοκάτσιας ??? - ακριβώς μιας τέτοιας εξέλιξης. Περίπου όπως και στον περισυνό Μάη, με τα τέσσερα αθώα θύματα και το σχεδόν αυτόματο πάγωμα των τότε διαδηλώσεων. Μάλιστα στην περίπτωση ανεπιθύμητης ή ανεξέλεγκτης αστυνομικής αντίδρασης, οι προεκτάσεις θα είναι ακριβώς εμφυλιοπολεμικά τραγικές.
Νηφάλια αποφασιστικότητα και συμβολικός μόνον αποκλεισμός πρέπει να είναι η στάση της Σύναξης. Οποιαδήποτε σκέψη ή παρόρμηση για κατάληψη της Βουλής σήμερα είναι επικίνδυνα ανεπίκαιρη και πατριωτικά ολέθρια. Αυτή η θέση μας δεν είναι ανερμάτιστη. Στηρίζεται σε δυο-τρείς βεβαιότητες που θα εκθέσω εν συντομία.
Πρώτη: το "Μεσοπρόθεσμο", ακόμα κι αν ψηφισθεί από την Βουλή θα καταλήξει, μέσα σε τρείς-τέσσερεις μήνες, ένα άχρηστο κουρελόχαρτο - γιατί είναι και οικονομοτεχνικά αδιέξοδο και κατά μείζονα λόγο ανεφάρμοστο. Το "Μεσοπρόθεσμο" είναι απλώς ένα πρόχειρο και προσωρινό "φύλλο συκής" για τις Ευρωπαϊκές Δυνάμεις να δικαιολογήσουν την αναποφασιστικότητά τους και - μέσω νέων δανείων προς την Ελλάδα - να διασώσουν (προσωρινά) τη διάλυση της Ευρωζώνης από μια άμεση ελληνική χρεοκοπία. Υποτίθεται εν αναμονή μείζονων αποφάσεων για οριστική λύση των υπερχρεωμένων Κρατών και των "τοξικών" Ευρωπαϊκών Τραπεζών. Υποθέτω βάσιμα ότι και η Κυβέρνηση, αυτή τη στιγμή, συνειδητά μετέχει σ' αυτό το θέατρο, χωρίς καμιά βαθύτερη βεβαιότητα στην εφαρμοσιμότητα του " Μεσοπροθέσμου", και η ίδια βεβαιότητα κυριαρχεί και στην Ευρώπη.
Δεύτερη: το συμφέρον της Χώρας (και όχι στενά του πολιτικο-οικονομικού της Συστήματος) αυτή τη στιγμή επιβάλλει να παίξουμε (προσωρινά) το χαρτί της (αναποφάσιστης ακόμα) Ευρώπης. Δηλαδή, ακόμα κι αν είχαμε την δυνατότητα να ανατρέψουμε το εγχώριο Σύστημα σήμερα, θα έπρεπε να το αναβάλλουμε για αργότερα, εν όψει των μείζονων Ευρωπαϊκών αποφάσεων. Εκτός αν είμαστε ουτοπικοί αιθεροβάμωνες και εν τέλει επιδιώκουμε για την Ελλάδα ένα είδος Μεσογειακής & χρεοκοπημένης Κούβας. Στο τέλος της γραφής αυτό θα μπορούσε να γίνει με πέντε μήνες καθυστέρηση...
Τρίτη: το οικονομικο-πολιτικό Σύστημα της Χώρας, ούτως ή άλλως, είναι σε κατάσταση αποσύνθεσης και συνεπώς - ακόμα κι αν υπάρξει ριζική Ευρωπαϊκή λύση του Χρέους & της Ανάπτυξης - θα καταρρεύσει σύντομα. Για μας, δηλ. για το Λαό αυτής της Χώρας, είναι περισσότερο συμφέρον σήμερα να διατηρήσουμε απλώς την πίεση. Έτσι στην περίπτωση Ευρωπαϊκής Διευθέτησης θα έχουμε κερδίσει διπλά. Και στην περίπτωση ανεξέλεγκτης Χρεοκοπίας και εξόδου (εκούσια, ακούσια) απο την Ευρώπη, vae victis.
Ας δεχθούμε λοιπόν με νηφαλιότητα συμμετάσχουμε σ' αυτό το θέατρο (έστω προσωρινά) και ας κερδίσουμε χρόνο για να σχεδιάσουμε, με την ίδια αποφασιστική νηφαλιότητα, την "ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ", με όποιους όρους κι αν έλθει αυτή.

ΗΜΕΡΕΣ ΑΦΥΠΝΗΣΗΣ ???

2011-05-27T00:02:00.005+03:00

Οι "λαϊκές" Συνάξεις των δύο τελευταίων ημερών - αν και αδικαιολόγητα ετερόφωτες, δηλ. μέσω Ισπανίας - μας επιτρέπουν μια κάποια αισιοδοξία αφύπνησης. Ασφαλώς είναι πολύ νωρίς να προδικάσουμε τη διάρκεια,την ενότητα ή την αποφασιστικότητά τους. Προς το παρόν δεν έχουν παρά τα χαρακτηριστικά ενός άχρωμου & ετερόκλητου πλήθους που "αναζητά" τον κοινό παρανομαστή της συμμετοχής του. Και φαίνεται οτι αυτός ο κοινός παρανομαστής είναι πρό-χειρος, δηλ. εύκολος. Πρόκειται για την καταδίκη του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ.
Ας παρατηρήσουμε ευθύς οτι αυτό το αίτημα είναι μια "άρνηση". Αρνούμαστε το Μνημόνιο - γενικώς και αορίστως. Αλλά τί σημαίνει αυτό?? Αν , ως δια μαγείας, το Μνημόνιο εξαφανιζόταν, τι θα σήμαινε για το πλήθος και για τη Χώρα-αυτού-του-πλήθους ??? Αυτό το ερώτημα δεν φαίνεται προς το παρόν να μας προβληματίζει. Δεν μας προβληματίζει δηλ. η υπόθεση κατάρτησης ενός ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, ενός καθαρά ΛΑΪΚΟΥ Μνημονίου που θα ήταν ταυτόχρονα Πολιτικό και Οικονομικό, και το οποίο θα έθετε τις βάσεις μιας Νέας Ελλάδας.
Οι "λαϊκές" Συνάξεις περιορίζονται ακόμα σε μια καταγγελία των Πολιτικών. Τους αποκαλούμε "Κλέφτες" και για τους πλείστους εξ αυτών η καταγγελία είναι ορθή. Όμως κι αυτό δεν είναι παρά μια χλιαρή και παθητική καταγγελία. Ως εάν η αντικατάστασή τους από ΜΗ-κλέπτες θα μας ήταν αρκετή, και θα επιστρέφαμε στα σπίτια μας με ήρεμη τη συνείδηση οτι εκτελέσαμε το πολιτικό μας καθήκον.
Όλα τούτα και όλα όσα επικρατούν στις Συνάξεις αυτές είναι φυσικά και αναμενόμενα. Μπορούμε να πούμε πως είναι τα πρώτα χασμουρητά από ένα αγουροξύπνημα. Απέχουμε πολύ ακόμα από την ΑΦΥΠΝΗΣΗ, δηλαδή την συνειδητοποίηση οτι τώρα μπορούμε να ωθήσουμε την Ιστορία στην πλέον ακραία πύκνωσή της. Οτι μπορούμε δηλαδή - κάτω απο τη συγκεκριμένη συγκαιρία- να προωθήσουμε αποφασιστικά το πρόταγμα της ΑΜΕΣΗΣ & ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
Οι Συνάξεις έχουν εν ολίγοις και μέχρι στιγμής το χαρακτήρα της Διαμαρτυρίας και όχι της Αποφασιστικής (θετικής και ολοκληρωμένης) Διεκδίκησης. Δεν είμαστε ούτε καν σε Εξέγερση !!! Ας ελπίσουμε οτι η ζύμωση που θα προκύψει ( και για όσο προκύψει) θα επιφέρει την αναγκαία ωρίμανση, και το Πλήθος θα μετασχηματισθεί σε ΛΑΟ . Για να γίνουν έτσι οι Συνάξεις αυτές πραγματικά ΛΑΪΚΕΣ (δηλ. χωρίς τα αναιρετικά εισαγωγικά "").
Ωστόσο ας κλείσουμε την ανάρτησή μας με την αποφασιστικά θετική πτυχή των Συνάξεων- είναι ανεξάρτητες και αυθόρμητες, έξω από τα κομματικά και (εξωνημένα) συνδικαλιστικά μαντριά. Και ας ευχηθούμε να παραμείνουν έτσι, ακόμα και με τον κίνδυνο της κακοφωνίας ή του ψελλίσματος...

