ΕΛΛΑΔΑ: φοβού τη φοβισμένη Γαλλία !!

Η προχθεσινή συνάντηση Σαρκοζί - Μέρκελ έληξε χωρίς ένα απτό αποτέλεσμα, χωρίς την "καθοριστική" απόφαση για τη διάσωση της Ευρωζώνης. Ακούσαμε δηλαδή όχι μόνον ευχολόγια και υποθέσεις «οικονομικής συνεργασίας» αλλά -προπάντων- την άρνηση για το Ευρωομόλογο. Η έκδοσή του αναβάλεται για το «τέλος της διαδικασίας», δηλαδή για το ...ποτέ! Η Γαλλία, διά του Σαρκοζί, στάθηκε διστακτική, και όπως επισήμανε ο Ζακ Ντελόρ, η Γαλλία «προσπαθεί να αποφύγει το ενδεχόμενο να δει το Βερολίνο να εγκαταλείπει το σκάφος» (εδώ)..

Έχουμε εξηγήσει πρίν λίγες εβδομάδες (βλέπε εδώ και την ανάρτηση της 13ης Ιουλίου) ότι η Γερμανία εδώ και χρόνια "αλληθωρίζει γεωπολιτικά". Ότι δηλαδή είναι διχασμένη ανάμεσα στην πλήρη Ευρωπαϊκή ενσωμάτωση και την "αποχώρησή" της από την Ευρώπη, για μιά ηγεμονική πορεία προς την Ευρασία. Και γι’ αυτό, εδώ κι ενάμισυ χρόνο δεν παίρνει όλες εκείνες τις αποφάσεις που θα έβγαζε άμεσα την Ευρωζώνη από την Κρίση. Με τις χθεσινές "αποφάσεις", δηλαδή την απροσδιοριστία και αναβλητικότητα, εκτιμούμε, ότι το Γερμανικό ισοζύγιο προσανατολισμών φαίνεται να κλίνει πρός την δεύτερη, την ηγεμονική εκδοχή. Και με πρώτο βήμα, μιά " σταδιακή συρρίκνωση" της Ευρωζώνης. Η Γαλλία δείχνει να έχει συρθεί σε έναν Συμβιβασμό. Προφανώς γι΄αυτό, στη προχθεσινή συνάντηση, παραιτήθηκε από κάθε σοβαρή πρόταση ή διεκδίκηση του Ευρωομολόγου. Φοβισμένη μπροστά στη Γερμανική απειλή της αποχώρησης από την Ευρωζώνη, οπισθοχώρησε. Αυτή η οπισθοχώρηση της Γαλλίας δεν δικαιολογείται ως τακτικός ελιγμός και μάλλον πρόκειται για έναν Στρατηγικό Συμβιβασμό.

Ως τακτικός ελιγμός είναι μάλλον ένας κενός ελιγμός. Δεν ευσταθεί λογικά. Γιατί σύντομα οι "Αγορές" θα δείξουν επιπλέον, ότι είναι και ένας επικίνδυνος, πολυέξοδος ελιγμός. Οι επιθέσεις τους πρός τις αδύναμες Χώρες της Ευρωζώνης σύντομα θα γίνουν ανηλεείς. Και το Ταμείο-Μηχανισμός Διάσωσης των 450 δις θα αποδειχθεί απελπιστικά ανεπαρκές. Όπως θα αποδειχθεί αδιέξοδη και η απορρόφηση ομολόγων Ισπανίας και Ιταλίας από την ΕΚΤ . Οι δε "Οίκοι Αξιολόγησης" δεν αποκλείεται να αφαιρέσουν ένα από τα ΑΑΑ της Γαλλικής Οικονομίας, πράγμα που ήδη έκαναν για τις ΗΠΑ.

Ως στρατηγικός συμβιβασμός, η οπισθοχώρηση της Γαλλίας έχει νόημα μόνον αν έχει εξασφαλίσει ένα ευρύτερο αντάλλαγμα εκ μέρους της Γερμανίας - έστω και με τους δικούς της άτεγκτους όρους. Δηλαδή την υπόσχεση παραμονής της Γερμανίας στην ΕΕ καί την Ευρωζώνη αλλά μέ τον όρο της συρρίκνωσης της Ευρωζώνης. Με απλά λόγια, την "θυσία" ορισμένων "αδύναμων" Χωρών και την εξαφάνιση των ανωτέρω "κινδύνων". Ανεξάρτητα πόσων Χωρών, αυτό σημαίνει οτι η Ελλάδα είναι κιόλας η πρώτη υποψήφια πρός έξοδο Χώρα. Και μάλιστα επειγόντως - στη βάση της λογικής οτι έτσι θα αποφευχθούν οι αρνητικές συνέπειες που αναφέραμε στον "τακτικό ελιγμό". Και έπεται η Πορτογαλία και, ίσως μαζί , μιά ακόμα χώρα (Ισπανία ή Ιταλία;;;) - ίδωμεν...

Έχει όμως εξασφαλιστεί απόλυτα έστω κι ένας τέτοιος "Μεγάλος Συμβιβασμός"; Ή η Γαλλία απλώς αυταπατάται οτι θα μπορέσει -...τελικά!- να τον επιβάλλει στη Γερμανία;; Αν βέβαια ισχύουν οι δικές μας υποθέσεις, η Γαλλία αυταπατάται. Μόλις αρχίσει, η αποσύνθεση της Ευρωζώνης θα σταματήσει μόνον στό σημείο που έχει σχεδιάσει η Γερμανία, δηλαδή το σημείο της ΑΝΕΞΟΔΗΣ ΗΓΕΜΟΝΕΥΣΗΣ. Και όπου η Γαλλία θα είναι πλέον ένας απλός θεατής. Και αντίστροφα, η Γερμανία αποδεικνύεται οτι κυριολεκτικά "ΣΧΕΔΙΑΣΕ" την κρίση της Ευρωζώνης και την χειρίζεται μεθοδικά και με τρόπο ώστε :

(1) να μην δεσμεύει οριστικά, ισότιμα και αμετάκλητα την Γερμανία στην Ευρωζώνη των 17 ή αύριο ακόμα και των 10 ή των 8. Αυτό θα γινόταν μόνο με το (ανέφικτο) Ευρωομόλογο και την συγχώνευση των κρατικών προϋπολογισμών που αυτό συνεπάγεται.

(2) να αποσυνθέσει σταδιακά την Ευρωζώνη και να μην αναλάβει το ηθικό-πολιτικό κόστος μιάς πλήρους και άμεσης αποσύνθεσής της. Αυτό ήταν φυσικό να εγείρει νέα, οιονεί πολεμικά, αντανακλαστικά. Αλλά επιπλέον θα επέφερε μιά τέτοια ανατίμηση του (Νέου) Γερμανικού Μάρκου που θα ήταν καταστροφική για την ίδια τη Γερμανία. Αντίθετα, η σταδιακή, "ειρηνική" αποσύνθεση, διατηρεί την ισοτιμία του Ευρώ και αποκοιμίζει τα αντανακλαστικά - τουλάχιστον μέχρι το επόμενο μεγάλο βήμα της Γερμανίας.

