Η "ΚΑΤΑΛΗΨΗ" ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ - μια αιρετική ερμηνεία

Η "κατάληψη" της Νομικής Σχολής από τους 300 (παράνομους) μετανάστες, δεν είναι ένα τυχαίο συμβάν, δεν είναι ένα προϊόν αυθαιρεσίας μιας μικρής ομάδας "ευαίσθητων" οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ ή/και του ΚΚΕ. Μια τέτοια "ανάγνωση" του γεγονότος είναι ΑΦΕΛΗΣ. Θα ισχυρισθώ, αντίθετα, οτι αυτό το συμβάν ήταν ένας προσχεδιασμένος επικοινωνιακός ελιγμός του πολιτικού καστεστημένου. Σκοπός του ήταν να εκτρέψει τόσο την προσοχή των Μαζών όσο και (κατ' επέκταση) των ΜΜΕ από το κατάπτυστο "πόρισμα" για το σκάνδαλο SIEMENS - "πόρισμα" που ουσιαστικά ανακοινώθηκε την ίδια ημέρα με εκείνη της "κατάληψης". Το γεγονός οτι τα ΜΜΕ - σε αγαστή συνεργασία με το πολιτικό κατεστημένο - μετέτρεψαν το "πόρισμα" για τη SIEMENS σε τρίτη είδηση και μάλιστα χωρίς πολλούς ή καυστικούς σχολιασμούς, αποδεικνύει οτι το σχέδιο πέτυχε. Τέσσερεις μέρες τηλεοπτικού βομβαρδισμού με την "ΚΑΤΆΛΗΨΗ" - που αναγορεύθηκε στο απόλυτο ΚΑΚΟ - και κάθε σχολιασμός για το "πόρισμα" και το σκάνδαλο SIEMΕNS έχει πλέον εξαφανισθεί από την επικαιρότητα. Σαν να επρόκειτο για ένα στιγμιαίο και δευτερεύον συμβάν, ελάσσονος σημασίας...
Ας παρατηρήσουμε οτι αυτό το σχέδιο κατευνασμού και αποχαύνωσης των Μαζών ενορχηστρώθηκε τέλεια. Δηλαδή συνδυάσθηκε επιπλέον με την ταυτόχρονη επιστολή Μπαμπούκη προς την εδώ SIEMENS και τις άσφαιρες απειλές του περί δικαστικής διεκδίκησης αποζημιώσεων από το Ελληνικό Κράτος καθώς και με το προσχέδιο του νέου νόμου "Περί ευθύνης των Υπουργών" (που ουσιαστικά είναι επανάληψη του παλαιού περί ανευθυνότητας και ατιμωρησίας). Το μόνο απρόβλεπτο για το κατεστημένο συμβάν, ο προπηλακισμός του Σημίτη, που "ζέστανε" την επικαιρότητα της πολιτικής διαφθοράς, προσπεράστηκε χωρίς κανένα συχετισμό.
Ασφαλώς η ερμηνεία μας αυτή θέτει στο κάδρο τις (επαγγελματικές) πολιτικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, καθώς φαίνονται να συμμετέχουν ενεργά στους υποχθόνιους σχεδιασμούς του πολιτικού κατεστημένου. Αυτό δεν είναι ένα ζήτημα που μπορεί σοβαρά να αμφισβητηθεί. Η συμμετοχή τους στο σχεδιασμό είναι επιπλέον πρόδηλη από τους μαξιμαλιστικούς βερμπαλισμούς τους που είχαν ως σκοπό να παροξύνουν την σχετική αντιπαράθεση - δηλαδή να ολοκληρώσουν την μετατόπιση της ατζέντας. Οι ροπαλοφόροι του ΠΑΜΕ είναι άλλωστε εκείνοι που θα περιφρουρήσουν (και πάλι - όπως και πρίν λίγο καιρό) την Βουλή από την όποια ΓΝΗΣΙΑ ΛΑΪΚΗ απόπειρα κατάληψής της. Και ο (επαγγελματικός) ΣΥΡΙΖΑ - ύστερα από μια περίοδο αμφιταλάντευσης & δισταγμών - φαίνεται πλήρως εναρμονισμένος με τα συμφέροντα του κατεστημένου. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει και την εναρμόνιση των ΑΦΕΛΩΝ οπαδών τους - που, δυστυχώς, εύκολα αρκούνται και καθησυχάζονται από τους μαξιμαλιστικούς βερμπαλισμούς των κομματικών επαγγελματιών.