Η "ΚΑΤΑΛΗΨΗ" ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ - μια αιρετική ερμηνεία

2011-01-27T23:06:00.005+02:00

Η "κατάληψη" της Νομικής Σχολής από τους 300 (παράνομους) μετανάστες, δεν είναι ένα τυχαίο συμβάν, δεν είναι ένα προϊόν αυθαιρεσίας μιας μικρής ομάδας "ευαίσθητων" οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ ή/και του ΚΚΕ. Μια τέτοια "ανάγνωση" του γεγονότος είναι ΑΦΕΛΗΣ. Θα ισχυρισθώ, αντίθετα, οτι αυτό το συμβάν ήταν ένας προσχεδιασμένος επικοινωνιακός ελιγμός του πολιτικού καστεστημένου. Σκοπός του ήταν να εκτρέψει τόσο την προσοχή των Μαζών όσο και (κατ' επέκταση) των ΜΜΕ από το κατάπτυστο "πόρισμα" για το σκάνδαλο SIEMENS - "πόρισμα" που ουσιαστικά ανακοινώθηκε την ίδια ημέρα με εκείνη της "κατάληψης". Το γεγονός οτι τα ΜΜΕ - σε αγαστή συνεργασία με το πολιτικό κατεστημένο - μετέτρεψαν το "πόρισμα" για τη SIEMENS σε τρίτη είδηση και μάλιστα χωρίς πολλούς ή καυστικούς σχολιασμούς, αποδεικνύει οτι το σχέδιο πέτυχε. Τέσσερεις μέρες τηλεοπτικού βομβαρδισμού με την "ΚΑΤΆΛΗΨΗ" - που αναγορεύθηκε στο απόλυτο ΚΑΚΟ - και κάθε σχολιασμός για το "πόρισμα" και το σκάνδαλο SIEMΕNS έχει πλέον εξαφανισθεί από την επικαιρότητα. Σαν να επρόκειτο για ένα στιγμιαίο και δευτερεύον συμβάν, ελάσσονος σημασίας...
Ας παρατηρήσουμε οτι αυτό το σχέδιο κατευνασμού και αποχαύνωσης των Μαζών ενορχηστρώθηκε τέλεια. Δηλαδή συνδυάσθηκε επιπλέον με την ταυτόχρονη επιστολή Μπαμπούκη προς την εδώ SIEMENS και τις άσφαιρες απειλές του περί δικαστικής διεκδίκησης αποζημιώσεων από το Ελληνικό Κράτος καθώς και με το προσχέδιο του νέου νόμου "Περί ευθύνης των Υπουργών" (που ουσιαστικά είναι επανάληψη του παλαιού περί ανευθυνότητας και ατιμωρησίας). Το μόνο απρόβλεπτο για το κατεστημένο συμβάν, ο προπηλακισμός του Σημίτη, που "ζέστανε" την επικαιρότητα της πολιτικής διαφθοράς, προσπεράστηκε χωρίς κανένα συχετισμό.
Ασφαλώς η ερμηνεία μας αυτή θέτει στο κάδρο τις (επαγγελματικές) πολιτικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, καθώς φαίνονται να συμμετέχουν ενεργά στους υποχθόνιους σχεδιασμούς του πολιτικού κατεστημένου. Αυτό δεν είναι ένα ζήτημα που μπορεί σοβαρά να αμφισβητηθεί. Η συμμετοχή τους στο σχεδιασμό είναι επιπλέον πρόδηλη από τους μαξιμαλιστικούς βερμπαλισμούς τους που είχαν ως σκοπό να παροξύνουν την σχετική αντιπαράθεση - δηλαδή να ολοκληρώσουν την μετατόπιση της ατζέντας. Οι ροπαλοφόροι του ΠΑΜΕ είναι άλλωστε εκείνοι που θα περιφρουρήσουν (και πάλι - όπως και πρίν λίγο καιρό) την Βουλή από την όποια ΓΝΗΣΙΑ ΛΑΪΚΗ απόπειρα κατάληψής της. Και ο (επαγγελματικός) ΣΥΡΙΖΑ - ύστερα από μια περίοδο αμφιταλάντευσης & δισταγμών - φαίνεται πλήρως εναρμονισμένος με τα συμφέροντα του κατεστημένου. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει και την εναρμόνιση των ΑΦΕΛΩΝ οπαδών τους - που, δυστυχώς, εύκολα αρκούνται και καθησυχάζονται από τους μαξιμαλιστικούς βερμπαλισμούς των κομματικών επαγγελματιών.
Το γεγονός είναι ότι η "συζήτηση για την Κατάληψη" έφερε ξανά στο προσκήνιο και την συζήτηση για την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του Πανεπιστημιακού Ασύλου. Ήδη η κομματική Δεξιά, δια πράξεων και δηλώσεων, το απαιτεί σοβαρά. Στο σύνολό του όμως, το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο βλέπει το Πανεπιστημιακό Άσυλο ως έναν εν δυνάμει απειλητικό πόλο - γύρω και μέσα στον οποίο θα μπορούσαν "αύριο" να συσπειρωθούν οι ΓΝΗΣΙΑ ΛΑΪΚΕΣ δυνάμεις. Δηλαδή οι δυνάμεις εκείνες που, με κίνητρο την ζοφερή οικονομική πραγματικότητα, θα εξεγείρονταν ενάντια στο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο. Όμως η κατάργησή του Πανεπιστημικού Ασύλου δεν φαίνεται να είναι της παρούσης. Για να επισυμβεί θα χρειασθεί μια περισσότερο προκλητική και περισσότερο οργανωμένη προβοκάτσια...
Όσο για τους δύσμοιρους Μετανάστες, με εξαίρεση τους 5 ή 6 εγκάθετους, οι υπόλοιποι σύντομα θα γνωρίσουν τί σημαίνει να είσαι ευκολόπιστος....

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗΣ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ "

2010-07-24T21:45:00.009+03:00

Ο Θάνατος της Μεταπολιτευτικής "Δημοκρατίας" μας συντελέστηκε την 6η Μαϊου, με την ομολογία της οικονομικής χρεοκοπίας της και την καθυπόταξη της Χώρας στο Μνημόνιο των πιστωτών της. Σήμερα , 24η Ιουλίου ,- άλλοτε μια γκλαμουράτη επέτειος της αποκατάστασής της- στο Προεδρικό Μέγαρο τελέστηκε και η επιμνημόσυνη τελετουργία. Η ομιλία του κου Παπούλια συνδύαζε ένα αλάνθαστο ένστικτο και μια νεστόρεια σοφεία. Ασφαλώς επρόκειτο για ένα ένστικτο και μια σοφία Επιμηθέως, αλλά ας το αντιπαρέλθουμε. Απέδωσε νέτα-σκέτα την παρακμή της Χώρας στην πολιτική τάξη "που έχει την υποχρέωση να καθοδηγεί τις εξελίξεις" .
Ας παρατηρήσουμε οτι από την επιμνημόσυνη σύναξη απουσίαζαν οι εν ζωή αρχιτέκτονες της παρακμής και της χρεοκοπίας, δηλ. οι τέως Πρωθυπουργοί κκ Κ. Μητσοτάκης, Κ. Σημίτης και Κ. Καραμανλής. Κι αν μεν ο πρώτος θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως υπερήλικας, οι υπόλοιποι δύο ΔΕΝ απουσίαζαν από "τύψεις αντικειμενικής ενοχής". Τέτοιες τύψεις συνήθως οδηγούν τους αυθεντικά δημόσιους άνδρες στην αυτοχειρία. Αλλά στον Σημίτη και τον Καραμανλή-τον-ελάσσονα λείπει και σήμερα, όπως και παλαιότερα, το ανδρικό σθένος. Ιδιαίτερα αυτοί οι δύο νεκροθάφτες της Ελλάδας παραμένουν αυτό που ήταν πάντα - θρασύδειλοι καιροσκόποι. Και η σημερινή τους απουσία απο την επιμνημόσυνη σύναξη εξηγείται μόνον ως καιροσκοπισμός. Προαισθανόμενοι τις ηχηρές καταγγελτικές διαπιστώσεις εκ μέρους του Προέδρου, απουσίασαν για να μην ταυτιστούν με αυτές τις διαπιστώσεις, δηλαδή επέλεξαν την γνωστή σ' αυτούς τακτική, το στρίβειν στα μουλωχτά.
Η υπόλοιπη πολιτική τάξη ήταν εκεί, στο Προεδρικό Μέγαρο. Όλος αυτός ο εσμός του πολιτικού μηδενισμού, της κυνικής διαπλοκής και της απύθμενης διαφθοράς ήταν παρών. Οι πολιτικοί που με διαφορετικό αλλά υπαρκτό βαθμό ευθύνης συνήργησαν στην παρακμή, ήταν εκεί. Προς τί άραγε??? Για να μας υπενθυμίσουν οτι το μέλλον αυτής της Χώρας είναι μοιραία προσδιορισμένο να καθορισθεί από αυτούς? Ή οτι οι διεφθαρμένοι θα μεταμορφωθούν, εν μια νυκτί, σε άμμωμες παρθένες?
Φυσικά από την επιμνημόσυνη σύναξη απουσίαζαν οι οικονομικοί πρωτεργάτες της Παρακμής. Όλη αυτή η αγέλη της παρασιτικής οικονομικής τάξης που, δια της πολιτικής διαπλοκής, άρμεξαν για μια ολόκληρη 30-ετία το Κράτος και το Λαό, ήταν απούσα. Όχι απο ευθιξία αλλά γιατί σε εξωτικές παραλίες συνομωτεί για το πώς θα εκβιάσει φορολογικές ασυλίες και απαλλαγές ή την ανέξοδη συμμετοχή της στις αποκρατικοποιήσεις. Νέοι καιροί, καινούργια πίτα ... Γι' αυτούς η κρίση είναι μια καινούργια ευκαιρία άκοπου και σίγουρου πλουτισμού και όχι μια ευκαιρία συμμετοχής στις οδύνες της Χώρας και στην προσπάθεια να ορθοποδήσει. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν η αφελής ευαισθησία των Μαζών έχει στοχοποιήσει αποκλειστικά τους Πολιτικούς...
Απουσίαζε βέβαια και ο Λαός - αδιακαιολόγητα!!! Γιατί σήμερα ο Λαός θα έπρεπε να είναι παρών, έξω απο το Προεδρικό Μέγαρο, διαδηλώνοντας ήρεμα και προπάντων σιωπηλά. Έπρεπε, μέσα απο μια σοβαρή και επίβουλη σιωπή και έμβλημα τον βρόγχο, να υπενθυμίσει στους Πολιτικούς οτι δεν είναι μια άβουλη και ασπόνδυλη Μάζα, οτι τελικά έχει αποφασίσει να πάρει την τύχη στα χέρια του. Όμως προς το παρόν αυτός ο Λαός , ένας τέτοιος Λαός, δεν έχει κάνει αισθητή την παρουσία του. Άς ελπίσουμε οτι οι οδύνες τις κρίσης, που φυσικά θα οξυνθούν και θα παραταθούν μέσα στο χρόνο, θα σφυρηλατήσουν έναν τέτοιο Λαό - έναν Λαό που θα σέβεται τον εαυτό του. Είναι μια δικαιολογημένη ελπίδα - αφού η προϋπόθεση ενός τέτοιου Λαού, δηλαδή οι Πολίτες που σέβονται τον εαυτό τους, υπάρχουν και αυξάνονται καθημερινά.
###

