ΕΛΛΑΔΑ: φοβού τη φοβισμένη Γαλλία !!

Η προχθεσινή συνάντηση Σαρκοζί - Μέρκελ έληξε χωρίς ένα απτό αποτέλεσμα, χωρίς την "καθοριστική" απόφαση για τη διάσωση της Ευρωζώνης. Ακούσαμε δηλαδή όχι μόνον ευχολόγια και υποθέσεις «οικονομικής συνεργασίας» αλλά -προπάντων- την άρνηση για το Ευρωομόλογο. Η έκδοσή του αναβάλεται για το «τέλος της διαδικασίας», δηλαδή για το ...ποτέ! Η Γαλλία, διά του Σαρκοζί, στάθηκε διστακτική, και όπως επισήμανε ο Ζακ Ντελόρ, η Γαλλία «προσπαθεί να αποφύγει το ενδεχόμενο να δει το Βερολίνο να εγκαταλείπει το σκάφος» (εδώ)..

Έχουμε εξηγήσει πρίν λίγες εβδομάδες (βλέπε εδώ και την ανάρτηση της 13ης Ιουλίου) ότι η Γερμανία εδώ και χρόνια "αλληθωρίζει γεωπολιτικά". Ότι δηλαδή είναι διχασμένη ανάμεσα στην πλήρη Ευρωπαϊκή ενσωμάτωση και την "αποχώρησή" της από την Ευρώπη, για μιά ηγεμονική πορεία προς την Ευρασία. Και γι’ αυτό, εδώ κι ενάμισυ χρόνο δεν παίρνει όλες εκείνες τις αποφάσεις που θα έβγαζε άμεσα την Ευρωζώνη από την Κρίση. Με τις χθεσινές "αποφάσεις", δηλαδή την απροσδιοριστία και αναβλητικότητα, εκτιμούμε, ότι το Γερμανικό ισοζύγιο προσανατολισμών φαίνεται να κλίνει πρός την δεύτερη, την ηγεμονική εκδοχή. Και με πρώτο βήμα, μιά " σταδιακή συρρίκνωση" της Ευρωζώνης. Η Γαλλία δείχνει να έχει συρθεί σε έναν Συμβιβασμό. Προφανώς γι΄αυτό, στη προχθεσινή συνάντηση, παραιτήθηκε από κάθε σοβαρή πρόταση ή διεκδίκηση του Ευρωομολόγου. Φοβισμένη μπροστά στη Γερμανική απειλή της αποχώρησης από την Ευρωζώνη, οπισθοχώρησε. Αυτή η οπισθοχώρηση της Γαλλίας δεν δικαιολογείται ως τακτικός ελιγμός και μάλλον πρόκειται για έναν Στρατηγικό Συμβιβασμό.

Ως τακτικός ελιγμός είναι μάλλον ένας κενός ελιγμός. Δεν ευσταθεί λογικά. Γιατί σύντομα οι "Αγορές" θα δείξουν επιπλέον, ότι είναι και ένας επικίνδυνος, πολυέξοδος ελιγμός. Οι επιθέσεις τους πρός τις αδύναμες Χώρες της Ευρωζώνης σύντομα θα γίνουν ανηλεείς. Και το Ταμείο-Μηχανισμός Διάσωσης των 450 δις θα αποδειχθεί απελπιστικά ανεπαρκές. Όπως θα αποδειχθεί αδιέξοδη και η απορρόφηση ομολόγων Ισπανίας και Ιταλίας από την ΕΚΤ . Οι δε "Οίκοι Αξιολόγησης" δεν αποκλείεται να αφαιρέσουν ένα από τα ΑΑΑ της Γαλλικής Οικονομίας, πράγμα που ήδη έκαναν για τις ΗΠΑ.