(3) να οδηγήσει, σταδιακά επίσης, τον αιώνιο αντιπαλό της, τη Γαλλία, "εκτός ανταγωνισμού", σέρνοντάς την τελικά πίσω από το ηγεμονικό της άρμα. Προσφέροντάς της ίσως, ως παρήγορο αντιστάθμισμα, μια ψευδαίσθηση ισοτιμίας στην συρρικνωμένη Ευρώπη και ένα (μελλοντικό και αβέβαιο) "μέρισμα" στον Ευρασιατικό Χώρο, προς τον οποίο αποβλέπει η ηγεμονική Γερμανία (βλέπε εδώ).

Δεν γνωρίζουμε ασφαλώς αν οι δικές μας υποθέσεις ευσταθούν απόλυτα ή σε κάποιο βαθμό. Ούτε φυσικά γνωρίζουμε αν οι "Αγορές" - που δεν είναι και τόσο γεωπολιτικά ουδέτερες όσο πιστεύεται - θα επιτρέψουν την μεθοδική εκδίπλωση του (πιθανού) Γερμανικού "Σχεδίου" περί σταδιακής-μερικής αποσύνθεσης της Ευρωζώνης ή θα επιβάλλουν την ακαριαία και ολοσχερή αποσύνθεσή της. Το βέβαιο όμως είναι οτι η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να φοβάται μιά φοβισμένη Γαλλία, καί όχι μόνον στο επίπεδο της Ευρωζώνης και του Χρέους....Γιατί μιά εξασθενημένη γεωπολιτικά Γαλλία, εύκολα θα υποκύψει και θα συνυπογράψει τους ευρύτερους και τοπικούς γεωπολιτικούς αναθεωρητισμούς που αναμφίβολα θα εισάγει μια ηγεμονική Γερμανία. --------------------------- --------------------------- POST SCRIPTUM 
(1).Φαίνεται οτι τις ανησυχίες μας συμμερίζονται και άλλοι. Λίγα λεπτά πριν τη δική μας ανάρτηση, ο Γιώργος Μαλούχος στο ΒΗΜΑ (εδώ) εξέφρασε ανάλογες απόψεις. Τυχαίο? Δεν νομίζω... 
(2). Δεν εξετάσαμε εδώ το ενδεχόμενο - πολύ πιθανό άλλωστε - μιάς  εξαναγκασμένης (από την αμείλικτη λογική των οικονομικών  μεγεθών) εξόδου της ίδιας της Γερμανίας από το Ευρώ. Δηλαδή στην περίπτωση που θα ετίθετο θέμα στήριξης των ομολόγων της Ιταλίας ή/και της Γαλλίας. Αλλά και σ' αυτή την εκδοχή, η "αμείλικτη λογική" δεν θα μπορούσε να είναι προσχεδιασμένη...;;; (31/8).

 POST SCRIPTUM 2
Μιά εκδοχή του παρόντος δημοσιεύθηκε και στο  Protagon.gr στις 20/8 (εδώ).

Ο Επισφαλής Αυταρχισμός του "Συστήματος"

«Η απάντηση των πολιτικών και οικονομικών ελίτ απέναντι στη διαρκώς διογκούμενη απειλή των επικίνδυνων «φτωχών» είναι σχεδόν παντού ίδια. Τους αναγορεύουν σε υπ' αριθμόν ένα «εσωτερικό εχθρό» και εξαπολύουν εναντίον τους το μάξιμουμ της κρατική βίας. Ανανεώνουν τις μεθόδους καταστολής, στρατιωτικοποιούν την αστυνομική δράση και μετατρέπουν την κοινωνική σύγκρουση σ' έναν ανοικτό, διαρκή «εμφύλιο» πόλεμο κατά των «εχθρών» της κοινωνίας. Η πράξη του όμως αυτή έχει και συνέπειες. Εναν πόλεμο, και ιδίως αυτής της μορφής, μπορεί και να τον χάσεις...»
ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΕΡΒΑΣ, 13 Αυγ. 2011, εδώ.

   

   Όσο η οικονομική κρίση θα διευρύνεται και θα εμβαθύνεται  ο αυταρχισμός του "Σύστηματος" θα κλιμακώνεται. Κι αυτό όχι μόνον στο επίπεδο της Ελλάδος (βλέπε εδώ και εδώ), αλλά σ’ ολόκληρη τη Δύση.  Η παράβλεψη, η (επιτειδευμένη) συγκαταβατικότητα, η "κατανόηση" και η "επιείκια" που γνωρίσαμε, για παράδειγμα, στην Εξέγερση του 2008, είναι πλέον ένα παρελθόν. Εφεξής η βίαιη καταστολή θα είναι η επωδός κάθε λαϊκού, μαζικού διαβήματος. Η πρώτη γεύση μας δώθηκε εδώ στις 28-29 Ιουνίου, με τη βίαιη, αιματηρή και ασφυξιογόνα διάλυση της Διαδήλωσης στη Πλατεία Συντάγματος. Προχθές δώθηκε και στο Λονδίνο. Και βέβαια πρόκειται για σκέτη προπαγάνδα η θέση ότι η Εξέγερση στο Λονδίνο  ήταν μια εξέγερση "αλητών" (βλέπε εδώ, και για την άποψη του βρετανού κοινωνιολόγου Giddens εδώ και του αμερικανού κοινωνιολόγου R. SENNETT εδώ ).

   Η Κρίση, με όλες τις οικονομικές και κοινωνικο-πολιτικές μεταβολές που συνεπάγεται, αναδεικνύει νέες, "ποιοτικές" μετατοπίσεις και αλλαγές σε όλα τα επίπεδα. Από την Αθήνα του 2008, στο Παρίσι του 2009, στην Αθήνα του 2011 και προχθές στο Λονδίνο, η κλιμάκωση του αυταρχισμού του "Συστήματος" παίρνει νέα και πιό "ποιοτικά" χαρακτηριστικά. Γιατί προχθές στο Λονδίνο έγιναν σκέψεις και επίσημες εισηγήσεις, μέσα στο Κοινοβούλιο παρακαλώ..., που συγκρίνονται με Επιβολή Στρατιωτικού Νόμου. Σκέψεις για "μπλοκάρισμα" των Blogs Κοινωνικής Δικτύωσης και για κατέβασμα του Στρατού στους δρόμους των πόλεων (βλέπε εδώ και εδώ), ουσιαστικά είναι μετάβαση σε "Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης", με παρεπόμενη την αναστολή άρθρων του Συντάγματος. Άλλωστε η ολονύκτια λειτουργία των Δικαστηρίων στην Αγγλία, υποδεικνύει  ότι αρχίζει να εμπεδώνεται η αντίληψη της "Κατάστασης Εκτάκτου Ανάγκης"....