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ: το γράμμα & το πνεύμα του νόμου

2010-06-10T09:50:00.017+03:00

Η ανόρθωση της Ελλάδος από το σημερινό χρεοκοπημένο παρόν, αν & όποτε συμβεί, θα είναι ένα σταδιακό, συλλογικό & ομόθυμο διάβημα των ευγενέστερων ενστίκτων του λαού της. Αυτά τα ένστικτα υπάρχουν και μπορούν να κινητοποιηθούν, μπορούν να παροχετευτούν σε δημιουργικές δράσεις και εξυψωτικές συμπεριφορές. Άλλωστε η θέα μιας εκπορνευμένης, μιας αξιολύπητης Ελλάδας είναι για τα ευγενικά, πατριωτικά ένστικτα ένα ισχυρότατο κίνητρο δράσης, ίσως μάλιστα και μιας γόνιμης αδιαλλαξίας.

Θέλουμε να πιστεύουμε οτι η πρόταση του Εισαγγελέα Εφετών κ. Γ. ΧΑΤΖΙΚΟΥ, σε οτι αφορά την ερμηνεία του Νόμου περί της "ευθύνης των Υπουργών", ανήκει στην κατηγορία αυτών των ευγενικών ενστίκτων. Γιατί πράγματι η πρότασή του προς το Συμβούλιο Εφετών (που θα εξετάσει την υπόθεση απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα του Μαντέλη), επιδιώκει την υπέρβαση των σκοπέλων του Νόμου που καθησύχαζε το αργυρώνητο χέρι των Υπουργών: πολλά αδικήματα, όπως το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, αποσυνδέονται από την εκτέλεση των υπουργικών καθηκόντων - έτσι δεν απαλλάσονται και καθίστανται εκδικάσιμα όπως και τα αντίστοιχα αδικήματα των απλών πολιτών.

Η πρόταση ΧΑΤΖΙΚΟΥ αποτελεί για την Ελληνική Δικαιοσύνη μιαν άριστη ευκαιρία όχι μόνο να ενεργοποιήσει την πολιτική κάθαρση της Χώρας αλλά και την δική της αποκατάσταση στη συνείδηση των πολιτών. Για πολλά χρόνια η Ελληνική Δικαιοσύνη, ενεργητικά ή παθητικά, δια πράξεων ή παραλήψεων, συμμετείχε στην ηθική και γενικότερη παρακμή της Χώρας. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε εδώ σε προκλητικές (δηλ. μεροληπτικές) ερμηνείες των Νόμων, σε εξοργιστικές απαλλαγές ή σε ανάρμοστες μεθοδεύσεις που επέδειξαν, σε ευάριθμες περιπτώσεις , τα δικά της όργανα ή ανώτεροι εκπρόσωποί της. Το βέβαιο είναι οτι η Ελληνική Δικαιοσύνη επέτρεψε ώστε η Ελλάδα να μεταβληθεί την περασμένη δεκαετία σε Κράτος του Ζόφου. Αυτή η ηθικο-δικαστική χρεοκοπία διαπλέχθηκε και συμπορεύτηκε με την πολιτική χρεοκοπία και κορυφώθηκε, ως συνισταμένη, στη σημερινή οικονομική χρεοκοπία. Από αυτό το φαύλο παρελθόν η λύτρωση θα επέρχονταν και με την καταφατική απόφαση του Συμβουλίου Εφετών στην πρόταση ΧΑΤΖΙΚΟΥ. Μπορούμε μάλιστα να πούμε οτι εδώ δεν έχουν παρά να κρίνουν το ΠΝΕΥΜΑ και όχι το ΓΡΑΜΜΑ του Νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Και το ερώτημα - παρά τις υποβολιμαίες, δηλ νόθες και τυπολάγνες ενστάσεις - είναι απλό: θα ήθελε πράγματι ο νομοθέτης (δηλ. η Βουλή των Ελλήνων) να απαλλάξει έναν Υπουργό που δωροδοκήθηκε έστω και μετά από μια 5ετία???
Ωστόσο η πρόταση ΧΑΤΖΙΚΟΥ είναι επιπλέον και μια μοναδική ευκαιρία να συμβάλλει στην ειρηνική ανάταξη της Χώρας. Όπως ήδη έχουμε επισημάνει, σε προηγούμενες αναρτήσεις μας, μέσα στο καθεστώς της γενικευμένης χρεοκοπίας έχει αναδυθεί στο λαό μια νέα θυμική οικονομία. Πρόκειται για ένα εκρηκτικό μίγμα οργής, αμηχανίας, ενοχής και ταπείνωσης που το υποδαυλίζει καθημερινά μια αυξανόμενη οικονομική πτώχευση με άδικα και ταξικά χαρακτηριστικά. Αυτή η νέα θυμική οικονομία είναι έτοιμη για μια οιονεί εμφυλιοπολεμική έκρηξη απο συμβάντα που την αγνοούν και φυσικά την διεγείρουν και την προκαλούν. Μια "θριαμβευτική" απαλλαγή του ΜΑΝΤΕΛΗ και των ομοίων του, δηλ. μια απόρριψη της πρότασης ΧΑΤΖΙΚΟΥ απο το Συμβούλιο Εφετών, θα συνιστούσε την θρυαλλίδα μιας λαϊκής έκρηξης απροσδιορίστου μεγέθους και έντασης. Ίσως όχι μια ταχυφλεγή θρυαλλίδα - με την έννοια της "αυριανής" έκρηξης - , αλλά μια βραδυφλεγή που συναθροίζεται με άλλες.
Ασφαλώς την τελευταία 30-ετία οι Ελληνικές Ελίτ δεν έδωσαν δείγματα συνείδησης του ιστορικού ρόλου που οφείλουν να επωμίζονται εκάστοτε οι Ελίτ. Στις Ελληνικές Ελίτ κυριάρχησε η κοντόφθαλμη κουτοπονηρία του τυχάρπαστου μικροαστού : όχι μέριμνα καθήκοντος αλλά αγωνία & πρεμούρα αυτοεκπλήρωσης. Επρόκειτο εν ολίγοις γι' αυτό που, πρίν ένα χρόνο ,αποκαλέσαμε ΚΥΝΙΚΟ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ. Απο αυτόν τον Μηδενισμό ελπίζουμε να αποστασιοποιηθεί οριστικά η Δικαστική Ελίτ, το Συμβούλιο Εφετών. Γιατί διαφορετικά μας περιμένει ένας πολύ πιο επώδυνος και ολοκληρωτικός Μηδενισμός.
-----------------------------------------------------------------------
POST SCRIPTUM 12 Ιουνίου 2010
Η απόφαση του Συμβουλίου Εφετών επικύρωσε την απαγόρευση εξόδου απο τη Χώρα του πρώην υπουργού Μαντέλη. Ωστόσο το σκεπτικό της απόφασης - που χαράζει πλέον νομολογία - δέχεται την παραγραφή της παθητικής δωροδοκίας (σύμφωνα με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών) αλλά δεν αποδέχεται την παραγραφή για το παρεπόμενο αδίκημα, δηλ. της διακίνησης του "δώρου" ως "μαύρο χρήμα", το οποίο παραγράφεται μετά από 15ετία. Προσωπικά βρίσκω αυτή την απόφαση μίζερη. Το Συμβούλιο Εφετών θα έπρεπε να αποφανθεί αρνητικά για την ουσία και το πρωτογενές έγκλημα - δηλ. την μη παραγραφή της παθητικής δωροδοκίας του υπουργού. Σε κάθε περίπτωση - και προς το παρόν - αποφεύχθηκαν τα χειρότερα.
. ###