Ως στρατηγικός συμβιβασμός, η οπισθοχώρηση της Γαλλίας έχει νόημα μόνον αν έχει εξασφαλίσει ένα ευρύτερο αντάλλαγμα εκ μέρους της Γερμανίας - έστω και με τους δικούς της άτεγκτους όρους. Δηλαδή την υπόσχεση παραμονής της Γερμανίας στην ΕΕ καί την Ευρωζώνη αλλά μέ τον όρο της συρρίκνωσης της Ευρωζώνης. Με απλά λόγια, την "θυσία" ορισμένων "αδύναμων" Χωρών και την εξαφάνιση των ανωτέρω "κινδύνων". Ανεξάρτητα πόσων Χωρών, αυτό σημαίνει οτι η Ελλάδα είναι κιόλας η πρώτη υποψήφια πρός έξοδο Χώρα. Και μάλιστα επειγόντως - στη βάση της λογικής οτι έτσι θα αποφευχθούν οι αρνητικές συνέπειες που αναφέραμε στον "τακτικό ελιγμό". Και έπεται η Πορτογαλία και, ίσως μαζί , μιά ακόμα χώρα (Ισπανία ή Ιταλία;;;) - ίδωμεν...

Έχει όμως εξασφαλιστεί απόλυτα έστω κι ένας τέτοιος "Μεγάλος Συμβιβασμός"; Ή η Γαλλία απλώς αυταπατάται οτι θα μπορέσει -...τελικά!- να τον επιβάλλει στη Γερμανία;; Αν βέβαια ισχύουν οι δικές μας υποθέσεις, η Γαλλία αυταπατάται. Μόλις αρχίσει, η αποσύνθεση της Ευρωζώνης θα σταματήσει μόνον στό σημείο που έχει σχεδιάσει η Γερμανία, δηλαδή το σημείο της ΑΝΕΞΟΔΗΣ ΗΓΕΜΟΝΕΥΣΗΣ. Και όπου η Γαλλία θα είναι πλέον ένας απλός θεατής. Και αντίστροφα, η Γερμανία αποδεικνύεται οτι κυριολεκτικά "ΣΧΕΔΙΑΣΕ" την κρίση της Ευρωζώνης και την χειρίζεται μεθοδικά και με τρόπο ώστε :

(1) να μην δεσμεύει οριστικά, ισότιμα και αμετάκλητα την Γερμανία στην Ευρωζώνη των 17 ή αύριο ακόμα και των 10 ή των 8. Αυτό θα γινόταν μόνο με το (ανέφικτο) Ευρωομόλογο και την συγχώνευση των κρατικών προϋπολογισμών που αυτό συνεπάγεται.

(2) να αποσυνθέσει σταδιακά την Ευρωζώνη και να μην αναλάβει το ηθικό-πολιτικό κόστος μιάς πλήρους και άμεσης αποσύνθεσής της. Αυτό ήταν φυσικό να εγείρει νέα, οιονεί πολεμικά, αντανακλαστικά. Αλλά επιπλέον θα επέφερε μιά τέτοια ανατίμηση του (Νέου) Γερμανικού Μάρκου που θα ήταν καταστροφική για την ίδια τη Γερμανία. Αντίθετα, η σταδιακή, "ειρηνική" αποσύνθεση, διατηρεί την ισοτιμία του Ευρώ και αποκοιμίζει τα αντανακλαστικά - τουλάχιστον μέχρι το επόμενο μεγάλο βήμα της Γερμανίας.

(3) να οδηγήσει, σταδιακά επίσης, τον αιώνιο αντιπαλό της, τη Γαλλία, "εκτός ανταγωνισμού", σέρνοντάς την τελικά πίσω από το ηγεμονικό της άρμα. Προσφέροντάς της ίσως, ως παρήγορο αντιστάθμισμα, μια ψευδαίσθηση ισοτιμίας στην συρρικνωμένη Ευρώπη και ένα (μελλοντικό και αβέβαιο) "μέρισμα" στον Ευρασιατικό Χώρο, προς τον οποίο αποβλέπει η ηγεμονική Γερμανία (βλέπε εδώ).