Το γεγονός είναι ότι η "συζήτηση για την Κατάληψη" έφερε ξανά στο προσκήνιο και την συζήτηση για την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του Πανεπιστημιακού Ασύλου. Ήδη η κομματική Δεξιά, δια πράξεων και δηλώσεων, το απαιτεί σοβαρά. Στο σύνολό του όμως, το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο βλέπει το Πανεπιστημιακό Άσυλο ως έναν εν δυνάμει απειλητικό πόλο - γύρω και μέσα στον οποίο θα μπορούσαν "αύριο" να συσπειρωθούν οι ΓΝΗΣΙΑ ΛΑΪΚΕΣ δυνάμεις. Δηλαδή οι δυνάμεις εκείνες που, με κίνητρο την ζοφερή οικονομική πραγματικότητα, θα εξεγείρονταν ενάντια στο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο. Όμως η κατάργησή του Πανεπιστημικού Ασύλου δεν φαίνεται να είναι της παρούσης. Για να επισυμβεί θα χρειασθεί μια περισσότερο προκλητική και περισσότερο οργανωμένη προβοκάτσια...
Όσο για τους δύσμοιρους Μετανάστες, με εξαίρεση τους 5 ή 6 εγκάθετους, οι υπόλοιποι σύντομα θα γνωρίσουν τί σημαίνει να είσαι ευκολόπιστος....

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ: το γράμμα & το πνεύμα του νόμου

Η ανόρθωση της Ελλάδος από το σημερινό χρεοκοπημένο παρόν, αν & όποτε συμβεί, θα είναι ένα σταδιακό, συλλογικό & ομόθυμο διάβημα των ευγενέστερων ενστίκτων του λαού της. Αυτά τα ένστικτα υπάρχουν και μπορούν να κινητοποιηθούν, μπορούν να παροχετευτούν σε δημιουργικές δράσεις και εξυψωτικές συμπεριφορές. Άλλωστε η θέα μιας εκπορνευμένης, μιας αξιολύπητης Ελλάδας είναι για τα ευγενικά, πατριωτικά ένστικτα ένα ισχυρότατο κίνητρο δράσης, ίσως μάλιστα και μιας γόνιμης αδιαλλαξίας.

Θέλουμε να πιστεύουμε οτι η πρόταση του Εισαγγελέα Εφετών κ. Γ. ΧΑΤΖΙΚΟΥ, σε οτι αφορά την ερμηνεία του Νόμου περί της "ευθύνης των Υπουργών", ανήκει στην κατηγορία αυτών των ευγενικών ενστίκτων. Γιατί πράγματι η πρότασή του προς το Συμβούλιο Εφετών (που θα εξετάσει την υπόθεση απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα του Μαντέλη), επιδιώκει την υπέρβαση των σκοπέλων του Νόμου που καθησύχαζε το αργυρώνητο χέρι των Υπουργών: πολλά αδικήματα, όπως το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, αποσυνδέονται από την εκτέλεση των υπουργικών καθηκόντων - έτσι δεν απαλλάσονται και καθίστανται εκδικάσιμα όπως και τα αντίστοιχα αδικήματα των απλών πολιτών.