   Αυτή η "ποιοτική" αναβάθμιση, έστω σε επίπεδο εισηγήσεων αρχικά, προδικάζει την μελλοντική  εφαρμογή τους σε αντίστοιχα (και αναμενόμενα) "συμβάντα". Γιατί η (αδιέξοδη) συνταγή για την Κρίση, σ’ ολόκληρο το Δυτικό "Σύστημα" , είναι μία και ενιαία: λιτότητα για τους φτωχούς και συσσώρευση πλούτου για τους (ήδη) πλούσιους. ( Βλέπε εδώ , εδώ και εδώ τις απόψεις του νομπελίστα οικονομολόγου Krugman για το περιεχόμενο και την οικονομική ουσία της Κρίσης). Μιά τέτοια συνταγή, πέραν του ότι θα βαθαίνει την Κρίση, θα συνταντήση την (αυξανόμενη)  αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων. Τα οποία, μετά το πρώτο σοκ, έχουν αρχίσει να οργανώνονται και να αντιδρούν περισσότερο μεθοδικά και, ασφαλώς, περισσότερο οργισμένα. Εξεγέρσεις όπως αυτή του Λονδίνου και  αναβαθμισμένες σε αριθμό και "ποιότητα" συμμετεχόντων, πρόκειται να πυκνώσουν σ΄ολόκληρη τη Δύση.

   Το νέο ποιοτικό και κοινωνιολογικά σημαντικό στοιχείο,  λιγότερο στην Αθήνα  και περισσότερο στο Λονδίνο, είναι η αντίδραση των "αστών" απέναντι στο φαινόμενο της Διαδήλωσης ή της Εξέγερσης. Αντίθετα απο όσα αφίνονται να εννοηθούν για να συσκοτήσουν τα γεγονότα ( βλέπε π.χ. εδώ), η κατασταλτική αντίληψη  έχει τη συγκατάνευση της Άνω Μεσαίας Τάξης. Πράγμα που θα "διευκολύνει" τη θεσμοθέτηση εντατικών αυταρχικών πολιτικών εκ μέρους του "Συστήματος".  Αυτή η στάση της Άνω Μεσαίας Τάξης δεν εκπλήσσει - είναι μέσα στον αξιακό και πολιτικό της ορίζοντα. Ωστόσο για μας είναι ένας ασφαλής δείκτης μιας πόλωσης των συμφερόντων. Αυτό σημαίνει οτι η Κάτω Μεσαία Τάξη, την οποία πλήττει κατ’ εξοχήν η λιτότητα,  θα συντάσσεται όλο και περισσότερο με την "Διαδήλωση" και, γενικότερα με την "Εγέγερση".  

  Αυτή η συστράτευση των "μικρομεσαίων" είναι μιά ποιοτική μεταβολή ολκής. Όχι μόνον γιατί θα απαλλάξει την "Εξέγερση" από τον τυφλό και στείρο αρνητισμό της και θα του δώσει έναν πιό συγκεκριμένο, θετικό προσανατολισμό. Αλλά και γιατί καθιστά τον εντεινόμενο αυταρχισμό του "Συστήματος" δίκοπο (ή και αυτοκτόνο) μαχαίρι. 
-----------
Postscriptum:(29/9) Γιά μιά διαφορετική κοινωνικο-οικονομική αποτίμηση των γεγονότων του Λονδίνου βλέπε εδώ.
...

ΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ : από την Ουτοπία στην Ευτοπία

   Αλλάξαμε ... 

Στην εμφάνιση του Blog βέβαια, αλλά όχι μόνο...

   Προσθέσαμε ένα λειτουργικό στοιχείο, τις "ετικέτες", που διευκολύνουν τον αναγνώστη. Μια σειρά από "θέματα"   που έχουμε θίξει από το 2008, μπορούν τώρα να διαβαστούν απομονωμένα. Έτσι δίνεται επιπλέον η ευκαιρία να ελεγχθεί και η (απαιτούμενη) θεωρητική/ιδεολογική συνέπεια του συγγραφέα διαχρονικά. Ιδιαίτερα σήμερα, που βλέπουμε στην "Πλατεία" να ξεπηδούν αμεσοδημοκράτες "από το πουθενά"... Για πολλούς από αυτούς το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο: αύριο κιόλας θα στοιχιθούν κάτω από τα παλαιοκομματικά λάβαρα, εξαργυρώνοντας ασφαλώς το "αμεσοδημοκρατικό τους διάλειμμα" με κομματικούς θώκους. Περί τούτου καμιά αυταπάτη. Τους καταγγείλαμε άλλωστε στην ανάρτησή μας της 28 Ιουνίου 2011. Θα μπορούσαμε  μάλιστα να μνημονεύσουμε και ονόματα - αλλά η λίστα θα ήταν μακρά...

   Το "μότο" άλλαξε κι αυτό, για να προσδιορίσει μιά νέα "κατάσταση", περισσότερο ενεργητική: "από την Ουτοπία στην Ευτοπία, από την Ελπίδα στην Πραγμάτωση". Με τούτο θέλουμε να τονίσουμε οτι οι συνθήκες για το ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ  ωριμάζουν με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Λίγους μήνες πρίν, τούτο το Πρόταγμα ήταν μόνον μια ελπίδα ή ευχή ολίγων, "ρομαντικών" όπως τους έλεγαν.  Μέσα σε τρείς μήνες, αυτό που ήταν μιά απόμακρη, ΟΥΤΟΠΙΚΗ ΙΔΕΑ, έγινε Σύνθημα &, εν μέρει, Πράξη. Τουλάχιστον από το νεανικό και ακμαίο μέρος της Κοινωνίας μας.  Κι αυτό προδικάζει τον μετασχηματισμό της Ουτοπίας σε Ευτοπία, προδικάζει δηλαδή τη δυναμική  άρθρωση και διεκδίκηση της πραγμάτωσής της.

   Λίγο πρίν, η  Άμεση Δημοκρατία ως πολιτική πρόταση, προκαλούσε τα ειρωνικά χαμόγελα του Συστήματος. Σήμερα ηχεί  στα αυτιά του ως σοβαρή απειλή - και τούτο είναι διαπίστωση χωρίς καμιά αυτάρεσκη υπερβολή. Είναι τετρομαγμένοι.  Γι΄αυτό και σπεύδουν να υιοθετήσουν θεσμούς "αμεσοδημοκρατικής συμμετοχής", όπως το "Δημοψήφισμα" (βλέπε εδώ την αιτιολογική έκθεση). Πρόκειται φυσικά για διπλό ελιγμό του Συστήματος -  πρώτον, ως παραχώρηση χωρίς αντίκρυσμα και δεύτερον ως απονεύρωση του Αμεσοδημοκρατικού προτάγματος. Αρχικά γιατί θα πρόκειται για "Δημοψηφίσματα" που θα είναι φαλκιδευμένα εσωτερικά - δηλαδή πολιτικά ουδέτερα, άνευ αντικειμενικής πολιτικής αξίας. Επιπλέον  γιατί - και προπάντων !!!- έχουν ως τελικό σκοπό να παγιδεύσουν το ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ.  Δηλαδή να το εγκλωβίσουν σε μιά διαδικασία που θα νομιμοποιεί de facto το Σύστημα της "Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας" και, φυσικά, όλη τη σκωληκόβρωτη Διαπλοκή της. Αλλά αυτή η νομιμοποίηση είναι ακριβώς το στοιχείο της απονεύρωσης του Αμεσοδημοκρατικού Προτάγματος.