Δεν γνωρίζουμε ασφαλώς αν οι δικές μας υποθέσεις ευσταθούν απόλυτα ή σε κάποιο βαθμό. Ούτε φυσικά γνωρίζουμε αν οι "Αγορές" - που δεν είναι και τόσο γεωπολιτικά ουδέτερες όσο πιστεύεται - θα επιτρέψουν την μεθοδική εκδίπλωση του (πιθανού) Γερμανικού "Σχεδίου" περί σταδιακής-μερικής αποσύνθεσης της Ευρωζώνης ή θα επιβάλλουν την ακαριαία και ολοσχερή αποσύνθεσή της. Το βέβαιο όμως είναι οτι η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να φοβάται μιά φοβισμένη Γαλλία, καί όχι μόνον στο επίπεδο της Ευρωζώνης και του Χρέους....Γιατί μιά εξασθενημένη γεωπολιτικά Γαλλία, εύκολα θα υποκύψει και θα συνυπογράψει τους ευρύτερους και τοπικούς γεωπολιτικούς αναθεωρητισμούς που αναμφίβολα θα εισάγει μια ηγεμονική Γερμανία. --------------------------- --------------------------- POST SCRIPTUM 
(1).Φαίνεται οτι τις ανησυχίες μας συμμερίζονται και άλλοι. Λίγα λεπτά πριν τη δική μας ανάρτηση, ο Γιώργος Μαλούχος στο ΒΗΜΑ (εδώ) εξέφρασε ανάλογες απόψεις. Τυχαίο? Δεν νομίζω... 
(2). Δεν εξετάσαμε εδώ το ενδεχόμενο - πολύ πιθανό άλλωστε - μιάς  εξαναγκασμένης (από την αμείλικτη λογική των οικονομικών  μεγεθών) εξόδου της ίδιας της Γερμανίας από το Ευρώ. Δηλαδή στην περίπτωση που θα ετίθετο θέμα στήριξης των ομολόγων της Ιταλίας ή/και της Γαλλίας. Αλλά και σ' αυτή την εκδοχή, η "αμείλικτη λογική" δεν θα μπορούσε να είναι προσχεδιασμένη...;;; (31/8).

 POST SCRIPTUM 2
Μιά εκδοχή του παρόντος δημοσιεύθηκε και στο  Protagon.gr στις 20/8 (εδώ).

ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ 1: Το Γεωστρατηγικό Αλληθώρισμα της Γερμανίας

   Η ομφαλοσκόπιση & η ενασχόληση με τα εγχώρια  είναι απόλυτα δικαιολογημένες από την τραγική επικαιρότητα. Ωστόσο η απαίτηση "αυτογνωσίας" που θέσαμε προχθές (ανάρτηση της 11-7-2011), εξυπακούει και το άπλωμα του βλέμματός μας πέρα από τον μικρόκοσμο της Ελλάδος. Γιατί τελικά τα πεπρωμένα μας εξαρτώνται και από τα γεωπολιτικά τεκταινόμενα στον  Κόσμο. Γνωρίζουμε πλέον οτι η οριστική Χρεοκοπία ή όχι της Χώρας εξαρτάται από τις αποφάσεις της Ευρώπης. Γιατί άραγε η Ευρώπη κωλυσιεργεί; Και μάλιστα όταν διακυβεύεται ολόκληρο το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα;

Η απάντησή μας στο ερώτημα αυτό είναι γεωπολιτικής φύσεως και όχι οικονομιστικής.  Η Ευρώπη  κωλυσιεργεί γιατί η Γερμανία  έχει πρόβλημα γεωπολιτικής απόφασης.  Για να το πούμε χωρίς καλλωπισμούς: όλη αυτή η μακρόσυρτη  δυστοκία στην Ευρωπαϊκή Κρίση Χρέους προέρχεται από το γεωστρατηγικό αλληθώρισμα της Γερμανίας, όπου το ένα μάτι βλέπει προς την Ευρώπη και το άλλο προς την αχανή Ευρασία. Η Γερμανία δεν έχει αποφασίσει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα,  αν τελικά θα παραμείνει στην Ενωμένη Ευρώπη ή αν θα αποχωρήσει για να πλεύσει σε άλλες "θάλασσες".  