Η πρόταση ΧΑΤΖΙΚΟΥ αποτελεί για την Ελληνική Δικαιοσύνη μιαν άριστη ευκαιρία όχι μόνο να ενεργοποιήσει την πολιτική κάθαρση της Χώρας αλλά και την δική της αποκατάσταση στη συνείδηση των πολιτών. Για πολλά χρόνια η Ελληνική Δικαιοσύνη, ενεργητικά ή παθητικά, δια πράξεων ή παραλήψεων, συμμετείχε στην ηθική και γενικότερη παρακμή της Χώρας. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε εδώ σε προκλητικές (δηλ. μεροληπτικές) ερμηνείες των Νόμων, σε εξοργιστικές απαλλαγές ή σε ανάρμοστες μεθοδεύσεις που επέδειξαν, σε ευάριθμες περιπτώσεις , τα δικά της όργανα ή ανώτεροι εκπρόσωποί της. Το βέβαιο είναι οτι η Ελληνική Δικαιοσύνη επέτρεψε ώστε η Ελλάδα να μεταβληθεί την περασμένη δεκαετία σε Κράτος του Ζόφου. Αυτή η ηθικο-δικαστική χρεοκοπία διαπλέχθηκε και συμπορεύτηκε με την πολιτική χρεοκοπία και κορυφώθηκε, ως συνισταμένη, στη σημερινή οικονομική χρεοκοπία. Από αυτό το φαύλο παρελθόν η λύτρωση θα επέρχονταν και με την καταφατική απόφαση του Συμβουλίου Εφετών στην πρόταση ΧΑΤΖΙΚΟΥ. Μπορούμε μάλιστα να πούμε οτι εδώ δεν έχουν παρά να κρίνουν το ΠΝΕΥΜΑ και όχι το ΓΡΑΜΜΑ του Νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Και το ερώτημα - παρά τις υποβολιμαίες, δηλ νόθες και τυπολάγνες ενστάσεις - είναι απλό: θα ήθελε πράγματι ο νομοθέτης (δηλ. η Βουλή των Ελλήνων) να απαλλάξει έναν Υπουργό που δωροδοκήθηκε έστω και μετά από μια 5ετία???
Ωστόσο η πρόταση ΧΑΤΖΙΚΟΥ είναι επιπλέον και μια μοναδική ευκαιρία να συμβάλλει στην ειρηνική ανάταξη της Χώρας. Όπως ήδη έχουμε επισημάνει, σε προηγούμενες αναρτήσεις μας, μέσα στο καθεστώς της γενικευμένης χρεοκοπίας έχει αναδυθεί στο λαό μια νέα θυμική οικονομία. Πρόκειται για ένα εκρηκτικό μίγμα οργής, αμηχανίας, ενοχής και ταπείνωσης που το υποδαυλίζει καθημερινά μια αυξανόμενη οικονομική πτώχευση με άδικα και ταξικά χαρακτηριστικά. Αυτή η νέα θυμική οικονομία είναι έτοιμη για μια οιονεί εμφυλιοπολεμική έκρηξη απο συμβάντα που την αγνοούν και φυσικά την διεγείρουν και την προκαλούν. Μια "θριαμβευτική" απαλλαγή του ΜΑΝΤΕΛΗ και των ομοίων του, δηλ. μια απόρριψη της πρότασης ΧΑΤΖΙΚΟΥ απο το Συμβούλιο Εφετών, θα συνιστούσε την θρυαλλίδα μιας λαϊκής έκρηξης απροσδιορίστου μεγέθους και έντασης. Ίσως όχι μια ταχυφλεγή θρυαλλίδα - με την έννοια της "αυριανής" έκρηξης - , αλλά μια βραδυφλεγή που συναθροίζεται με άλλες.
Ασφαλώς την τελευταία 30-ετία οι Ελληνικές Ελίτ δεν έδωσαν δείγματα συνείδησης του ιστορικού ρόλου που οφείλουν να επωμίζονται εκάστοτε οι Ελίτ. Στις Ελληνικές Ελίτ κυριάρχησε η κοντόφθαλμη κουτοπονηρία του τυχάρπαστου μικροαστού : όχι μέριμνα καθήκοντος αλλά αγωνία & πρεμούρα αυτοεκπλήρωσης. Επρόκειτο εν ολίγοις γι' αυτό που, πρίν ένα χρόνο ,αποκαλέσαμε ΚΥΝΙΚΟ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ. Απο αυτόν τον Μηδενισμό ελπίζουμε να αποστασιοποιηθεί οριστικά η Δικαστική Ελίτ, το Συμβούλιο Εφετών. Γιατί διαφορετικά μας περιμένει ένας πολύ πιο επώδυνος και ολοκληρωτικός Μηδενισμός.