ΙΣΡΑΗΛ - η ψύχωση καταδίωξης

2010-06-01T13:10:00.016+03:00

Το Ισραήλ διολισθαίνει ολοένα και περισσότερο στην άβυσσο μιας συλλογικής ψύχωσης όπου ακόμα και η σκιά του θα εκλαμβάνεται ως εχθρός. Η χθεσινή κρατική πειρατεία στον στολίσκο για τη Γάζα εκ μέρους του Ισραήλ, η έκταση της βίας που ασκήθηκε σ' αυτή την επιχείρηση καθώς και οι μεθοδεύσεις αιχμαλωσίας των ακτιβιστών υποδεικνύουν οτι το ισραηλινό κράτος έχει χάσει την ψύχραιμη επαφή του με τον Κόσμο. Κι αυτό γιατί το χθεσινό συμβάν της ισραηλινής βίας, με τους (κατά προσέγγιση) 20 νεκρούς και τριπλάσιους τραυματίες ακτιβιστές, αποτελεί όχι ένα μεμονωμένο επεισόδιο αλλά αντίθετα έναν ακόμη κρίκο σε μιά αλυσίδα συμβάντων.
Ουσιαστικά αυτή η αλυσίδα συμβάντων συνιστά για το Ισραήλ αλυσίδα αυτοστραγγαλισμού. Ύστερα από ένα άλμα πάνω απο την τελευταία ιστορική 60-ετία, δεν έχουμε παρά να αναφερθούμε στην δυσανάλογη βία και ωμότητα του Ισραήλ κατά την περυσινή εισβολή στη Γάζα, εισβολή που στέρησε το Ισραήλ ακόμα και απο αυθεντικούς και ειλικρινείς φίλους. Ο άλλος κρίκος συγκροτείται απο το τείχος των 600 Km με το οποίο το Ισραήλ επιχειρεί αφελώς να απομονώσει τους "απείθαρχους" Παλαιστίνιους, τείχος με το οποίο ουσιαστικά το ίδιο το Ισραήλ αυτογκετοποιείται.
Ιδιαίτερα αυτό το νέο "Τείχος του Αίσχους" αποτελεί την πλέον περίβλεπτη απόδειξη της ψύχωσης καταδίωξης που χαρακτηρίζει το λαό του Ισραήλ. Αρκεί να θυμηθούμε οτι το Τείχος αυτό κτίζεται από ένα Κράτος που ήδη κατέχει σε επαρκείς ποσότητες το απόλυτο όπλο αποτροπής, δηλ. 200 πυρηνικές κεφαλές. Αν 200 πυρηνικές κεφαλές δεν είναι ικανές να γεννήσουν ένα αίσθημα επάρκειας & ασφάλειας για τον λαό αυτό, τότε αυτός ο λαός έχει ήδη οδηγηθεί στην συλλογική παράνοια απο την οποία θα είναι δύσκολο να εξέλθει.
Ασφαλώς οι εμπειρίες αυτού του λαού είναι μοναδικά τρομακτικές και εν μέρει εξηγούν τις μοναδικές του συμπεριφορές. Δεν είναι μόνο το Ολοκαύτωμα του προηγούμενου αιώνα που στοιχειώνει την ψυχή του αλλά και το γεγονός οτι επί 2000 χρόνια δεν ήταν παρά ένας λαός παρίας, ένας λαός δίχως Κράτος, κλοτσοσκούφι άλλων Κρατών & λαών. Γι' αυτό και σε αντίθεση με άλλους λαούς, οι Ισραηλινοί χρειάσθηκε να δώσουν από το 1950 μια διπλή μάχη:τόσο απέναντι σε εξωτερικούς εχθρούς όσο και απέναντι στον εσωτερικό εχθρό, δηλ. την ίδια την ιστορικο- ψυχική εμπειρία του τρόμου. Γιατί μια τέτοια εμπειρία πρόδηλα απειλούσε να υποθηκεύσει ή να εκτρέψει την νηφάλεια και διαυγή σύλληψη για την θέση και τον ρόλο του νέου Εβραϊκού Κράτους μέσα στον Κόσμο.
Το παράδοξο είναι οτι ενώ Ισραήλ κερδίζει το στοίχημα της εξωτερικής απειλής, αντίθετα φαίνεται να χάνει το στοίχημα της εσωτερικής ( δηλ. ψυχοπνευματικής) απειλής. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι αντικειμενικοί παρατηρητές που διαπιστώνουν οτι η κοινωνία του Ισραήλ τείνει να μετατραπεί σε ένα περιχαρακωμένο στρατόπεδο, όπου η εξωτερική απειλή διογκώνεται με παθολογική υπερβολή και έτσι (ξανα)νομιμοποιεί και επιτείνει την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της χώρας. Ουσιαστικά πρόκειται για μια αυτοεκπληρούμενη ψύχωση καταδίωξης, η οποία αναπαράγει καθημερινά τους όρους επιδείνωσής της. Γι' αυτό και η προσφυγή στη βία, ενώ αποτελεί την εξαίρεση στις σύγχρονες πολιτικές οντότητες, στο Ισραήλ τείνει να γίνει ο καθημερινός κανόνας.
Τρομάζει κανείς στην σκέψη για το ποιές ακραίες μορφές θα μπορούσε να λάβει μελλοντικά μια τέτοια αυτοεκπληρούμενη ψύχωση καταδίωξης - μάλιστα σ' εναν λαό ήδη προικισμένο με το απόλυτο όπλο. Ιδιαίτερα δε αν αύριο το τοπικό γεωστρατηγικό περιβάλλον μεταβληθεί, γίνει πιο πολύπλοκο ή ενσωματώσει επίφοβες αντιθέσεις και οριακές αντιπαλότητες. Η χθεσινή αντιμετώπιση μιας διεθνούς έκφρασης συμπαράστασης προς τη Γάζα με τα μέσα της ακραίας βίας σίγουρα δεν είναι ένας καλός οιωνός. Ο αντίπαλος έχει πλέον διευρυνθεί, έχει πάψει να είναι μόνον ο Παλαιστίνιος ή ο Άραβας και έχει γίνει " Όλος ο Κόσμος" που διαφωνεί με τις πρακτικές του Ισραήλ. Μια τέτοια ερμηνεία θα μπορούσε να καταστήσει την ψύχωση καταδίωξης σε εξαντλητικό ντελίριο τυφλής βίας.
Θέλουμε να πιστεύουμε οτι αυτός ο κατήφορος του Ισραήλ είναι μάλλον προσωρινός - δηλ. οφείλει να είναι προσωρινός . Η συλλογική ψύχωση είναι καθαρά προϊόν ιστορικο-θρησκευτικής ερμηνείας και όχι αποτέλεσμα βιοψυχικών φυλετικών εκφυλισμών. Η ερμηνεία που κυριαρχεί σήμερα στο Ισραήλ αντανακλά το ιστορικό τραύμα και μαρτυρά την μαζοχιστική καθυπόταξή της στο τραυματικό παρελθόν. Η "μετά - το - Ολοκαύτωμα" γενιά, αυτή που συνιστά την σημερινή πολιτική & πνευματική Ελίτ, οφείλει να βρεί το ηθικό και πνευματικό σθένος να "ξαναγράψει" το μέλλον του εβραϊκού λαού με νέους όρους. Η ιστορικο-θεολογική ερμηνεία, που σήμερα έχει στο Ισραήλ μιαν ορισμένη βαρύτητα, αναπαράγει και ανανεώνει την τραυματική μνήμη, για να συνεχίσει να υπάρχει. Αλλά από τη συλλογική συνείδηση πρέπει να λυθεί αυτός ο περίεργος κόμπος μαζοχισμού απέναντι στο τραγικό παρελθόν και στη γενιά του Ολοκαυτώματος, σαδισμού απέναντι στον αδύναμο Παλαιστίνιο που φαίνεται να ανακαλεί σήμερα στον Εβραίο τα πρώϊμα στάδια της δικής του τραγωδίας και, τέλος, της μνησικακίας απέναντι στον σύγχρονο Κόσμο. Στο τέλος της γραφής, δεν ήταν ο Κόσμος που "συνωμότησε" για την δισχιλιετή μοίρα των Εβραίων αλλά μόνον ανεξέλεκτες συμπτώσεις της Ιστορίας.
Από την άλλη πλευρά η Παγκόσμια Κοινότητα έχει ασφαλώς σήμερα την ηθική υποχρέωση να εγγυηθεί στον μαρτυρικό λαό του Ισραήλ την ασφάλειά του. Και τουλάχιστον η Δύση είναι ομόθυμη πάνω σ' αυτό. Ωστόσο τούτο δεν μπορεί να γίνεται με τους όρους που επιθυμεί το Ισραήλ, δηλ. με όρους ενοχής της Παγκόσμιας Κοινότητας για το δικό του μαρτυρικό παρελθόν. Γιατί ήδη αυτή η ένοχη μεροληψία αδικεί κατάφωρα έναν άλλο λαό, τους Παλαιστίνιους. Αυτοί έχουν, εδώ και 50 χρόνια, καταδικαστεί να επαναλάβουν την μοίρα του Ισραήλ & μάλιστα από το ίδιο το Ισραήλ με την δική μας συνενοχή. Αλλοίμονον, μπορούμε σήμερα να επιτρέψουμε μια τέτοια επανάληψη ???
###