   Πρόκειται για ένα γεωστρατηγικό δίλλημα που άρχισε να τίθεται από τις κυρίαρχες Ελίτ της Χώρας ήδη από την επαύριο της επανένωσης  της Γερμανίας. Σήμερα τίθεται οξύτερα ακριβώς με αφορμή το πρόβλημα της διάσωσης των υπερχρεωμένων Χωρών της Ευρώπης, και των αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν.  Η Γερμανία γνωρίζει δηλαδή οτι τελικά η διάσωση του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) είναι εφικτή μόνον με την έκδοση Ευρωομολόγων. Αλλά αυτό σημαίνει πρακτικά την συγχώνευση των προϋπολογισμών των Κρατών-μελών -- που με την σειρά του συνεπάγεται την οριστική & αμετάκλητη πρόσδεση της Γερμανίας στην Ενωμένη Ευρώπη. Από την άλλη μεριά, η ισχύς της Γερμανικής οικονομίας, η κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας και η (σημερινή & προβλεπτή) γεωπολιτική & οικονομική αδυναμία της Ρωσίας, δελεάζουν. Δελεάζουν δηλαδή προς την κατεύθυνση μιας αυτονόμισης της Γερμανίας από τη (δυτική) Ευρώπη και το άνοιγμά της προς τον μεγάλο Ρωσικό-Ευρασιατικό Χώρο.  Τούτος ο χώρος δεν είναι οι άγονες στέπες άλλα οι σχεδόν ανεξάντλητοι πλουτοπαραγωγικοί πόροι του υπεδάφους.


Απλοϊκά διατυπωμένο το δίλλημα της Γερμανίας  έχει ως εξής: ένα σημερινό σχέδιο Διάσωσης (τύπου Μάρσαλ) για την Ευρώπη ή ένα αυριανό σχέδιο Μάρσαλ, μικρότερης έκτασης, για τη Ρωσία που θα την εξαρτούσε στο άρμα της;;; Το δίλημμα της Γερμανίας έχει την εσωτερική γεωπολιτική λογική του. Την σχηματοποιούμε ως εξής:
(α) Η οριστική πρόσδεση της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση συνεπάγεται μια διαρκή και πλουσιοπάροχη αναδιανομή των πλεονασμάτων της με όλο το "Νότο" της Ευρώπης.
(β) Η ηγεμονία της Γερμανίας εντός Ε.Ε θα αμφισβητείται διαρκώς από τη συμμαχία Γαλλίας-Αγγλίας ή άλλων ad hoc συμμαχιών της Γαλλίας κυρίως.
(γ) Η οικονομική εξασθένηση των ΗΠΑ  θα τις περιορίσει  σταδιακά στο γεωστρατηγικό χώρο του Ειρηνικού και κατ' επέκταση ο χώρος της Ευρασίας, με προβλεπτή μια αδύναμη Ρωσία, μένει ανοικτός σε μια νέα ηγεμονία.  Δεν πρόκειται  απλώς για ηγεμονία του γοήτρου αλλά των εκεί ανεξάντλητων πλουτοπαραγωγικών πηγών πρώτων υλών και ενέργειας (πετρέλαιο).
(δ) Η αυριανή κραταιά Κίνα, διψασμένη  για πρώτες ύλες και ενέργεια, θα αρχίσει να έχει διεκδικητικές βλέψεις στις ανεξάντλητες πηγές της Ρωσίας-Ευρασίας. Σ' αυτό το πλαίσιο, εύκολα η Ρωσία θα συρθεί σε μιά ετεροβαρή σχέση ή "συμμαχία" με την Γερμανία και θα της εκχωρίσει την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Το αντάλλαγμα φυσικά θα ήταν ένα μικρό, οικονομικό "σχέδιο Μάρσαλ".
(ε) Μια αποχώρηση της Γερμανίας (και μερικών προβλεπτών συμμάχων, όπως η Ολλανδία, η Αυστρία κλπ) από την ΕΕ, θα ανάγκαζε τις υπόλοιπες (δυτικές-μεσογειακές) Ευρωπαϊκές χώρες σε Σχέση Εξάρτησης με τον (νέο) Γερμανικό Άξονα, και μάλιστα με πολύ μικρότερο κόστος . Μ΄ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια.