-----------------------------------------------------------------------
POST SCRIPTUM 12 Ιουνίου 2010
Η απόφαση του Συμβουλίου Εφετών επικύρωσε την απαγόρευση εξόδου απο τη Χώρα του πρώην υπουργού Μαντέλη. Ωστόσο το σκεπτικό της απόφασης - που χαράζει πλέον νομολογία - δέχεται την παραγραφή της παθητικής δωροδοκίας (σύμφωνα με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών) αλλά δεν αποδέχεται την παραγραφή για το παρεπόμενο αδίκημα, δηλ. της διακίνησης του "δώρου" ως "μαύρο χρήμα", το οποίο παραγράφεται μετά από 15ετία. Προσωπικά βρίσκω αυτή την απόφαση μίζερη. Το Συμβούλιο Εφετών θα έπρεπε να αποφανθεί αρνητικά για την ουσία και το πρωτογενές έγκλημα - δηλ. την μη παραγραφή της παθητικής δωροδοκίας του υπουργού. Σε κάθε περίπτωση - και προς το παρόν - αποφεύχθηκαν τα χειρότερα.
. ###

ΘΛΙΒΟΜΑΙ ΑΛΛΑ....ΔΕΝ ΕΞΟΡΓΙΖΟΜΑΙ κε ΣΗΜΙΤΗ

Κυνικές, άν και ανολοκλήρωτες, οι ομολογίες του πρώην υπουργού ΤΑΣΟΥ ΜΑΝΤΕΛΗ για τον χρηματισμό του από την SIEMENS. Το γεγονός οτι, κατά την άποψη του ιδίου, δεν πρόκειται ακριβώς για "χρηματισμό" (μίζα), αλλά για "προεκλογική χορηγία", δεν αλλάζει τη φύση του πράγματος. Για μας, που από τις 10 Ιανουαρίου 2009 καλέσαμε με ειδική προκήρυξη σε αντίσταση κατά της παραγραφής του ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ SIEMENS (*1), ο ομολογημένος χρηματισμός του ΜΑΝΤΕΛΗ είναι μόνον μια παρωνυχίδα. Γιατί αυτό το ΣΚΑΝΔΑΛΟ έχει προεκτάσεις - και μάλιστα διαχρονικές - σε όλο το Πολιτικό Σύστημα. Είναι, για μας τουλάχιστον, μια ακόμα ομολογία της "Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας" ότι το Κράτος, κάθε φορά, δεν είναι παρά λάφυρο μιας κλίκας - δηλ. ανθρώπων κατώτατης ηθικής στάθμης. Έτσι η ομολογία του υπουργού δεν μας εξέπληξε.
Αντίθετα, μας εξέπληξε η αντίδραση του πρώην Πρωθυπουργού, του κυρίου ΣΗΜΙΤΗ. " Θλίβομαι και εξοργίζομαι - γράφει σε ανακοίνωσή του - επειδή τέτοιες πράξεις εκκολάφθηκαν κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ 1996-2004 ". Και πράγματι, μας αφήνει έκπληκτους αυτή η (τόσο όψιμη και αργοπορημένη ) ''θλίψη" & η "οργή" του πρώην Πρωθυπουργού. Γιατί το πάρτυ των αδιαφανών αναθέσεων προς τη SIEMENS - και όχι μόνον....!!! - στήθηκε ΚΑΙ με δική του έγκριση και μάλιστα από δικά του "παιδιά". Όσο για την μαύρη χρηματοδότηση του κόμματος, κατά την ομολογία ΤΣΟΥΚΑΤΟΥ, μας θλίβει και μόνον η σκέψη οτι θα μπορούσε ένας αρχηγός κόμματος και πρωθυπουργός της Χώρας να στέλνει το "πρωτοπαλλίκαρό" του να εισπράξει τις μίζες από τη SIEMENS. Μας θλίβει πράγματι αυτή η σκέψη, αυτό το ενδεχόμενο...