ΘΛΙΒΟΜΑΙ ΑΛΛΑ....ΔΕΝ ΕΞΟΡΓΙΖΟΜΑΙ κε ΣΗΜΙΤΗ

2010-05-28T01:29:00.010+03:00

Κυνικές, άν και ανολοκλήρωτες, οι ομολογίες του πρώην υπουργού ΤΑΣΟΥ ΜΑΝΤΕΛΗ για τον χρηματισμό του από την SIEMENS. Το γεγονός οτι, κατά την άποψη του ιδίου, δεν πρόκειται ακριβώς για "χρηματισμό" (μίζα), αλλά για "προεκλογική χορηγία", δεν αλλάζει τη φύση του πράγματος. Για μας, που από τις 10 Ιανουαρίου 2009 καλέσαμε με ειδική προκήρυξη σε αντίσταση κατά της παραγραφής του ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ SIEMENS (*1), ο ομολογημένος χρηματισμός του ΜΑΝΤΕΛΗ είναι μόνον μια παρωνυχίδα. Γιατί αυτό το ΣΚΑΝΔΑΛΟ έχει προεκτάσεις - και μάλιστα διαχρονικές - σε όλο το Πολιτικό Σύστημα. Είναι, για μας τουλάχιστον, μια ακόμα ομολογία της "Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας" ότι το Κράτος, κάθε φορά, δεν είναι παρά λάφυρο μιας κλίκας - δηλ. ανθρώπων κατώτατης ηθικής στάθμης. Έτσι η ομολογία του υπουργού δεν μας εξέπληξε.
Αντίθετα, μας εξέπληξε η αντίδραση του πρώην Πρωθυπουργού, του κυρίου ΣΗΜΙΤΗ. " Θλίβομαι και εξοργίζομαι - γράφει σε ανακοίνωσή του - επειδή τέτοιες πράξεις εκκολάφθηκαν κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ 1996-2004 ". Και πράγματι, μας αφήνει έκπληκτους αυτή η (τόσο όψιμη και αργοπορημένη ) ''θλίψη" & η "οργή" του πρώην Πρωθυπουργού. Γιατί το πάρτυ των αδιαφανών αναθέσεων προς τη SIEMENS - και όχι μόνον....!!! - στήθηκε ΚΑΙ με δική του έγκριση και μάλιστα από δικά του "παιδιά". Όσο για την μαύρη χρηματοδότηση του κόμματος, κατά την ομολογία ΤΣΟΥΚΑΤΟΥ, μας θλίβει και μόνον η σκέψη οτι θα μπορούσε ένας αρχηγός κόμματος και πρωθυπουργός της Χώρας να στέλνει το "πρωτοπαλλίκαρό" του να εισπράξει τις μίζες από τη SIEMENS. Μας θλίβει πράγματι αυτή η σκέψη, αυτό το ενδεχόμενο...
Μας θλίβουν βέβαια και άλλες σκέψεις. Όπως για παράδειγμα για το ότι ο πρώην Πρωθυπουργός δεν αισθάνθηκε ακόμα την ανάγκη να ζητήσει ένα εκ βαθέων συγνώμην από το Λαό για τον ζόφο που (αποδεδειγμένα) εξυφάνθηκε στο περίγυρό του (την αυλή του, μάλλον) και προφανώς με δική του ευθύνη - έστω... εκ προσωπικής του ανεπαρκείας ή παραλήψεως. Μας θλίβει ακόμα που ο πρώην Πρωθυπουργός , στην ανακοίνωσή του, δεν στέκεται επαρκώς άνδρας να δηλώσει ρητά και απερίφραστα οτι "τέτοιες πράξεις εκκολάφθηκαν" κατά την δική του Πρωθυπουργία και υπεκφεύγει με την έκφραση "κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ ". Ως εάν δεν υπήρξε σ' αυτό το τόπο ποτέ "Κυβέρνηση Σημίτη". Ως εάν οι Μαντέλης & Τσουκάτος να ήταν μέλη μιας άλλης κυβερνητικής κλίκας. Ως εάν ο νόμος "Περί ανευθυνότητας των Υπουργών" να ήταν δημιούργημα μιας άλλης εποχής & ενός άλλου Πρωθυπουργού.
Μας θλίβει γενικότερα το γεγονός οτι ο κος ΣΗΜΙΤΗΣ αποδεικνύεται - παρά τους κομπασμούς - ολίγιστος και θλιβόμαστε που, τελικά, τέτοιοι ολίγιστοι άνδρες (δηλ. μαζί με τον ολιγιστότατο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ) συνδιαμόρφωσαν τον ελληνικό μεταμοντέρνο λαμογιαδισμό και μηδενισμό και οδήγησαν τη Χώρα στην αξιακή & οικονομική χρεοκοπία. Αλλοίμονον !!! - και στους δύο αυτούς πρώην Πρωθυπουργούς έλειψε η αίσθηση του αυθεντικού ηγέτη, η αίσθηση δηλ. οτι η μοίρα ενός Λαού είναι συνυφασμένη κυρίως με την ποιότητα του ήθους & του έθους παρά με το μέγεθος των αριθμών.
Θλίβομαι πραγματικά Κε ΣΗΜΙΤΗ και για πολλά άλλα που προκύπτουν επαγωγικά, όπως για παράδειγμα το γεγονός οτι αποδεικνύεστε και αρχηγός ενός εσμού "τρωκτικών" και όχι "μεταρρυθμιστών'' της Χώρας. Γι' αυτό και το θράσος του πρώτου πληθυντικού προσώπου της ανακοίνωσής σας πληγώνει: " με θάρρος & επιμονή πρέπει να αποκαταστήσουμε την ποιότητα μια κοινωνίας που επιδιώκει ο ελληνικός λαός & κάθε πολίτης που σέβεται τον εαυτό του". Κε ΣΗΜΙΤΗ η συμμετοχή σας - ενεργητική ή παθητική, εκούσια ή ακούσια, η δια πράξεων ή δια παραλήψεων - στον ζόφο των ετών 1996 - 2004, νομίζετε οτι νομιμοποιεί την όποια προσωπική σας συμμετοχή στο "να αποκαταστήσουμε"??? Πονάω γι' αυτό το θράσος και θλίβομαι για την αυταπάτη αυτή.
Θλίβομαι αλλά ... δεν εξοργίζομαι κε ΣΗΜΙΤΗ. Γιατί σήμερα, όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου , διακρίνω ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ - τουλάχιστον αρκετά περισσότερους απο πρίν. Διακρίνω δηλ. Πολίτες που συνειδητοποιούν οτι η " Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία'' είναι κατ' ουσίαν μια ΜΑΦΙΟΚΡΑΤΙΑ. Κι αυτό είναι μια υπόσχεση, έστω η ελπίδα, ενός αισιόδοξου μέλλοντος για την Χώρα μου.
---------------------------------------------------------------
(*1) Πρβ επίσης και την ανάρτησή μας της 13 Ιανουαρ 2009