'Ολα αυτά συνιστούν την μιά πτυχή του διλήμματος, τη "θετική". Η άλλη, η αρνητική άποψη , που είναι εξίσου ισχυρή εντός των Γερμανικών Ελίτ, συνοψίζεται στα εξής:
(α) Η γήρανση και η ευδαιμονιστική έφεση του Γερμανικού πληθυσμού  δεν  επιτρέπουν την περιπέτεια τέτοιου εύρους γεωπολιτικών αναπροσανατολισμών και ρίσκων.
(β) Ο φόβος ότι μια τέτοια ανατροπή των συσχετισμών ισχύος στον Ευρωπαϊκό Χώρο θα έθετε αυτόματα σε ενέργεια συσπειρώσεις Ευρωπαϊκών Κρατών και άμεσες επιθετικές απαντήσεις. Ως τέτοια προειδοποιητική συσπείρωση - απάντηση  θα πρέπει να δούμε την ανοιξιάτικη αναγγελία Στρατηγικής Συμφωνίας της Γαλλίας με την Αγγλία στο θέμα των πυρηνικών Όπλων. Καί ακριβώς έτσι την είδαν πολλοί  Γερμανοί.
(γ) Ο παράγοντας ΗΠΑ δεν έχει πεί ακόμα την λέξη της παραίτησης από την Παγκόσμια Ηγεμονία, έστω και με συνδρομητικές παραχωρήσεις σε μικρότερες Δυνάμεις. Κλασσικό παράδειγμα η πρόσφατη "παραχώρηση" της Λυβίης στον Αγγλο-γαλλικό συνασπισμό.
(δ) Το κόστος ενός τέτοιου γεωστρατηγικού εγχειρήματος μπορεί τελικά να αποδειχθεί δυσβάστακτο, πέραν των προβλέψεων, από την λεγόμενη τεθλασμένη της Ιστορίας, δηλαδή τους απρόβλεπτους παράγοντες, όπως άλλωστε διδάσκει και ο μέγας Θουκυδίδης.
(ε) Αν πρόκειται μόνον για τη διασφάλιση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της Ευρασίας, μια "διασωσμένη" Ε.Ε. σήμερα, θα μπορούσε αύριο, περισσότερο ενισχυμένη, να προσεταιρισθεί τη Ρωσία και μαζί της να εξασφαλίσει την αχανή Ευρασία απέναντι στην Κινεζική διεκδίκηση.
(στ) Τέλος, μια απόσχιση της Γερμανίας από το Ευρώ θα ανέβαζε το (νέο) Μάρκο στα ύψη και η ανταγωνιστικότητα της  οικονομίας της θα πήγαινε "στράφι" - οι εξαγωγές της προς την Κίνα, που αντιπροσωπεύουν το 45 %, θα  έπεφταν κάθετα, ενώ πάλι δεν είναι βέβαιο οτι η αυριανή αναπτυγμένη Κίνα θα εξακολουθήσει αυτόν τον ρυθμό εισαγωγών κεφαλαιουχικού εξοπλισμού.