   Απέναντι σ' αυτές τις μεθοδεύσεις του Συστήματος το Αμεσοδημοκρατικό Κίνημα δεν μπορεί να εφησυχάσει λέγοντας απλά: too little, too late... Πρέπει να καταγγείλλει τον Ελιγμό του Συστήματος, να αναδείξει τον ουσιαστικό πυρήνα των  μεθοδεύσεών του. Οι οποίες φυσικά δεν θα έχουν μόνον αυτή τη "θετική" πτυχή.  Θα την συνοδεύσει με αυξημένη αστυνομοκρατία και διευρυμένη καταστολή. Ας το γνωρίζουμε προκαταβολικά: ο δρόμος προς την Αμεσοδημοκρατική Ευτοπία δεν είναι στρωμένος με ανοιξιάτικα λουλούδια.

POST SCRIPTUM- Ο όρος "Ευτοπία" εμφανίζεται  σε αρκετές ιστοσελίδες με ποικίλες ενοιολογικές και ιδεολογικές αποχρώσεις. Διαφοροποιούμαστε επισημαίνοντας οτι εδώ μιλάμε αυστηρά για την μετατροπή της Αμεσοδημοκρατικής Ουτοπίας (δηλ. ως ανέφικτης ιδέας/απόπειρας) σε Σύνθημα και, προς το παρόν διστακτικό, Πολιτικό Πρόταγμα που υπόσχεται την πραγμάτωσή της. Ασφαλώς τούτο το Πρόταγμα περιμένει την άρθρωσή του, την Διακήρυξή του. Χρησιμοποιούμε επιπλέον τον όρο " Αμεσοδημοκρατικό Κίνημα" για να δηλώσουμε τις ανοργάνωτες/ αυθόρμητες εκδηλώσεις του στην "Πλατεία".

Κε Πρόεδρε είστε με τα "λαμόγια" ;;;

   Μια πρόσφατη  ανάρτησή μας (18 Ιουλίου 2011) είχε ως τίτλο "Τα λαμόγια και τα κορόϊδα". Εκεί τονίσαμε ότι το κομματικό σύστημα αυτής της Χώρας έχει φαλκιδεύσει την έννοια των "Κοινωνικών Τάξεων" και των συνεπακόλουθων διακρίσεων. Στη θέση τους, το κομματικό σύστημα, θέσμισε τη διάκριση της Κοινωνίας σε "λαμόγια" και "κορόϊδα". Κι αυτή η διάκριση θεσμίσθηκε σ' όλα τα επίπεδα & τις δράσεις του κοινωνικού βίου. Ωστόσο η διάκριση αυτή επιβεβαιώνεται χαρακτηριστικά & προκλητικά  στο επίπεδο των φορολογικών υποχρεώσεων. Εδώ υπάρχουν οι συνεπείς πολίτες ως μόνιμα "κορόϊδα" και τα "λαμόγια" που μονίμως φοροδιαφεύγουν. Στη βάση αυτή, τονίσαμε οτι το Νομοσχέδιο που έχει κατατεθεί στη Βουλή για τη "Νέα Περαίωση" (πιέστε εδώ, PDF σελ. 50 κε) είναι μια ακόμα προκλητική προσφορά στα "λαμόγια" αυτής της Χώρας. Και είναι η δεύτερη, που συμπληρώνει την πρόκληση της Περαίωσης του περυσινού Νόμου 3888.

   Στα κροκοδείλια δάκρυα των Κομμάτων της ελάσσονος Αντιπολίτευσης (βλέπε εδώ) προστίθεται η καταπληκτική  σιωπή της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αυτή η σιωπή είναι φυσικά μια σιωπηλή αποδοχή και επιδοκιμασία των λαμόγιων - αφού με το Νομοσχέδιο παρέχεται δεκαετής ευνοϊκή/προκλητική ρύθμιση & αμνηστία για κάθε είδους φορολογικό αδίκημα ή παράβαση. Και μάλιστα για ετήσια εισοδήματα  40.οοο.οοο Ευρώ και ανεξάρτητα του ύψους της  περιουσίας του παραβάτη. 

   Στα κροκοδείλια δάκρυα των Κομμάτων ήρθαν να προστεθούν και τα (κροκοδείλια;; - ίδωμεν) δάκρυα του Προέδρου της Δημοκρατίας (βλέπε εδώ). Ο οποίος προφανώς δεν έβλεπε, οτι για περισσότερα από 30 χρόνια,  η Χώρα διαμορφώνονταν πάνω στη (κομματικά σκοπιμοθηρική) διάκριση μεταξύ "λαμόγιων" και "κορόϊδων".  Δεν  είδε άραγε τις προκλητικές ρυθμίσεις του Νόμου 3888 που προσυπέγραψε πέρυσι;;

  Αν πιστεύτε πραγματικά κε Πρόεδρε, όπως λέτε, οτι " ήρθε η ώρα να πληρώσουν όσοι κρύβουν τα εισοδήματά τους", οτι εν πάσει περιπτώσει ήρθε η ώρα να πληρώσουν, όπως λέτε, οι "μεγαλοφοροφυγάδες με βαρείς λογαριασμούς σε τράπεζες του εξωτερικού" και η "αφορολόγητη μεσαία τάξη", τότε τα πράγματα Κε  Πρόεδρε είναι εξόχως απλά: Μπορείτε να αναπέμψετε το σχετικό Νόμο (που  επιδοκιμάζει τα λαμόγια) ως Αντισυνταγματικό, να μήν τον υπογράψετε!!! Γιατί ο Νόμος για τη (νέα) Περαίωση είναι στον πυρήνα του βαθειά αντισυνταγματικός. Προσβάλλει την ίδια την ουσία του Συντάγματος περί ισοπολιτείας & ισονομίας, αφού αμνηστεύει ανδρομικά φορολογικά αδικήματα και εισάγει μεροληπτικές-χαριστικές  διατάξεις, προκλητικού χαρακτήρα.
   Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, 
Αν αναπέμψετε το σχετικό Νόμο για τη Νέα Περαίωση θα έχετε στείλει στην Ελληνική Κοινωνία το Μεγάλο & Αναγκαίο Μήνυμα:"Τέλος στα Λαμόγια !!". Και θα ήταν η πλέον τιμητική κατάληξη του Αξιώματός σας. Αντίθετα, η προσυπογραφή εκ μέρους σας του σχετικού Νόμου,  θα καταδείξει  την ανειλικρίνεια των λόγων σας. Αυτό το συμπέρασμα θα έχει καταστεί αναπόφευκτο. Προς  μεγάλη μας λύπη, ασφαλώς. Γιατί θα έχουμε  πεισθεί, οριστικά και απόλυτα, οτι για να μπεί ένα " Τέλος στα Λαμόγια" θα χρειασθεί μια πλήρης ανατροπή.-