Η ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

2010-05-22T12:58:00.012+03:00

Μια πρόσφατη διακήρυξη "αριστερών επιστημόνων" (*1)έρχεται να αναπαράξει & να προτείνει τον ήδη γνωστό τόπο περί ''στάσης πληρωμών και αναδιαπραγμάτευσης του χρέους". Αυτό βέβαια συνοδεύεται με πολλά άλλα καρικεύματα όπως "η έξοδος απο το Ευρώ και την ΟΝΕ" κλπ, κλπ. Ας παρατηρήσουμε ευθύς εξ αρχής οτι η διακήρυξη προδίδει άμεσα την προχειρότητά της : μέσα της συμφύρονται αριστερά προπαγανδιστικά ευχολόγια με πραγματικές συνθήκες και αναπόδραστες αναγκαιότητες, ενώ λείπει κάθε σοβαρός προβληματισμός - έστω λακωνικά διατυπωμένος - για το μέλλον. Ωστόσο η ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ή και η ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ συνιστούν ήδη σοβαρές προτάσεις οι οποίες έχουν τεθεί, προ πολλού, ως δυνητικό ή και αναπόδραστο ενδεχόμενο, τόσο από εγχώριους όσο και διεθνείς μελετητές και οικονομικούς παράγοντες. Υπενθυμίζω μόνον την πρό δεκαημέρου διατυπωμένη θέση του κου WEBER, διοικητού της Γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας, οτι η Ελλάδα πιθανώς δεν θα δυνηθεί να ανταπεξέλθει στο βάρος του χρέους της και θα χρειασθεί αναδιαπραγμάτευση.
Η "επαναδιαπραγμάτευση του χρέους" είναι λοιπόν μια πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση για να την μπολιάζουμε με ιδεολογικά φλιναφήματα, δημαγωγικές αγυρτείες ή κομματικούς εντυπωσιασμούς. Η αριστερά, των επαγγελματικών στελεχών φυσικά, ακριβώς γιατί συμμετείχε ενεργά στην δόμιση της μεταπολιτευτικής κομματοκρατίας και επωφελήθηκε απ' αυτήν, δεν αντέδρασε μόνιμα, επίμονα και πειστικά στη συσσώρευση του δημόσιου χρέους. Ούτε ποτέ προώθησε μια μαχητική και διαρκή διαμαρτυρία απέναντι στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή και την σκανδαλώδη φορολογική ασυλία. Προτιμούσε - εννοώ το αριστερό κατεστημένο - να κολυμπά στα απόνερα του παρασιτικού ελληνικού καπιταλισμού και - ως κατεστημένο - να νέμεται οφίτσια προσφέροντας ως αντάλλαγμα την χειραγώγηση των αριστερών μαζών. Ακριβώς αυτό το ρόλο θέλει να διαδραματίσει και σήμερα, ίσως μάλιστα αναβαθμισμένο, αλλά ταυτόχρονα "ψαχουλεύει" θεατρικά, μέσα στη θολούρα των καιρών, και για τάχα διαζευκτικές "προτάσεις", όπως αυτή της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους ,της εξόδου από το Ευρώ, κλπ,κλπ.
Για την Ελλάδα λοιπόν, όχι η Στάση Πληρωμών αλλά η "επαναδιαπραγμάτευση του χρέους" προκύπτει, καθώς φαίνεται, ως αναπόδραστη μελλοντική αναγκαιότητα. Όμως η επαναδιαπραγμάτευση αυτή μπορεί να γίνει κάτω από ποικίλους όρους και συνεπώς με μια ποικιλία επιπτώσεων. Είναι δηλαδή μια κρίσιμη & πολυδιάστατη στρατηγική επιλογή η οποία πρέπει να συνδυασθεί με προσφυείς τακτικές. Γιατί η αναδιαπραγμάτευση του Χρέους έχει όχι μόνον θετικές αλλά και αρνητικές, επώδυνες επιπτώσεις. Είναι πολύ διαφορετικό πράγμα - για παράδειγμα - η επαναδιαπραγμάτευση να γίνει με εξασφαλισμένη την παραμονή της Χώρας στο Ευρώ και διαφορετικό με δεδομένη την αποχώρηση απο το Ευρωπαϊκό Νόμισμα και την επιστροφή σε μια Δραχμή απλώς υποτιμημένη ή ακραία εξευτελισμένη. Είναι π.χ διαφορετικό να συνδυάσεις την "στάση πληρωμών" σε μια στιγμή όπου όλο το δυτικό σύστημα είναι σε εύθραυστη ισορροπία ή σε μια ισορροπία διασφαλισμένη, όπου υπάρχει άνεση κινήσεων και παραχωρήσεων. Είναι διαφορετικό να έχεις ρυθμίσει κάπως τις διαφορές σου με την γειτονική Χώρα & διαφορετικό να είσαι με ανοικτά μέτωπα.
Εν ολίγοις η αναδιαπραγμάτευση του χρέους πρέπει να γίνει σε σωστά επιλεγμένη διεθνή και εθνική κοινωνική, πολιτική και οικονομική συγκυρία. Και πρέπει να προσφερθεί στους πιστωτές μας συνδυασμένη με μια δέσμη στρατηγικών ανταλλαγμάτων, ώστε να γίνει συμφέρουσα για όλους. (Με τον όρο "στρατηγικά ανταλλάγματα" δεν εννοώ μια εκποίηση των όποιων εθνικών πόρων). Η σημερινή διεθνής συγκυρία είναι η πλέον ακατάλληλη για την αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας. Σήμερα επίσης είναι και τεχνικοοικονομικά ασύμφορο για εμας τους ιδίους, ακόμα και στην περίπτωση συγκατάνευσης των δανειστών μας. Από την άλλη πλευρά, μια ελληνική Στάση Πληρωμών, που ισοδυναμεί με χρεοκοπία, θα πυροδοτούσε ένα παγκόσμιο ντόμινο κρατικών χρεοκοπιών, και αυτό το γεγονός θα παρέμεινε ασυγχώρητο από τη διεθνή κοινότητα η οποία - έστω και με επαχθείς όρους - μας προσέφερε χθές μια κάποια "σταθεροποίηση".
Από την άλλη πλευρά, η ίδια η εσωτερική συγκυρία είναι ανώριμη για ένα διάβημα τέτοιου μεγέθους. Τόσο η ελληνική κομματοκρατία όσο και οι παράγοντες του ελληνικού παρασιτικού καπιταλισμού δεν έχουν προλάβει να κάνουν τις "μετρήσεις" και τους "υπολογισμούς" που απαιτεί το διάβημα. 'Αλλωστε ακόμα ερωτοτροπούν με την ιδέα μιας " ελεγχόμενης χρεοκοπίας" μέσα στον ορίζοντα του Ευρώ - πράγμα που δεν αποκλείεται σε εύθετο χρόνο να καταστεί μια προοπτική για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και δεν κρύβω οτι με την ιδέα αυτή ερωτοτροπώ και ο ίδιος, αφού την θεωρώ , υπό προϋποθέσεις, ως την ιδανικότερη εκδοχή - μολονότι δεν βλέπω καθαρά το πώς, σ' αυτή την εκδοχή, θα ρυθμιζόταν το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας (*2).
Σε κάθε περίπτωση η επιλογή της ιδανικής συγκυρίας για την αναδιαπραγμάτευση του χρέους προϋποθέτει τον παράγοντα χρόνο. Αυτόν τον παράγοντα η Κυβέρνηση τον έχει υποθηκεύσει με τα άδικα και επώδυνα μέτρα που έλαβε εν όψει του ΔΝΤ. Κι αυτό γιατί η μονομέρεια , η σκληρότητα και η αδικία των μέτρων οδηγούν την κοινωνία αν όχι σε εμφυλιοπολεμική σύγκρουση τουλάχιστον σε πόλωση του ψυχισμού και μονομερή εξέγερση. Αυτή η εξέγερση είναι πιθανή ανά πάσα στιγμή με δεδομένο το εκρηκτικό μίγμα των συναισθημάτων που συνωστίζονται στον ψυχισμό των πρόδηλα αδικούμενων. Και όλοι γνωρίζουμε - ήδη απο τα δεκεμβριανά του 2008 - ότι τυχαία και άσχετα γεγονότα μπορούν να πυροδοτήσουν κοινωνικές εκρήξεις απρόβλεπτων διαστάσεων και επιπτώσεων.
Το σημαντικό αυτή τη στιγμή για την κυβέρνηση είναι να εξασφαλίσει ένα μίνιμουμ κοινωνικής συναίνεσης για το σταθεροποιητικό πρόγραμμα . Μόνον έτσι θα διασφαλίσει επάρκεια χρόνου για την επιλογή των όρων & της στιγμής της αναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Αυτό για να γίνει πρέπει να επιμερίσει το κόστος της σταθεροποίησης με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης - δηλαδή να το επιμερίσει αναλογικά σε ολόκληρη την κοινωνία και όχι αποκλειστικά στις μη προνομιούχες ομάδες. Αλλά κι αν αυτό δεν μπορεί να γίνει άμεσα, υπάρχουν κι άλλα μέσα. Θα μπορούσε , για παράδειγμα, η Κυβέρνηση να αντισταθμίσει τις μισθολογικές & συνταξιοδοτικές περικοπές με 5ετή ή έστω 10ετή ισόποσα ομόλογα. Αυτό πιστεύω οτι θα αντιστάθμιζε το διάχυτο αίσθημα της αδικίας και θα συνέβαλε δραστικά στην κοινωνική συναίνεση. Γιατί είναι σημαντικό να γνωρίζουν οι κυβερνώντες οτι ο Έλληνας μπορεί να υπομείνει την πιό επώδυνη σκληρότητα της ζωής, αλλά όχι την αδικία της κοινωνικής ζωής. Απέναντι σ' αυτή την αδικία θα εξεγερθεί με τυφλό πάθος.
------------------------------------------------
(*1) Βλ http://www.gopetition.com/online/36271.html
(*2) Είναι προφανές οτι για μένα το μέλλον της Ελλάδας συνυφαίνεται με την προοπτική και το μέλλον της Ευρώπης. Πραγματικά αδυνατώ να κατανοήσω τί νόημα θα είχε μια επιλογή εκτός της Ευρώπης, εκτός από τον επικινδυνο ρομαντισμό μιας Μεσογειακής Κούβας. Αυτό αντίστροφα δεν σημαίνει μια παθητική και ασπόνδυλη προσκόληση σε μια καθεστωτική Ευρώπη. Άλλωστε σύντομα και η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει μιαν εκτεταμένη αμφισβήτηση του συστήματός της, όπως και η Ελλάδα...
POST SCRIPTUM: Το πλέον αισιόδοξο σενάριο - μάλιστα τόσο αισιόδοξο που φαντάζει εξωπραγματικό - θέλει την Ελλάδα να έχει σύντομα προωθήσει, σε ιδανικό μάλιστα βαθμό, όλες τις μεταρρυθμίσεις εκείνες που θα την καθιστούσαν ένα ιδανικά αξιόχρεο κράτος. Με αυτή την προϋπόθεση, η Ελλάδα θα μπορούσε να ξαναβγεί στις "αγορές" και να επιμηκύνει το χρονικό ορίζοντα του χρέους της συνάπτοντας νέα δάνεια, αλλά πιό μακροχρόνια & φθηνότερα. Πρόκειται για μια θεωρητικά εφικτή εκδοχή, αλλά και πάλι οι αριθμοί & οι συνιστώσεις του Χρέους είναι αδυσώπητοι. Έτσι δεν μένει παρά η δεύτερη αισιόδοξη εκδοχή αναδιαπραγμάτευσης, δηλ. της συμφωνημένης με τους πιστωτές μας περικοπής μέρους του Χρέους (haircut), αφού προηγουμένως οι μεταρρυθμίσεις θα είχαν δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ικανότητας αποπληρωμής του υπολοίπου. Όμως κι αυτή η εκδοχή υπάγεται στους όρους μιας καλά επιλεγμένης στρατηγικής.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