Η Γερμανία, δηλ. οι δικές της Ελίτ,  βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε κατάσταση γεωπολιτικού διχασμού.  Θα προτιμούσαν να είχαν περισσότερο χρόνο και ευνοϊκότερες συνθήκες για να αποφασίσουν. Γι΄αυτό και σχεδίασαν το Ευρώ και την Ε.Ε. με τρόπο που να επιτρέπει την, εύκολη και ανά πάσα στιγμή, έξοδο της Γερμανίας - δηλαδή μια ΕΕ χωρίς ενιαία οικονομική πολιτική και ενιαίο προϋπολογισμό. Ωστόσο τους πρόλαβε η Παγκόσμια και Ευρωπαϊκή Κρίση Χρέους. Και προσπαθούν να αναβάλλουν την οριστική λύση γι' αργότερα. Ωστόσο οι ΗΠΑ (με τους Οίκους Αξιολόγησης να υποβαθμίζουν διαρκώς Ευρωπαϊκές Χώρες) πιέζουν μεθοδικά προς μια οριστική Λύση - λύση, που όπως είπαμε, θα δεσμεύσει οριστικά τη Γερμανία στη Ε.Ε. Και η Καγκελάριος Μέρκελ πρόσφατα στην Ουάσιγκτον προφανώς άκουσε σκληρά λόγια για τον υποπτευόμενο (νέο) Γερμανικό Άξονα. Αλλά η κα Μέρκελ δεν δεσμεύθηκε κατηγορηματικά. Γιατί στη Γερμανία οι Ελίτ ακόμα αλληθωρίζουν - και έτσι δεν βλέπουν τίποτα σωστά και ολοκληρωμένα. Το ίδιο όπως και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ...


POST SCRIPTUM 
 Μιά επεξεργασμένη εκδοχή του παρόντος δημοσιεύθηκε στο Protagon.gr στις 14/7, με τον τίτλο "Όταν η Γερμανία αλληθωρίζει γεωπολιτικά" (εδώ).