ΜΙΚΡΟΙ και ΟΛΙΓΙΣΤΟΙ ΗΓΕΤΕΣ

   Οι χθεσινές αποφάσεις της Ε.Ε. για την Ελλάδα  την επιβεβαίωσαν  ως "χώρα περιορισμένης κυριαρχίας", δηλαδή  ως Ευρωπαϊκό Προτεκτοράτο. Ο καθένας  αντιλαμβάνεται οτι πρόκειται για μια παρατεταμένη προτεκτορατοποίηση. Και φυσικά, ως Προτεκτοράτο, θα υποστούμε την αντίστοιχη μοίρα όλων των Ευρωπαϊκών Προτεκτοράτων του 190υ και 20ου αιώνα: αφού προηγουμένως απογυμνώσουν τη Χώρα από τα "ασημικά" της, γύρω στα 2020 - 2023 θα μας οδηγήσουν στη τυπική Χρεοκοπία, στην Έξοδο από την Ε.Ε και, πιθανότατα, στο μοίρασμα της Ελληνικής επικράτειας με την ανερχόμενη περιφερειακή Δυνάμη (βλέπε Τουρκία). Αυτό ακριβώς εννοούσαμε και στην ανάρτησή μας της 11ης Ιουλίου 2011.
   Αυτή ήταν η μοιραία  και αναπότρεπτη κατάληξη μιας Χώρας η οποία, εδώ και πολλές δεκαετίες, είχε προσβληθεί από τον βάκιλλο της παρακμής - δηλαδή του μηδενισμού όπως τον περιγράψαμε ήδη στην ανάρτησή μας της 10ης Φεβρουαρίου 2009 και προδίκαζε τη σημερινή κατάληξη. Η παρακμή ενός έθνους έχει ποικίλες εκδηλώσεις & συνδηλώσεις. Η βασική όμως εκδήλωσή της είναι η μικρότητα των ηγετών της. Τα έθνη που έχουν προσβληθεί από το βάκιλλο της παρακμής σχεδόν αναγκαστικά, σχεδόν μοιραία,  αναδεικνύουν παρακμιακούς ηγέτες, μικρούς και ολίγιστους. Αυτή η "μικρότητα" δεν έχει σχέση με τις προθέσεις τους αλλά τις αποφάσεις τους.  Γιατί οι αποφάσεις είναι αυτές που δεσμεύουν, που κρίνουν την πορεία ενός έθνους. Και στα παρακμιακά έθνη , οι μικροί και ολίγιστοι ηγέτες λαμβάνουν αναπότρεπτα αποφάσεις που επιταχύνουν την παρακμή. 

   Τα  (αρνητικά) αποτελέσματα της χθεσινής ημέρας επιβεβαιώνουν την ανωτέρω ιστορική και κοινωνιολογική γενίκευση. Η μοναδική ή μάλλον η τελευταία ευκαιρία της Χώρας να βγεί τον θανάσιμο βρόγχο του χρέους και τον κύκλο της παρακμής δώθηκε (τυπικά) χθές.  Και δυστυχώς απεμπολήθηκε από τους μικρούς και ολίγιστους ηγέτες μας. Χθές η Ελλάδα θα μπορούσε να εκβιάσει κυριολεκτικά το κούρεμα του χρέους της κατά 50% και να το επιτύχει. Γιατί όλοι οι ευμενείς θεοί της Ελλάδας είχαν συνασπισθεί για την σωτηρία της. Γιατί οι μεγάλοι σπεκουλαδόροι της Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Αγοράς  στριμώχνοντας αφόρητα το Ιταλικό Χρέος, έγιναν ακούσιοι σύμμαχοί μας: πίεζαν την ΕΕ για μια επείγουσα λύση προκειμένου να διασωθεί το Ευρώ. Και η ΕΕ θα έδινε την λύση που θα ενέκρινε η Ελλάδα και μόνον αυτή. Και η Ελλάδα - παρά τις κομπορρημοσύνες της Μέρκελ - μπορούσε να απαιτήσει την εφ' άπαξ και οριστική σωτηρία της: δηλαδή το κούρεμα του Χρέους της κατά 50%, που θα το καθιστούσε πραγματικά βιώσιμο. Και μπορούσε να το επιτύχει χωρίς να διακινδυνεύσει τίποτα - ούτε έξοδο από την ΕΕ, ούτε χρεοκοπία (ολική ή ... selective). Γιατί οι Ευρωπαίοι ήταν προετοιμασμένοι για μια τέτοια παραχώρηση: o κίνδυνος να χρειασθεί "διάσωση" η Ιταλία & η Ισπανία ήταν και υπαρκτός και πανάκριβος ( γύρω στα 2 τρις Ευρώ). Αντ' αυτού οι  ολίγιστοι ηγέτες μας συμβιβάσθηκαν με ένα κούρεμα της τάξης του 11% & τους δυσβάσταχτους όρους του Μνημονίου . Πράγμα που σημαίνει οτι το 2020 θα είμαστε  με χρέος πολύ μεγαλύτερο (ως ποσοστό του ΑΕΠ) απο εκείνο για το οποίο μπήκαμε στην κηδεμονία ΔΝΤ-ΕΕ το 2010. Δηλαδή προδιαγραφόμενη ολική χρεοκοπία - και μάλιστα χωρίς τα "ασημικά" , που θα έχουν εν τω μεταξύ εκχωρηθεί στα πλαίσια του Μνημονίου. Αφού μάταια θα εκλιπαρούμε την Ανάπτυξη να μας επισκευθεί και να διορθώσει τη σχέση Χρέους προς ΑΕΠ.
   Ο πληθυντικός του "μικροί & ολίγιστοι ηγέτες" που χρησιμοποιούμε θέλει σκόπιμα να δηλώσει οτι δεν αφορά αποκλειστικά τον Πρωθυπουργό. Αφορά και τον Αντιπρόεδρο Βενιζέλο και τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αυτός ο τελευταίος μάλιστα θα έπρεπε δημόσια να δηλώσει οτι η Ελλάδα δεν αποδέχεται λύση χωρίς αποφασιστικό "κούρεμα του χρέους", έπρεπε να ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της Χώρας. Αλλά φυσικά είναι του ιδίου φυράματος με τους προηγούμενους: μικρός και ολίγιστος και συνάμα καιροσκόπος  & σκυλευτής του αισχίστου είδους.
   Πολλοί θα απορήσουν με την ωμότητα που χρησιμοποιώ τον όρο "εκβιασμό". Αλλά όλοι αυτοί θα πρέπει να γνωρίζουν οτι στις διεθνείς σχέσεις όπου διακυβεύονται μείζονα συμφέροντα, δεν επικρατεί μια αριστοκρατική αβρότητα ή μιά χριστιανική αγαθότητα. Στις περιπτώσεις αυτές ο ωμός εκβιασμός είναι ο απόλυτος κανόνας. Συνήθως τον ασκούν & τον επιβάλλουν οι ισχυροί στους αδύνατους. Και αυτόν το εκβιασμό μας επέβαλλε η τρόϊκα με την απειλή της χρεοκοπίας το Μάιο του 2010. Αλλά χθές  οι όροι ήταν  αντεστραμένοι. Και θα μπορούσαμε να εκβιάσουμε εμείς, οι αδύνατοι -  να εκβιάσουμε κυριολεκτικά και χωρίς περικοκλάδες!!!
   Θα ακουστούν πολλά ...θετικά για τη χθεσινή απόφαση. Ωστόσο θα αποσιωπηθεί το βασικό: η χθεσινή απόφαση των ηγετών μας να συμβιβασθούν τόσο "φθηνά" θα καταλήξει η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ της Ελλάδας. Ταφόπλακα ενός τάφου που κτίζαμε χαρωποί  και αμέριμνοι για 30 σχεδόν χρόνια...  Εκτός αν έγκαιρα την ανατρέψει ο Λαός.  Ή εκτός αν έγκαιρα διαλυθεί η ΕΕ, πράγμα πρός το οποίο εργάζεται καταχθόνια η Γερμανία, παρά τα αντίθετα φαινόμενα...
----------
POST SCRIPTUM (24-7-20011)  (1). Περί του "εκβιασμού" στις διεθνείς σχέσεις & συγκεγκριμένα για τον εκβιασμό της Μέρκελ στην προχθεσινή Ευρωπαϊκή Σύνοδο για το "πακέτο διάσωσης" της Ελλάδος, διαβάστε εδώ. (2). Για μια συνολικότερη αποτίμηση της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας από τον καθηγητή Γιάννη Βαρουφάκη, διαβάστε εδώ. (3). (28 Ιουλ.2011) Ο καθηγητής Πελαγίδης (και μάλλον ανεπίσημος οικονομικός σύμβουλος του Κου Βενιζέλου) είχε επισημάνει στις 9 Μαρτίου, μεταξύ άλλων και: "Αν δεν αντιμετωπισθεί άμεσα το πρόβλημα του χρέους με μια γενναία, αλλά συμφωνημένη με τους Ευρωπαίους αναδιάρθρωση, ελπίδα δεν βλέπω" (εδώ). Η συμφωνημένη με τους Ευρωπαίους αναδιάρθωση επήλθε, αλλά ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΓΕΝΝΑΙΑ- και συνεπώς μάλλον δεν υπάρχει ελπίδα...

