Το "Αντίπαλο Δέος"

  Οι κινητοποιήσεις τύπου "Αγανακτισμένων"  έχουν πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Μετά την Ισπανία, την Ελλάδα, την Αγγλία και το Ισραήλ, ακολούθησε το Κίνημα στις ΗΠΑ εναντίον της Wall Street. Σ΄αυτά προστίθενται το Κίνημα της "Αραβικής Άνοιξης", οι κινητοποιήσεις στην Ινδία και τη Χιλή ενώ εντάσεις παρατηρούνται και στη Κίνα.  Η πρόσφατη Παγκόσμια Σύναξη των "Αγανακτισμένων" υποδήλωσε με σοβαρότητα την γενικευμένη διάσταση του προβλήματος και του διακυβεύματος.  Σοβαροί αναλυτές επισημαίνουν ως κεντρική αιτία την αυξανόμενη οικονομική ανισότητα και τη διαφθορά των κυρίαρχων οικονομο/πολιτικών Ελίτ. Το  αποτέλεσμα είναι μιά γενικότερη "κρίση νομιμοποίησης" του Συστήματος (βλέπε εδώ την ανάλυση Rubini). Στις ΗΠΑ,   ο νομπελίστας οικονομολόγος Krugman μιλά πλέον για το  "σπάσιμο του Κοινωνικού Συμβολαίου" και την μετάβαση σε έναν οινεί "κοινωνικο/ταξικό  πόλεμο" (βλέπε εδώ). 
  Στη χώρα μας, όπως και παντού, τούτος ο πόλεμος παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας προγραμματισμένης διαδικασίας πτωχοποίησης των μεσοαστικών στρωμάτων και εξαθλίωσης των αντίστοχων μικροαστικών. Εκτελείται "εκ των άνω", συνειδητά και απόλυτα προγραμματισμένα: μέσω αποφάσεων (Κεντρικές Τράπεζες) και νόμων από τα κατά τόπους ελεγχόμενα θεσμικά όργανα. Και παρά τις αντιδράσεις των Μαζών, θα συνεχίσει να εκτελείται χωρίς παρεκκλήσεις - αν και συχνά με παρελκυστικούς  συμβιβασμούς προσωρινού χαρακτήρα, δηλαδή ανάπαυλες.
 Εξηγήσαμε ήδη (ανάρτηση της 13/9/2011 :" Το Κοινωνικό Υποκείμενο της Άμεσης Δημοκρατίας") ότι τούτη η διαδικασία πτωχοποίησης των μεγάλων μαζών ξεκίνησε στη Δύση εδώ και 30 χρόνια. Και ενεργοποιήθηκε όταν οι κυρίαρχες οικονομικο/πολιτικές Ελίτ της Δύσης αντελήφθηκαν ότι δεν υπήρχε πλέον γι' αυτές Αντίπαλο Δέος. Δηλαδή όταν συνειδητοποίησαν οτι ο κομμουνισμός έπαψε να συνιστά ιδεολογικό και πολιτικο/στρατιωτικό κίνδυνο γιά το Σύστημα της Δύσης. Εξηγήσαμε επιπλέον οτι το κομμουνιστικό "Αντίπαλο Δέος" υποχρέωσε τις Ελίτ της Δύσης σε μιά θετική αναδιανομή του πλούτου, έτσι ώστε μεταξύ των δεκαετιών 1950 & 1980 να προκύψει στη Δύση η λεγόμενη "Κοινωνία της Αφθονίας", δηλαδή μια γενικευμένη ευμάρεια. Αυτή η Αφθονία μετατρέπεται σε Φτώχεια και, με την αυξανόμενη "λιτότητα", οδηγεί  σε Εξαθλίωση το 1/3 του πληθυσμού. Και θα καταλήξει πραγματική Εξαθλίωση στο μέτρο που το Σύστημα, οι Ελίτ,  θα νοιώθουν ασφαλείς, δηλαδή όσο στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται ένα ιδεολογικό και πολιτικό "Αντίπαλο Δέος". 