ΓΙΑ ΤΗΝ "ΠΛΑΤΕΙΑ", ΤΙΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Οι μαζικές συνάξεις στην "Πλατεία", δηλ. στις Πλατείες όλης της Χώρας, συνεχίζονται εδώ και 25 ημέρες. Αυτή η συνέχεια έχει καταστήσει τη "Σύναξη" ήδη ανεπίσημο αλλά υπαρκτό αντι-θεσμό με ιδιάζουσα βαρύτητα. Γιατί, παρά την ετερογένεια των κινήτρων, των θέσεων και των συνθημάτων που εκφράζονται στις Συνάξεις, υπάρχει μια κοινή υποτείνουσα: η έμμονη και έντονη αμφισβήτηση του "Συστήματος". Η "Πλατεία" αμφισβητεί εν ολίγοις τη νομιμότητα των Πολιτικών, Οικονομικών, Κομματικών, Συνδικαλιστικών και λοιπών Ελίτ που χειρίζονται τα πεπρωμένα της Χώρας. Επιπλέον - απο άλλους ρητά και από άλλους υπόρρητα - αμφισβητούνται οι ίδιες οι διαδικασίες νομιμοποίησης, δηλ. οι διαδικασίες ανάδειξης αυτών των Ελίτ. Αυτό το τελευταίο γίνεται έκδηλο στο (προς το παρόν χαλαρό) σύνθημα-συζήτηση της "Πλατείας" περί ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
Η γενικευμένη αμφισβήτηση των Ελίτ και των διαδικασιών που τις νομιμοποιούν ήταν ένα φυσικό και αναμενόμενο παρεπόμενο της μεγάλης οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε το 2008. Εμείς εδώ, με τρείς διαδοχικές αναρτήσεις (16 Οκτωβρίου 2008: "Η Κραυγαλέα Αποτυχία των Ελίτ", 30 Οκτωβρίου 2008: "Για τις Ελίτ Ξανά" και 2 Νοεμβρίου 2008: "Το Τέλος της Παθητικής Νομιμοποίησης"), προβλέψαμε και περιγράψαμε εν πολλοίς αυτό το φαινόμενο που συντελείται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και σε άλλες Ευρωπαϊκές Χώρες. Και είναι βέβαιο οτι αυτή η αμφισβήτηση δεν πρόκειται να περιορισθεί. Γιατί η περίφημη "Κοινωνία της Αφθονίας", αυτή που εμπέδωσε τις Δυτικές Ελίτ καθώς και τις διαδικασίες νομιμοποίησής των, έχει παρέλθει οριστικά για τη Δύση και φυσικά για την Ελλάδα. Και είναι λάθος η εκτίμηση ότι η αμφισβήτηση αφορά ή πρόκειται να περιορισθεί μόνον και στενά στο "Πολιτικό Σύστημα"...
Το ένστικτο της "Πλατείας" δεν είναι ούτε λανθασμένο ούτε υπερβολικό. Μπορούμε μάλιστα να πούμε οτι η "Πλατεία", τόσο από άγνοια όσο και από επίκτητη μετριοπάθεια, παραμένει ακόμα επιεικής απέναντι στις (εγχώριες) Ελίτ. Η "Πλατεία" είναι μάλιστα ορθή και ακριβολόγα. Δεν είναι τυχαίο που ο νομπελίστας οικονομολόγος PAUL KRUGMAN, με πρόσφατο άρθρο στους New York Times (8 Μαϊου 2011) , "The Unwisdom of Elites" (πιέστε εδώ), μέμφεται όχι την κριτική των μαζών αλλά τις Δυτικές Ελίτ τόσο για τις αιτίες της Κρίσης όσο και την διαιώνισή της. Στην ίδια εφημερίδα, στις 9 Ιουνίου 2011, με το άρθρο "Rule by Rentiers" (πιέστε εδώ) ο KRUGMAN δείχνει ότι η αφέλεια των Ελίτ δεν είναι τόσο αθώα για την διαιώνιση της κρίσης. Γιατί όλα τα μέχρι σήμερα μέτρα λιτότητας δεν αποσκοπούν στην όποια "οικονομική κάθαρση" αλλά αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ραντιέριδων - κοινώς, των Κεφαλαιοκρατών. Και ο KRUGMAN μας προτρέπει να συνεχίσουμε την μομφή στις Ελίτ γιατί διαφορετικά, όπως λέει, "θα κάνουν περισσότερη ζημιά στα χρόνια που έρχονται".