Τα "ΛΑΜΟΓΙΑ" και τα "ΚΟΡΟΪΔΑ" - Σχόλιο για τη νέα "Περαίωση"

[ η διάλεξη του καθηγητή Richard D. Wolff - σχετική με το θέμα - προσετέθη την 12η Αυγ. 2011]

   Σίγουρα υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους τούτη Χώρα είναι έτοιμη να πάρει φωτιά. Ο βασικός όμως λόγος  είναι ένας: η διαρκής και  χυδαία πρόκληση που εξακολουθούν να δέχονται τα "κορόϊδα" από τα "λαμόγια" αυτής της Χώρας. Δεν πρόκειται μόνον για την αυταπόδεικτη "κοινωνική αδικία", αλλά και την πρόδηλη υποτίμηση της νοημοσύνης μας, την ανυπόφορη προσβολή του αυτοσεβασμού μας. Η οποία συνεχίζεται αδιάπτωτα τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια. Και κορυφώνεται σήμερα, δηλαδή τη στιγμή της "έσχατης Κρίσης" για τη Χώρα μας. 
   Η διαίρεση της Χώρας σε "κορόϊδα" και  "λαμόγια" ήταν το μεγάλο επίτευγμα του κομματικού μας συστήματος. Πρόκειται γιά μιά διαίρεση ελληνικού τύπου, που αίρει όλες τις παραδοσιακές ταξικές διαιρέσεις της Κοινωνιολογικής Επιστήμης. Ή μάλλον τις φαλκιδεύει σε τέτοιο βαθμό, που τις κάνει αγνώριστες. Και τις υποκαθιστά με τις "συντεχνίες" των "κορόϊδων" και των "λαμόγιων" - όπως τόσο εύστοχα και λεξιπλαστικά τις αποδίδει η γλώσσα μας. Αυτό επιτεύχθηκε χάρις στη Διαπλοκή, (προσωποποιημένη ή "συντεχνιακή"), δηλαδή με τη θέσμιση ευνοιοκρατικών Νόμων, φωτογραφικών Διατάξεων και Εξαιρέσεων. Το προχθεσινό "Σχέδιο Νόμου" του Υπουργείου Οικονομικών για τη νέα "Περαίωση" (πιέστε εδώ) είναι μιά ακόμα τέτοια ευνοιοκρατική ρύθμιση για τα  "λαμόγια", και φυσικά, μια νέα πρόκληση για τα "κορόϊδα". 

   Με το Νόμο αυτό, άτομα και επιχειρήσεις με ετήσια  εισοδήματα μέχρι 40.000.000 Ευρώ κατ' έτος (και για τις φορολογικές χρήσεις από το 2000 εως το 2010)   θα "περαιώσουν" την φοροκλοπή τους  με ευνοϊκές διατάξεις - εν ολίγοις αποκτούν "ασυλία" για φορολογικά αδικήματα"  δέκα χρόνων λαμογιάς. Τα "κορόϊδα", δηλαδή οι συνεπείς Πολίτες, καλούνται  φυσικά να συμπληρώσουν το κενό της φοροκλοπής των "λαμόγιων", με όλους τους νέους κεφαλικούς φόρους και περικοπές που ήδη επιβλήθηκαν με το "Μεσοπρόθεσμο" και πρίν. Κι αυτή η "Περαίωση" έρχεται να συμπληρώσει την περυσινή του Νόμου 3888/2010 - που τουλάχιστον έθετε το όριο στα 20.000.000, και εξαιρούσε εκείνους με περιουσία αξίας άνω των 400.000 Ευρώ. 

   Βέβαια για το νέο Υπουργό Οικονομικών Ε. Βενιζέλο ( με δηλωμένες οικογενειακές καταθέσεις περί τα 3.000.000 Ευρώ παρακαλώ)  οι περιορισμοί του Ν. 3888 ήταν μάλλον ...απαράδεκτοι  - ίσως γιατί οι δεσμεύσεις & οι υποχρεώσεις του απέναντι στους "έχοντες & κατέχοντες" είναι ισχυρές. Ίσως... 'Ομως, αυτοί οι "έχοντες & κατέχοντες" είναι που, κατά τεκμήριο, συγκροτούν και την τάξη των "μεγάλων λαμόγιων" που παραδειγματίζει και τα μικρά.  Κατά τα λοιπά, ο  Υπουργός μας αναγνωρίζει - με περισσές  λεκτικές πομφόλυγες - την "αδικία" των νέων φόρων για τα "κορόϊδα" κλπ, κλπ.  Και υπόσχεται μια μελλοντική αποκατάστασή τους.... Εν ολίγοις και με άλλα λόγια: "συνεχίστε να είστε τα κορόϊδα !!"