Μας θλίβουν βέβαια και άλλες σκέψεις. Όπως για παράδειγμα για το ότι ο πρώην Πρωθυπουργός δεν αισθάνθηκε ακόμα την ανάγκη να ζητήσει ένα εκ βαθέων συγνώμην από το Λαό για τον ζόφο που (αποδεδειγμένα) εξυφάνθηκε στο περίγυρό του (την αυλή του, μάλλον) και προφανώς με δική του ευθύνη - έστω... εκ προσωπικής του ανεπαρκείας ή παραλήψεως. Μας θλίβει ακόμα που ο πρώην Πρωθυπουργός , στην ανακοίνωσή του, δεν στέκεται επαρκώς άνδρας να δηλώσει ρητά και απερίφραστα οτι "τέτοιες πράξεις εκκολάφθηκαν" κατά την δική του Πρωθυπουργία και υπεκφεύγει με την έκφραση "κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ ". Ως εάν δεν υπήρξε σ' αυτό το τόπο ποτέ "Κυβέρνηση Σημίτη". Ως εάν οι Μαντέλης & Τσουκάτος να ήταν μέλη μιας άλλης κυβερνητικής κλίκας. Ως εάν ο νόμος "Περί ανευθυνότητας των Υπουργών" να ήταν δημιούργημα μιας άλλης εποχής & ενός άλλου Πρωθυπουργού.
Μας θλίβει γενικότερα το γεγονός οτι ο κος ΣΗΜΙΤΗΣ αποδεικνύεται - παρά τους κομπασμούς - ολίγιστος και θλιβόμαστε που, τελικά, τέτοιοι ολίγιστοι άνδρες (δηλ. μαζί με τον ολιγιστότατο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ) συνδιαμόρφωσαν τον ελληνικό μεταμοντέρνο λαμογιαδισμό και μηδενισμό και οδήγησαν τη Χώρα στην αξιακή & οικονομική χρεοκοπία. Αλλοίμονον !!! - και στους δύο αυτούς πρώην Πρωθυπουργούς έλειψε η αίσθηση του αυθεντικού ηγέτη, η αίσθηση δηλ. οτι η μοίρα ενός Λαού είναι συνυφασμένη κυρίως με την ποιότητα του ήθους & του έθους παρά με το μέγεθος των αριθμών.
Θλίβομαι πραγματικά Κε ΣΗΜΙΤΗ και για πολλά άλλα που προκύπτουν επαγωγικά, όπως για παράδειγμα το γεγονός οτι αποδεικνύεστε και αρχηγός ενός εσμού "τρωκτικών" και όχι "μεταρρυθμιστών'' της Χώρας. Γι' αυτό και το θράσος του πρώτου πληθυντικού προσώπου της ανακοίνωσής σας πληγώνει: " με θάρρος & επιμονή πρέπει να αποκαταστήσουμε την ποιότητα μια κοινωνίας που επιδιώκει ο ελληνικός λαός & κάθε πολίτης που σέβεται τον εαυτό του". Κε ΣΗΜΙΤΗ η συμμετοχή σας - ενεργητική ή παθητική, εκούσια ή ακούσια, η δια πράξεων ή δια παραλήψεων - στον ζόφο των ετών 1996 - 2004, νομίζετε οτι νομιμοποιεί την όποια προσωπική σας συμμετοχή στο "να αποκαταστήσουμε"??? Πονάω γι' αυτό το θράσος και θλίβομαι για την αυταπάτη αυτή.