Όπως είχαμε επισημάνει και στο παρελθόν, το Σύστημα των Επίλεκτων (= Ελίτ) έχει καταλήξει ένα θεσμισμένο απολίθωμα που ωστόσο μπορεί να αναπαράγει ακόμα τον εαυτό του - αν και συχνότατα με αναπαραγωγές που αγγίζουν την γελοιογραφία. Οι εκπρόσωποί του σήμερα, παρά το σοβαροφανές και συχνά τεχνοκρατικό ύφος τους, δεν επιχειρούν να προβάλλουν την επάρκειά τους αλλά να αποκρύψουν την απύθμενη ρηχότητά τους. Η Οικονομική Κρίση και η αναποτελεσματική αντιμετώπισή της καθιστά αυτή την ρηχότητα ιδιαίτερα επικίνδυνη για τις Κοινωνίες. Ακριβώς σ' αυτόν τον ορίζοντα το μέλλον της Ευρώπης δεν προοιωνίζεται ρόδινο. Λείπει ο σαφής προσανατολισμός. Για παράδειγμα, το διχασμένο και αναβλητικό αλληθώρισμα των Γερμανικών Ελίτ - Ευρώ ή νέο Μάρκο ?? - καταδικάζει ολόκληρη την Ευρώπη σε διαρκή αναποφασιστικότητα ως προς τη Κρίση.
Ανεξάρτητα της τελικής έκβασης της Ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης, το "Σύστημα" στην Ελλάδα, δηλ. όλες οι θεσμικές και παρα-θεσμικές ελιτίστικες εκφράσεις του, έχει πλέον τεθεί σε ανεπανόρθωτη αμφισβήτηση. Και είναι προφανές ότι αυτή η αμφισβήτηση θα διευρυνθεί. Αυτό γίνεται πλέον κατανοητό και από τους αυτάρεσκους αντιπροσώπους του. Ακριβώς γι' αυτό και πρόκειται να επιχειρηθούν διάφορα "σοβατίσματα" και θεσμικά μερεμέτια, αμφίβολου και υποθηκευμένου εύρους. Αλλά θα ήταν αφελές να πιστεύουμε οτι οι "Επίλεκτοι" (Ελίτ) θα παραχωρήσουν τα "νομιμοποιημένα" και παράνομα (δια της διαπλοκής) προνόμια και συμφέροντά τους χωρίς ελιγμούς, αντιστάσεις και φυσικά χωρίς την ριζοσπαστικοποίηση της "Πλατείας", δηλ. της εμβάθυνσής της.
Αυτή η ριζοσπαστικοποίηση της "Πλατείας" φυσικά δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνον εάν και όταν αυτή αποφασίσει να σπονδυλώσει τα ποικίλα και αντιφατικά αιτήματά της. Δηλαδή όταν θα τα στεγάσει κάτω από ένα και μοναδικό πολιτικό πρόταγμα - το πρόταγμα της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Γιατί είναι αυτονόητο οτι η διάχυση και η αποσπασματικότητα των αιτημάτων και των συνθημάτων δίνει στις εγχώριες Ελίτ χώρο ελιγμών και αντιπερισπασμού. Αντίθετα, η πύκνωση όλων αυτών σ' ένα και μόνον πρόταγμα-σύνθημα:"ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ !!!" θα λειτουργούσε παραλυτικά για τις εγχώριες Ελίτ. Έτσι, απέναντι στον εκβιαστικό μαξιμαλισμό των εγχώριων και ξένων Ελίτ : "Μνημόνιο ή Χρεοκοπία", η "Πλατεία" θα θέσει το δικό της μαξιμαλιστικό αντίβαρο. Και ας είμαστε βέβαιοι οτι το πρόταγμα-σύνθημα "ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ !!!" θα κάνει τις Ελίτ της Ευρώπης όχι μόνον να λησμονήσουν τα διάφορα Μνημόνια αλλά και να αποκηρύξουν την ένοχη διαπλοκή τους με τους ραντιέρηδες του Κόσμου. Και ας μην υποτιμούμε ποτέ το πανευρωπαϊκό αντίκρυσμα που μπορεί να έχει αυτό το ... μικρό συμβάν σε μια μικρή χώρα στα πλαίσια μιας πανευρωπαϊκής αμφισβήτησης των Ελίτ.

POST SCRIPTUM Τα ανωτέρω δεν έρχονται σε αντίθεση με την στρατηγική της "Πλατείας" που πρότεινα στην προηγούμενη ανάρτηση. Αρκεί ο αναγνώστης να έχει υπ' όψη του την οπτική της "Μικρής" και "Μεγάλης" εικόνας που χρησιμοποιώ τόσο εδώ όσο και στην προηγούμενη ανάρτηση, δηλ της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Με ενδιαφέρει δηλαδή τόσο η ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής "Πλατείας" όσο και η διάσωση από τη χρεοκοπία, η οποία - με δεδομένο το μέγεθος του χρέους - είναι πλέον μόνον εφικτή μόνον από την Ευρώπη. Μανιχαϊσμοί του τύπου "έξοδος από το Ευρώ", "άρνηση του χρέους", κλπ είναι άκαιροι προς το παρόν. Και θα μπορούσαν να υιοθετηθούν μόνον ως έσχατα και αναπότρεπτα μέσα.