   Τα "λαμόγια" που εποφελούνται από τη Νέα Περαίωση είναι περίπου  τα ίδια που έσπευσαν να διασώσουν το μαύρο αφορολόγητο χρήμα στις Τράπεζες της Ελβετίας & αλλού (50 δις Ευρώ μόνον φέτος, γύρω στα 180 δις συνολικά). Και είναι τα ίδια που , σε διάφορες ευκαιρίες, νουθετούν τα "κορόϊδα" να αντέξουν στωϊκά τις θυσίες του "Μνημονίου" για  "να σωθεί -όπως μας λένε- η Χώρα". Είναι οι ίδιοι που προπαγανδίζουν το "μαζί τα φάγαμε".  Όσο για την τάχα αντι-Μνημονιακή Δεξιά & Αριστερά, ούτε λόγος να ζητήσει στη Βουλή την Ονομαστική Ψηφοφορία της νέας Περαίωσης - έτσι για να έχουμε μια ιδέα της Διαπλεκόμενης Βουλής... Η Συνομωσία είναι πλήρης.
   Μας λένε οτι  απ' τη νέα Περαίωση οτι θα μπούν στα ταμεία του Κράτους περί τα 850 εκατομμύρια Ευρώ. Αυτό που δεν μας λένε όμως είναι το "Πόσα Δισεκατομμύρια" θα έμπαιναν αν όλοι αυτοί πλήρωναν κανονικά τους φόρους τους και τις προσαυξήσεις. Δηλαδή: αν η (διαπλεκόμενη σήμερα) Πολιτική Εξουσία ήθελε πραγματικά να τους ελέγξει φορολογικά. Πράγματι (μαύρα) χρήματα υπάρχουν, αλλά μεθοδικά - και με τη βούλα των Βουλευτών μας - "ασπρίζουν" ανέξοδα. Αυτή είναι η σημερινή Βουλή των Ελλήνων:ένα πλυντήριο μαύρου χρήματος, και όχι μόνον !!
   Η κοροϊδία, που ουσιαστικά συνιστά Συνομωσία, είναι μεθοδευμένη φυσικά - μέχρι και τη τελευταία λεπτομέρεια. Αρχικά στο επίπεδο της Διαπλεκόμενης Προπαγάνδας - π.χ. τους κους Μαρίνο και Λακόπουλο τους απασχολούν ασφαλώς μόνον η ...."λαϊκή φοροδιαφυγή" (πιέστε εδώ), χωρίς να παραλείψουμε τα κακόγουστα αστειάκια του κου Ψυχάρη (πιέστε εδώ). Επιπλέον ας διαπιστώσουμε την απουσία μιας " Έκθεσης Αρνητικού Κόστους" από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους - αυτής που θα έδειχνε τα δισεκατομμύρια που θα χάσει το Κράτος από τις ευνοϊκές ρυθμίσεις. Τέλος, το timing που κατατίθεται το Νομοσχέδιο: ακριβώς μετά τις μεγάλες "συνάξεις" της Πλατείας και την εβδομάδα που αρχίζει η μεγάλη καλοκαιρινή έξοδος (διακοπές...). Λες και τα "κορόϊδια" δεν θα επανέλθουν τον Σεπτέμβρη...  Με την οργή κορυφωμένη και ίσως με το δαυλό στο χέρι. Ίσως...Ποιός ξέρει;;;

----
Post Scriptum: Η ανάρτηση αυτή έρχεται να υποστηρίξει τη διαμαρτυρία που εκφράσαμε ήδη και στο GoPetion (πιέστε εδώ).

POST SCRIPTUM (2). (24 Ιουλίου 2011) Αποτελεί κυνισμό η σημερινή δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας "ήρθε η ώρα να πληρώσουν όσοι κρύβουν τα εισοδήματά τους" (εδώ). Αν πραγματικά πίστευε σ' αυτό θα μπορούσε να μήν υπογράψει τον Νόμο για την Νέα Περαίωση που επιβρεβεύει τα "λαμόγια", να τον αναπέμψει, για να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση. Αλλά δυστυχώς επιμένει, με άλλα λόγια, να μας λέει: "συνεχίστε να είστε καρόϊδα".
                 (3). (28 Ιουλ) Η διαχρονικότητα των "λαμόγιων"  στο Κράτος της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας τονίζεται ήδη από την περίφημη Έκθεση του Κυριάκου Βαρβαρέσου το 1952 (σχετικά εδώ)
                                  (4). (22 Σεπτ.) Μιά επικαιροποιημένη θέση γιά τα "Λαμόγια" της Ελλάδας από το περιοδικό Stern (εδώ).+++

ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ 1: Το Γεωστρατηγικό Αλληθώρισμα της Γερμανίας

   Η ομφαλοσκόπιση & η ενασχόληση με τα εγχώρια  είναι απόλυτα δικαιολογημένες από την τραγική επικαιρότητα. Ωστόσο η απαίτηση "αυτογνωσίας" που θέσαμε προχθές (ανάρτηση της 11-7-2011), εξυπακούει και το άπλωμα του βλέμματός μας πέρα από τον μικρόκοσμο της Ελλάδος. Γιατί τελικά τα πεπρωμένα μας εξαρτώνται και από τα γεωπολιτικά τεκταινόμενα στον  Κόσμο. Γνωρίζουμε πλέον οτι η οριστική Χρεοκοπία ή όχι της Χώρας εξαρτάται από τις αποφάσεις της Ευρώπης. Γιατί άραγε η Ευρώπη κωλυσιεργεί; Και μάλιστα όταν διακυβεύεται ολόκληρο το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα;

Η απάντησή μας στο ερώτημα αυτό είναι γεωπολιτικής φύσεως και όχι οικονομιστικής.  Η Ευρώπη  κωλυσιεργεί γιατί η Γερμανία  έχει πρόβλημα γεωπολιτικής απόφασης.  Για να το πούμε χωρίς καλλωπισμούς: όλη αυτή η μακρόσυρτη  δυστοκία στην Ευρωπαϊκή Κρίση Χρέους προέρχεται από το γεωστρατηγικό αλληθώρισμα της Γερμανίας, όπου το ένα μάτι βλέπει προς την Ευρώπη και το άλλο προς την αχανή Ευρασία. Η Γερμανία δεν έχει αποφασίσει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα,  αν τελικά θα παραμείνει στην Ενωμένη Ευρώπη ή αν θα αποχωρήσει για να πλεύσει σε άλλες "θάλασσες".  

   Πρόκειται για ένα γεωστρατηγικό δίλλημα που άρχισε να τίθεται από τις κυρίαρχες Ελίτ της Χώρας ήδη από την επαύριο της επανένωσης  της Γερμανίας. Σήμερα τίθεται οξύτερα ακριβώς με αφορμή το πρόβλημα της διάσωσης των υπερχρεωμένων Χωρών της Ευρώπης, και των αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν.  Η Γερμανία γνωρίζει δηλαδή οτι τελικά η διάσωση του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) είναι εφικτή μόνον με την έκδοση Ευρωομολόγων. Αλλά αυτό σημαίνει πρακτικά την συγχώνευση των προϋπολογισμών των Κρατών-μελών -- που με την σειρά του συνεπάγεται την οριστική & αμετάκλητη πρόσδεση της Γερμανίας στην Ενωμένη Ευρώπη. Από την άλλη μεριά, η ισχύς της Γερμανικής οικονομίας, η κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας και η (σημερινή & προβλεπτή) γεωπολιτική & οικονομική αδυναμία της Ρωσίας, δελεάζουν. Δελεάζουν δηλαδή προς την κατεύθυνση μιας αυτονόμισης της Γερμανίας από τη (δυτική) Ευρώπη και το άνοιγμά της προς τον μεγάλο Ρωσικό-Ευρασιατικό Χώρο.  Τούτος ο χώρος δεν είναι οι άγονες στέπες άλλα οι σχεδόν ανεξάντλητοι πλουτοπαραγωγικοί πόροι του υπεδάφους.