2010-05-18T19:43:00.009+03:00

Η επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού ολοκληρώθηκε αφήνοντας την Ελλάδα μέσα σ' ένα γενικευμένο σκεπτικισμό. Πρόκειται γιά έναν σκεπτικισμό που δύσκολα αποκρύπτει έναν ανομολόγητο φόβο. Η πρόδηλη αμηχανία τόσο του Πρωθυπουργού όσο και του Αρχηγού της Αξιωματ. Αντιπολίτευσης τουλάχιστον έναν τέτοιο φόβο υπαινίσσονται. Και η απουσία εθνικιστικών κορώνων εκ μέρους της καρατζαφέριας πατριδοκαπηλίας υποδεικνύει οτι ο φόβος είναι υπαρκτός σε όλο το πολιτικό φάσμα και τείνει να μεταβληθεί σε παραλυτικό δέος.
Ο φόβος οφείλεται στην συνειδητοποίηση οτι σήμερα και κάτω απο αυτή την δυσμενή οικονομική συγκυρία θα υποχρεωθούμε να διαπραγματευτούμε με την Τουρκία μείζονα εθνικά συμφέροντα. Το δέος προκύπτει απο τη διαπίστωση ότι θα υποχρεωθούμε να διαπραγματευτούμε όχι κάτω απο μια εφήμερη & παροδική αδυναμία αλλά κάτω από μια δομικά εδραιωμένη στρατηγική μειονεξία. Γιατί τα τελευταία 30 χρόνια όλα τα βασικά στρατηγικά μεγέθη έχουν σταδιακά ανατραπεί προς όφελος της Τουρκίας και εις βάρος της Ελλάδος - από την πληθυσμιακή σχέση και τον δείκτη γήρανσης του πληθυσμού, τα μεγέθη του οικονομικού προϊόντος (ΑΕΠ, Εξαγωγές, Ανάπτυξη, Δημόσιο Χρέος, κλπ), τους δείκτες εκβιομηχάνισης και πρόσβασης σε τεχνολογίες αιχμής και τέλος τα εξοπλιστικά μεγέθη (ποιοτικά & ποσοτικά).
Ο στρατηγικός Συσχετισμός Ισχύος μεταξύ των δύο χωρών είναι συντριπτικός για τα δεδομένα της Ελλάδος (*1). Κι αυτός ο αρνητικός συσχετισμός δεν είναι ένα απλό τύχημα της Ιστορίας, ένα μοιραίο όπως μια απρόβλεπτη καταιγίδα. Τουλάχιστον κατά το ήμισυ, υπήρξε προϊόν πράξεων & (κυρίως) παραλήψεων της Άρχουσας Τάξης της Χώρας. Αυτή η Άρχουσα Τάξη , στην πολιτική & οικονομική της εκδοχή, - όπως ήδη έχουμε επισημάνει στην θεμελιακή μας ανάρτηση της 10ης Φεβρουαρίου 2009 - υπήρξε μηδενιστικά ανεύθυνη απέναντι στα πεπρωμένα της Χώρας. Εξ ου και η διαχρονική υποχωρητικότητα απέναντι στην τουρκική επεκτατικότητα, παράδειγμα της οποίας υπήρξε η φοβισμένη αδυναμία επέκτασης των χωρικών μας υδάτων από τα 6 στα 12 μίλια ή του καθορισμού των Αποκλειστικων Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ).
Κάτω απο αυτούς τους όρους είναι πιθανολογούμενο και το αποτέλεσμα των όποιων διαπραγματεύσεων (*2). Η Ελλάδα θα μπορούσε να συρθεί σε επονείδιστες παραχωρήσεις εθνικά κρίσιμων δεδομένων. Άλλωστε οι περιδεείς πολιτικοί μας - προϊόντα & ενεργούμενα του εθνικού μηδενισμού - δεν αποτελούν καμία εγγύηση για το αντίθετο. Πραγματικά, ποιός εξ αυτών μπορεί ευθέως να ισχυριστεί οτι είναι αντάξιος των στιγμών & των εθνικών πεπρωμένων που οι στιγμές διακυβεύουν ??? Ας ευχηθούμε απλά να συνειδητοποιήσουν έγκαιρα το μόνον μειονεκτικό σημείο της Άγκυρας και να το χρησιμοποιήσουν κατάλληλα στην διαπραγμάτευση.
"Ποιό είναι τάχα αυτό το μειονεκτικό σημείο της Άγκυρας??" - θα μας ρωτήσει ο καλόπιστος αναγνώστης. Ας το πούμε χαμηλόφωνα και μεταξύ μας: η Άγκυρα φοβάται την ίδια της τη δύναμη! Φοβάται οτι αν εκδηλώσει αρκετά έντονα την δύναμή της , απέναντι στην Ελλάδα ή άλλον γείτονα, θα υποστεί την μοίρα της Ελλάδας του 1922 ή, πιό πρόσφατα, του Ιράκ. Ένας απροκάλυπτος, εκβιαστικός επεκτατισμός της Άγκυρας θα έστελνε ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ στις μεγαλύτερες πλανητικές Δυνάμεις και φυσικά θα ενεργοποιούσε αντίστροφες διαδικασίες. Απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο η Άγκυρα είναι αρκετά προσεκτική. Αλλά ακριβώς γι' αυτό και το παιχνίδι των διαπραγματεύσεων Ελλάδας-Τουρκίας μπορεί να εξελιχθεί κάλλιστα σε παίγνιο για ευφυή & ισχυρά "νεύρα" - παίγνιο όπου θα μπορούσε κανείς να διαπλέξει τις πρόδηλες αδυναμίες του με ισχυρά εξωτερικά συμφέροντα και έτσι να αντιστρέψει τις προσδοκίες του αντιπάλου του. Ή ακόμα και να υπερτονήσει τις αδυναμίες του προκειμένου να διεγείρει πρόσθετα την βουλιμία του αντιπάλου για να τον εκθέσει, κλπ, κλπ. Αλλά μάλλον αυτά τα "νεύρα" είναι που λείπουν απο τους σημερινούς..."ηγέτες" μας.
--------------------------------------------------------
(*1) Ομιλώ για τον στρατηγικό συσχετισμό και όχι για τον τακτικό συσχετισμό, ο οποίος σε επίπεδο στρατιωτικής αριθμητικής είναι, μόνον προς το παρόν, σχετικά ισορροπημένος.
(*2) Για μια πρόχειρη αποτίμηση της "γοητευτικής "επιχειρηματολογίας Ερντογάν βλ το άρθρο του ΛΥΓΕΡΟΥ στο http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_23_18/05/2010_401353