Θλίβομαι αλλά ... δεν εξοργίζομαι κε ΣΗΜΙΤΗ. Γιατί σήμερα, όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου , διακρίνω ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ - τουλάχιστον αρκετά περισσότερους απο πρίν. Διακρίνω δηλ. Πολίτες που συνειδητοποιούν οτι η " Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία'' είναι κατ' ουσίαν μια ΜΑΦΙΟΚΡΑΤΙΑ. Κι αυτό είναι μια υπόσχεση, έστω η ελπίδα, ενός αισιόδοξου μέλλοντος για την Χώρα μου.
---------------------------------------------------------------
(*1) Πρβ επίσης και την ανάρτησή μας της 13 Ιανουαρ 2009

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ: το σκάνδαλο SIEMENS

Η υποκατάσταση της δράσης από τον αυτοθαυμασμό είναι ένας από τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η σύγχρονη ελληνική ΕΞΕΓΕΡΣΗ. Πραγματικά, αυτός ο ναρκισσισμός, δικαιολογημένος προσωρινά, αν παραταθεί θα καταστεί νοσηρή παθολογία. Ας μη τρέφουμε καμιά ψευδαίσθηση : μιά αυταρέσκεια που αναλώνεται στον μηρυκασμό της «προχθεσινής νίκης» είναι το όχημα για την αυτοκατάργηση της ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ. Και, με τα σημερινά δεδομένα, αυτό ακριβώς εύχεται το εγχώριο πολιτικο-οικονομικό και πνευματικό Κατεστημένο.

Απέναντι σ’ έναν τέτοιο κίνδυνο η Καταστασιακή Δράση είναι η μόνη στάση που θα επιτρέψει στην ΕΞΕΓΕΡΣΗ να ανατροφοδοτήσει το πάθος της και να διασφαλίσει τη συνέχειά της. Η Καταστασιακή Δράση είναι δράση προσαρμοσμένη στις συνθήκες που δημιούργησε η ίδια η Εξέγερση αλλά προσανατολισμένη συνειδητά στη δική της Πολιτικοποίηση. Μια άλλη εκδοχή Καταστασιακής Δράσης είναι εκείνη που - χωρίς να προσχωρεί στην Πολιτικοποίηση - ενεργεί μόνον κατά περίπτωση, στην προοπτική φυσικά της πολιτικής αποδυνάμωσης του Κατεστημένου. Ασφαλώς με όλα αυτά δεν καλούμε την ΕΞΕΓΕΡΣΗ να ξαναβγεί στους δρόμους. Αυτό θα γίνει μόνον όταν το δικό της ένστικτο της το υπαγορεύσει. Άλλωστε, από μια δεδομένη άποψη, ο «Δρόμος» είναι σήμερα κοινωνικά και πολιτικά ανεπίκαιρος. Η ευρύτερη κοινωνία έχει ανάγκη από χρόνο προκειμένου να αφομοιώσει το ίδιο το γεγονός της ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ και να ενστερνισθεί τα συνθήματά της. Επιπλέον, χρειάζεται επαρκής χρόνος προκειμένου η ίδια η ΕΞΕΓΕΡΣΗ να μπορέσει να υποστεί τις διαδικασίες της ώσμωσης και της ζύμωσης. Μόνον στο τέλος αυτών των διαδικασιών θα μπορέσει ίσως να στεγάσει τις ορθές αλλά ασύνδετες και συχνά ετερόκλητες διεκδικήσεις κάτω από το πολιτικό πρόταγμα της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Ασφαλώς - όπως έχουμε ήδη πεί - το πρόταγμα της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι το μόνο που θα μπορούσε να νοηματοδοτήσει με σαφήνεια το διακύβευμα της ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ, να ενοποιήσει τις βλέψεις της, να την ¨νομιμοποιήσει¨ και να προσανατολίσει αποτελεσματικά τη δράση της. (βλ. ανάρτηση 16^ης Δεκεμβρίου και 3^ης Ιανουαρίου). Όμως, όπως είναι αυτονόητο, το πρόταγμα αυτό χρειάζεται το χρόνο της κοινωνικής κυοφορίας του. Και φυσικά χρειάζεται την ενεργή Καταστασιακή Δράση όλων εκείνων που θεωρούν ότι η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ αποτελεί μια αξιόπιστη και αποτελεσματική εναλλακτική πρόταση απέναντι στα προβλήματα των καιρών. Αυτό το είδος δράσης, που θα επιτάχυνε την κοινωνική ζύμωση και την ιδεολογική ώσμωση, θα μπορούσε να αποτελέσει το αντίβαρο στην παραλυτική αυταρέσκεια από την οποία κινδυνεύει η ΕΞΕΓΕΡΣΗ.