Απλοϊκά διατυπωμένο το δίλλημα της Γερμανίας  έχει ως εξής: ένα σημερινό σχέδιο Διάσωσης (τύπου Μάρσαλ) για την Ευρώπη ή ένα αυριανό σχέδιο Μάρσαλ, μικρότερης έκτασης, για τη Ρωσία που θα την εξαρτούσε στο άρμα της;;; Το δίλημμα της Γερμανίας έχει την εσωτερική γεωπολιτική λογική του. Την σχηματοποιούμε ως εξής:
(α) Η οριστική πρόσδεση της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση συνεπάγεται μια διαρκή και πλουσιοπάροχη αναδιανομή των πλεονασμάτων της με όλο το "Νότο" της Ευρώπης.
(β) Η ηγεμονία της Γερμανίας εντός Ε.Ε θα αμφισβητείται διαρκώς από τη συμμαχία Γαλλίας-Αγγλίας ή άλλων ad hoc συμμαχιών της Γαλλίας κυρίως.
(γ) Η οικονομική εξασθένηση των ΗΠΑ  θα τις περιορίσει  σταδιακά στο γεωστρατηγικό χώρο του Ειρηνικού και κατ' επέκταση ο χώρος της Ευρασίας, με προβλεπτή μια αδύναμη Ρωσία, μένει ανοικτός σε μια νέα ηγεμονία.  Δεν πρόκειται  απλώς για ηγεμονία του γοήτρου αλλά των εκεί ανεξάντλητων πλουτοπαραγωγικών πηγών πρώτων υλών και ενέργειας (πετρέλαιο).
(δ) Η αυριανή κραταιά Κίνα, διψασμένη  για πρώτες ύλες και ενέργεια, θα αρχίσει να έχει διεκδικητικές βλέψεις στις ανεξάντλητες πηγές της Ρωσίας-Ευρασίας. Σ' αυτό το πλαίσιο, εύκολα η Ρωσία θα συρθεί σε μιά ετεροβαρή σχέση ή "συμμαχία" με την Γερμανία και θα της εκχωρίσει την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Το αντάλλαγμα φυσικά θα ήταν ένα μικρό, οικονομικό "σχέδιο Μάρσαλ".
(ε) Μια αποχώρηση της Γερμανίας (και μερικών προβλεπτών συμμάχων, όπως η Ολλανδία, η Αυστρία κλπ) από την ΕΕ, θα ανάγκαζε τις υπόλοιπες (δυτικές-μεσογειακές) Ευρωπαϊκές χώρες σε Σχέση Εξάρτησης με τον (νέο) Γερμανικό Άξονα, και μάλιστα με πολύ μικρότερο κόστος . Μ΄ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια.

'Ολα αυτά συνιστούν την μιά πτυχή του διλήμματος, τη "θετική". Η άλλη, η αρνητική άποψη , που είναι εξίσου ισχυρή εντός των Γερμανικών Ελίτ, συνοψίζεται στα εξής:
(α) Η γήρανση και η ευδαιμονιστική έφεση του Γερμανικού πληθυσμού  δεν  επιτρέπουν την περιπέτεια τέτοιου εύρους γεωπολιτικών αναπροσανατολισμών και ρίσκων.
(β) Ο φόβος ότι μια τέτοια ανατροπή των συσχετισμών ισχύος στον Ευρωπαϊκό Χώρο θα έθετε αυτόματα σε ενέργεια συσπειρώσεις Ευρωπαϊκών Κρατών και άμεσες επιθετικές απαντήσεις. Ως τέτοια προειδοποιητική συσπείρωση - απάντηση  θα πρέπει να δούμε την ανοιξιάτικη αναγγελία Στρατηγικής Συμφωνίας της Γαλλίας με την Αγγλία στο θέμα των πυρηνικών Όπλων. Καί ακριβώς έτσι την είδαν πολλοί  Γερμανοί.
(γ) Ο παράγοντας ΗΠΑ δεν έχει πεί ακόμα την λέξη της παραίτησης από την Παγκόσμια Ηγεμονία, έστω και με συνδρομητικές παραχωρήσεις σε μικρότερες Δυνάμεις. Κλασσικό παράδειγμα η πρόσφατη "παραχώρηση" της Λυβίης στον Αγγλο-γαλλικό συνασπισμό.
(δ) Το κόστος ενός τέτοιου γεωστρατηγικού εγχειρήματος μπορεί τελικά να αποδειχθεί δυσβάστακτο, πέραν των προβλέψεων, από την λεγόμενη τεθλασμένη της Ιστορίας, δηλαδή τους απρόβλεπτους παράγοντες, όπως άλλωστε διδάσκει και ο μέγας Θουκυδίδης.
(ε) Αν πρόκειται μόνον για τη διασφάλιση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της Ευρασίας, μια "διασωσμένη" Ε.Ε. σήμερα, θα μπορούσε αύριο, περισσότερο ενισχυμένη, να προσεταιρισθεί τη Ρωσία και μαζί της να εξασφαλίσει την αχανή Ευρασία απέναντι στην Κινεζική διεκδίκηση.
(στ) Τέλος, μια απόσχιση της Γερμανίας από το Ευρώ θα ανέβαζε το (νέο) Μάρκο στα ύψη και η ανταγωνιστικότητα της  οικονομίας της θα πήγαινε "στράφι" - οι εξαγωγές της προς την Κίνα, που αντιπροσωπεύουν το 45 %, θα  έπεφταν κάθετα, ενώ πάλι δεν είναι βέβαιο οτι η αυριανή αναπτυγμένη Κίνα θα εξακολουθήσει αυτόν τον ρυθμό εισαγωγών κεφαλαιουχικού εξοπλισμού.

Η Γερμανία, δηλ. οι δικές της Ελίτ,  βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε κατάσταση γεωπολιτικού διχασμού.  Θα προτιμούσαν να είχαν περισσότερο χρόνο και ευνοϊκότερες συνθήκες για να αποφασίσουν. Γι΄αυτό και σχεδίασαν το Ευρώ και την Ε.Ε. με τρόπο που να επιτρέπει την, εύκολη και ανά πάσα στιγμή, έξοδο της Γερμανίας - δηλαδή μια ΕΕ χωρίς ενιαία οικονομική πολιτική και ενιαίο προϋπολογισμό. Ωστόσο τους πρόλαβε η Παγκόσμια και Ευρωπαϊκή Κρίση Χρέους. Και προσπαθούν να αναβάλλουν την οριστική λύση γι' αργότερα. Ωστόσο οι ΗΠΑ (με τους Οίκους Αξιολόγησης να υποβαθμίζουν διαρκώς Ευρωπαϊκές Χώρες) πιέζουν μεθοδικά προς μια οριστική Λύση - λύση, που όπως είπαμε, θα δεσμεύσει οριστικά τη Γερμανία στη Ε.Ε. Και η Καγκελάριος Μέρκελ πρόσφατα στην Ουάσιγκτον προφανώς άκουσε σκληρά λόγια για τον υποπτευόμενο (νέο) Γερμανικό Άξονα. Αλλά η κα Μέρκελ δεν δεσμεύθηκε κατηγορηματικά. Γιατί στη Γερμανία οι Ελίτ ακόμα αλληθωρίζουν - και έτσι δεν βλέπουν τίποτα σωστά και ολοκληρωμένα. Το ίδιο όπως και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ...


POST SCRIPTUM 
 Μιά επεξεργασμένη εκδοχή του παρόντος δημοσιεύθηκε στο Protagon.gr στις 14/7, με τον τίτλο "Όταν η Γερμανία αλληθωρίζει γεωπολιτικά" (εδώ).