Ο ΣΑΡΚΑΣΜΟΣ ΤΩΝ BEATI POSSIDENTES

2010-05-12T00:53:00.016+03:00

- Beati Possidentes, σε μετάφραση (εκ της λατινικής): "μακάριοι οι κατέχοντες"
---------------------

Μόλις προχθές έγραφα, μεταξύ των άλλων, οτι τον "πόλεμο κατά του χρέους'' όχι μόνον τον έχει επωμισθεί αποκλειστικά και εξοντωτικά η μή-προνομιούχα ομάδα του πληθυσμού αλλά και ότι αυτός ο "πόλεμος" ως τέτοιος , συνιστά μια νέα ανακατονομή του πλούτου προς όφελος των ήδη προνομιούχων, ανακατανομή πλούτου που συνεχίζει εκείνη της περασμένης δεκαετίας, και η οποία <<θα ολοκληρωθεί σύντομα με επιπρόσθετες (αδιαφανείς) αναθέσεις & φορολογικές ασυλίες κάτω από το άλλοθι της 'ανάγκης για επενδύνσεις'>>. (ανάρτηση 10-5-2010). Δεν χρειάσθηκε να περάσουν παρά μόνον λίγες ώρες από την "πρόβλεψή" μας, για να μας το επιβεβαιώσουν τα επίσημα χείλη του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Ο κος Σαμαράς λοιπόν χθες, σε ομιλία του στον Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων (*1) τόνισε εμφατικά οτι θέλει να βγούμε μια ώρα αρχύτερα από την επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου <<για να μπορέσουμε να μειώσουμε τους φορολογικούς συντελεστές, γιατί ανάπτυξη δεν πρόκειται να γίνει με τέτοιους φορολογικούς συντελεστές>>.
Ασφαλώς δεν θα περιμένατε από τους κυρίους Βιομηχάνους μας να υψώσουν κάποια θύελλα διαμαρτυρίας για μια τέτοια πρόταση, ούτε έναν αντίλογο οτι τούτες τις ώρες τις εθνικής δοκιμασίας είναι ανόσιο να γίνονται τέτοιες προτάσεις. Θα έλεγα μάλιστα οτι επιδοκίμασαν - ενδόμυχα βέβαια - την πρόταση. Έστω κι άν κατάλαβαν, ως ευφυείς άνθρωποι, ότι αυτή η διατύπωση του κου Σαμαρά δεν ήταν παρά ένα "κλείσιμο του ματιού" προς την τάξη των POSSIDENTES. Ότι δηλ. μαζί του - οψέποτε στη εξουσία - θα εξακολουθούσαν να είναι BEATI, κι ότι... δεν είναι ίσως απαραίτητος ένας "Έλληνας Μπερλουσκόνι". Η βιασύνη μάλιστα του κου Σαμαρά να καταθέσει αυτά τα διεπιστευτήρια νομιμότητας πρός την Άρχουσα Τάξη της Χώρας δεν είναι τυχαία. Υπάρχει - με την αποσκίρτηση της κας Μπακογιάννη - ήδη ένας αγώνας δρόμου και πλειοδοσίας υποσχέσεων. Άλλωστε στον αγώνα ευρίσκεται και το ΠΑΣΟΚ που ήδη και μέσα σε λίγους μήνες έχει δώσει τόσα και τόσα διεπιστευτήρια, και τέλος υπάρχει και ένα μέρος της Αριστεράς πέρα από την Ακροδεξιά.
Βέβαια οι POSSIDENTES της Χώρας στην σύναξη για την εκλογή του νέου Προεδρίου του ΣΕΒ, δεν παρέλειψαν να μας πείσουν οτι ακόμα και σε τόσο κρίσιμες στιγμές παραμένουν BEATI. Γιατί - εκτός των άλλων - προέτρεψαν τους "σώφρωνες" πολιτικούς της Χώρας << να κάνουν το λαό μας να συνειδητοποιήσει πως η υλοποίηση του μνημονίου (του ΔΝΤ) συνιστά μια αναγκαία θεραπεία, όχι μια άδικη τιμωρία>>. Μεστά και σώφρονα λόγια, ασφαλώς μόνον για τους ομοίους τους - γιατί στον προνομιούχο μισθωτό των 1200 ΕΥΡΩ ή τον συνταξιούχο των 650 ηχούν ως κακόγουστος σαρκασμός των BEATI POSSIDENTES...(*2)
Θα περιμέναμε, τούτες τις ώρες του παγωμένου χαμόγελου, η Άρχουσα Τάξη της Χώρας να προτάξει κάτι περισσότερο από σαρκασμό. Θα περιμέναμε για παράδειγμα ένα είδος σκληρής αυτοκριτικής για το γεγονός οτι για 10ετίες η ίδια προώθησε ή ανέχθηκε (με το αζημίωτο φυσικά...) την διαφθορά του Πολιτικού Συστήματος, οτι η ίδια καρπώθηκε διεφθαρμένα κέρδη και σκανδαλιστικές φοροαπαλλαγές, οτι το "πάρτυ" των κρατικοδίαιτων "επιχειρηματιών" (ονόματα ...!!!) που συνεχίζεται με ξαναστημένα τα σκηνικά πρέπει να τελειώσει ΕΔΩ & ΤΩΡΑ, οτι εν πάσει περιπτώσει αυτή η ίδια η Άρχουσα Τάξη είναι διατεθιμένη να πληρώσει ένα εύλογο τίμημα - δίκην παραδειγματισμού και συμμετοχής, κλπ, κλπ. Περιμέναμε , αλλά μάταια ή (κατά περίπτωση) χαλαρά.
Τίποτα τέτοιο δεν ακούσαμε, δεν νοιώσαμε κανένα ιερό πάθος . Ακούσαμε μόνον πως μια νέα ΘΕΣΜΙΚΗ & ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ βάση που θα εμπνέεται από την γνώση και την τόλμη του Επιχειρηματία πρέπει να μεταγγισθεί - εν είδει εξαγνισμού - στη Κοινωνία & στο Πολιτικό μας Σύστημα για να υπερβούμε τη κρίση. Διερωτάται κανείς αν αυτό το επιχειρηματικό ήθος δεν ήταν που ενέπνευσε, λίγα χρόνια πρίν, τον Κέλτικο Τίγρη, αυτόν που σήμερα κείτεται άψυχος & νεκρός (Ιρλανδία) - όπως φυσικά και η κρατικοδίαιτη Ελλάδα. Αυτό έτσι - "για να μην τρελαθούμε εντελώς" που λέει κι ο Λαζόπουλος & για να μην υποκύψουμε εύκολα στην ακαταμάχητη γοητεία των νεόκοπων εθνοσωτήρων....
------------------------------------------
(*1)Δες http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1814464
(*2) Θα ήταν ανεπίτρεπτο λάθος να θεωρήσουμε οτι οι στρατιές των Δημοσίων Υπαλλήλων προέκυψαν από την σοσιαλμανία των κομμάτων καί όχι από την κραυγαλέα ανεπάρκεια του Επιχειρηματικού Τομέα της Χώρας να διαμορφώσει έγκαιρα ένα ανταγωνιστικό Παραγωγικό Μοντέλο. Ακριβώς αυτή η ανεπάρκεια ήταν που οδήγησε αρχικά στην αποβιομηχανοποίηση της Χώρας και τώρα στην αποβιοτεχνοποίησή της. Απ' εδώ & οι στρατιές των ανέργων που αναζητούσαν έναν ελάχιστο βιοπορισμό στο Κράτος.
POST SCRIPTUM: Η γενικευμένη αλλά όψιμη , απο πλευράς κομμάτων (πλην ΝΔ??), αντίδραση σε ορισμένες απαξιωτικές διατυπώσεις του Προέδρου του ΣΕΒ, δεν μπορεί να πείσει.Δεν μπορείς να καταγγέλεις τον Πρόεδρο του ΣΕΒ για διαπλοκή χωρίς ταυτόχρονα να υποδεικνύεις και τους πολιτικούς με τους οποίους έχει ή είχε διαπλακεί. Αυτή η αποσιώπηση είναι ένοχη ...