Ωστόσο ακόμα και για τους αναποφάσιστους της ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ, αυτούς δηλ. που - για δικούς τους, καθ’ όλα σεβαστούς λόγους - δυσπιστούν ακόμα για την επικαιρότητα του προτάγματος της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, υπάρχει διέξοδος από τον αδρανειακό αυτοθαυμασμό. Κι εδώ αναφέρομαι στην Καταστασιακή Δράση που ο καθένας μπορεί να ασκήσει με μόνη την ιδιότητα του Ενεργού και Συνειδητού Πολίτη. Αυτός ο Πολίτης δεν παύει να είναι αποδέκτης όλων των μεθοδεύσεων που το ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ σφυρηλατεί μεθοδικά και εις βάρος του. Αλλά ακριβώς αυτός ο Πολίτης είναι - πάνω απ’ όλα - ένας καχύποπτος αποδέκτης. Γνωρίζει ότι το κρίσιμο και το πραγματικά επίκαιρο είναι εκείνο που απουσιάζει από την δημοσιότητα. Γνωρίζει ότι η προβαλλόμενη πραγματικότητα είναι εικονική - ένα τεχνούργημα, μια επίπλαστη κατασκευή παρασκηνιακών συμφερόντων. Οι ηχηροί τίτλοι, οι μεγάλες ρεκλάμες, οι εντυπωσιακές χειρονομίες ή οι παλλόμενες ρητορείες είναι για μας σκόπιμες παρεμβολές, προπετάσματα που στοχεύουν στην απόκρυψη και στην αποσιώπηση των πραγματικών προθέσεων, των πραγματικών γεγονότων. Απέναντι σ’ αυτή την επίπλαστη πραγματικότητα ο Ενεργός και Συνειδητός Πολίτης και μπορεί και οφείλει να διακρίνει τις ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΥΨΕΙΣ. Και, φυσικά, να αντι-δράσει καταστασιακά - να ενεργήσει δηλ. καταγγελτικά για τις εκάστοτε κρίσιμες πολιτικές καταστάσεις, και πάντα κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του ! Και τέτοιες καταστάσεις δεν λείπουν...

Θεωρήσαμε ότι πίσω από τον ορυμαγδό των «γεγονότων» των τελευταίων ημερών και όλων όσων πρόκειται να ακολουθήσουν, στήνεται, εκτός των άλλων, η ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ και τελικά η ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ του Σκανδάλου SIEMENS . Απέναντι σ' αυτή την κατάσταση, οφείλουμε να αντιδράσουμε. Η σημασία του Σκανδάλου αυτού πρέπει να επισημανθεί εμφατικά. Συνιστά όχι μόνο τη κορύφωση της εγχώριας Διαφθοράς αλλά και - σε περίπτωση παραγραφής - την μήτρα της τελικής Εκπόρνευσης της Χώρας. Για την παραγραφή, καθώς όλοι γνωρίζουμε, υπάρχουν έτοιμες όλες οι νομικο-συνταγματικές δικλείδες. Και όλοι υποψιαζόμαστε ότι το Κατεστημένο έχει κάθε λόγο, στην παρούσα συγκυρία, να μην επιτρέψει την ΚΑΘΑΡΣΗ. Το Σκάνδαλο SIEMENS αναδείχθηκε από τα ΜΜΕ τον προηγούμενο χρόνο όχι φυσικά από καταγγελτικό ενδιαφέρον για την (αν)ηθικότητα των Κομμάτων. Ο καθένας γνωρίζει ότι η παρασιτική, κρατικοδίαιτη Ολιγαρχία, δεν έχει τέτοιες ηθικές ευαισθησίες. Η μέσω SIEMENS παράνομη χρηματοδότηση ήταν ένας ακόμα μοχλός πίεσης και εκβιασμού απέναντι στα Κόμματα προκειμένου να είναι περισσότερο υπάκουα στις παράλογες, εξωφρενικές και (συχνότατα) παράνομες απαιτήσεις της Ολιγαρχίας. Και έτσι το εκμεταλλεύθηκε αρχικά - σε βαθμό και με τρόπο ανάλογο με τις δικές της εσωτερικές αντιπαλότητες και ισορροπίες. Η τελική έκβαση του Σκανδάλου αφήνονταν σε μια εκβιαστική εκκρεμότητα. Όμως η επελθούσα χρηματοπιστωτική κρίση και - προπάντων - η σφοδρότητα της ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ έθεσαν, όπως έχουμε πεί αλλού, την Ολιγαρχία σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Και, με τη διαδικασία του επείγοντος, εξομαλύνθηκαν ή παραμερίσθηκαν προσωρινά όλες οι αντιπαλότητες, μέσα στους κόλπους της. Ας σημειωθεί ότι για το Σκάνδαλο SIEMENS, από τον περασμένο Σεπτέμβριο και μετά, δεν υπάρχει κανένα επίσημο σχόλιο, καμία αναφορά. Η ίδια σιωπή και εκ μέρους εκείνων που ανέλαβαν τη σχετική δικαστική έρευνα.

Πραγματικά θα ήταν αδιανόητο για την Ολιγαρχία να πάμε στις (επικείμενες) εκλογές με το Σκάνδαλο αυτό στην επικαιρότητα. Το ίδιο ισχύει και για το Κομματικό Σύστημα. Η επικαιροποίηση του Σκανδάλου θα κατέληγε όχι μόνον στην εκλογική χρεοκοπία των δύο κύριων Κομμάτων (και ίσως όχι μόνον αυτών…) αλλά και στην ανάδυση νέων απρόβλεπτων και - ίσως - απείθαρχων πολιτικών παικτών. Έτσι και προκειμένου να διασωθεί το όποιο κύρος των κατεστημένων Κομμάτων προεκλογικά και η απαραίτητη πειθαρχία τους μετεκλογικά, το Σκάνδαλο SIEMENS θα αποσιωπηθεί και σε εύθετο χρόνο θα ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΙ.

Απέναντι σ’ αυτή την τρέχουσα αποσιώπηση και την προδιαγραφόμενη παραγραφή του Σκανδάλου θεωρήσαμε ότι πρέπει να αντιδράσουμε. Φυσικά με τον μόνο και άμεσο τρόπο που είχαμε στη διάθεσή μας. Έτσι προχθές αναρτήσαμε μια σχετική ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ -για- υπογραφή στο GoPetition.com (βλ. online σύνδεσμο) (http://www.gopetition.com/online/24426.html). Δεν χρειάζεται να επαναλάβω εδώ την επιχειρηματολογία της Προκήρυξης που ο αναγνώστης μπορεί άνετα να διαβάσει εκεί. Το σημαντικό είναι να αποτρέψουμε - στο μέτρο των δυνατοτήτων μας - αυτή την παραγραφή. Και για να το κάνουμε πρέπει να το επαναφέρουμε στην διαδικτυακή επικαιρότητα. Ο καθένας ας συμβάλλει επιπλέον με το δικό του τρόπο. Είναι κι αυτός ένας τρόπος δράσης του ΕΝΕΡΓΟΥ ΠΟΛΙΤΗ. Πρόκειται τελικά για την Καταστασιακή Δράση που δίνει στη ΕΞΕΓΕΡΣΗ μια πολιτική συνέχεια.-