   Οι τοπικές Εξεγέρσεις, οι αποσπασματικές Συγκρούσεις, τα λαϊκά "Οδοφράγματα" θα συνεχίσουν να εκφράζουν την αντίδραση των Μαζών απέναντι στη Πτωχοποίησή τους. Αλλά όλες αυτές οι αντιδράσεις  είναι, προφανέστατα, μέσα στην χειραγωγητική ευχέρεια του Συστήματος. Μάλιστα, όπως έδειξε το πρόσφατο παράδειγμα στο Λονδίνο, το Σύστημα μπορεί να διολισθαίνει ανενδοίαστα σε περισσότερο αυταρχικές μορφές χειραγώγησης (βλ ανάρτηση 15/8/2011). Συμβατικές αρχές, του "Κράτους Δικαίου" ή των "Δικαιωμάτων του Πολίτη", με τις οποίες εξοικειωθήκαμε στη Δύση των τελευταίων 50 χρόνων, πρόκειται σύντομα να εξανεμισθούν. Το φάσμα μιας αυταρχικής (à la Κίνας) Δύσης δεν είναι μιά προσωπική ιδεοληψία αλλά μιά αδρά διαγραφόμενη, αντικειμενική προοπτική. Πόσο μάλλον που το Οικονομικό/πολιτικό Σύστημα στη Δύση αρχίζει να προσλαμβάνει τα χαρακτηριστικά μιάς Νέας Φεουδαρχίας  - αν και, προς το παρόν, με όλες "δημοκρατικές" επιφάσεις (βλ. ανάρτηση της 7/10/2011).
   Τί είναι αυτό που επιτρέπει στο Σύστημα να χειραγωγεί και να ελέγχει την αντίδραση των Μαζών, σ' ολόκληρη τη  Δύση, παρά την "κρίση νομιμοποίησης" που επισημάνθηκε ήδη; Δεν είναι τόσο τα μέσα που διαθέτει ούτε η εσωτερική του συνοχή. Αντίθετα είναι  το ιδεολογικό κενό μέσα στο οποίο η αντίδραση των Μαζών λαμβάνει χώρα. Παντού οι διαμαρτυρίες  διέπονται από έναν αρνητικισμό. Κυριαρχεί το σύνθημα των "ΟΧΙ" -  ΟΧΙ στο Μνημόνιο, ΟΧΙ στη Wall Street, OXI  στο City, κλπ. Λείπει απ' το ευρύτερο κίνημα η εσωτερική ιδεολογική και πολιτική συνοχή. Λείπει δηλαδή το θετικό, ενοποιητικό Πολιτικό Πρόταγμα και Σύνθημα κάτω από το οποίο θα στεγάζονταν και θα νομιμοποιούνταν όλες οι "αρνήσεις" και οι πολιτικο/ιδεολογικές αποχρώσεις που προσπαθούν να εκφρασθούν. Αντίστροφα, χωρίς ενιαίο Πολιτικό Πρόταγμα και σύνθημα, οι  ιδεολογικοί μηχανισμοί  του Συστήματος, μπορούν να συκοφαντούν και να κατακερματίζουν το ευρύτερο Κίνημα:"μπαχαλάκηδες" "αναρχικοί", "αντιδραστικοί", κλπ, κλπ.
   'Οπως συχνά έχουμε πεί εδώ, το  Πρόταγμα της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι το μοναδικό θετικό πρόταγμα που μπορούμε να υιοθετήσουμε σήμερα. Η άρθρωση αυτού του προτάγματος αυτόματα ενοποιεί, συσπειρώνει, προσανατολίζει τη δράση, πολιτικοποιεί και νομιμοποιεί την κινητοποίηση των Μαζών. Κανείς μέσα στην Ελληνική και Δυτική Κοινωνία δεν θα μπορέσει να πλέον να μείνει αδιάφορος. Και όλοι θα πάρουν θέση - με προβλεπόμενα τα καταφατικά ποσοστά. Το άκουσμά του μέσα από ένα μεγάφωνο, η διατύπωσή του στους τοίχους και στα πανώ, η διάδοσή του από το διαδίκτυο και τα μηνύματα των κινητών, η ζύμωσή του μέσα στην κοινωνία, στο σχολείο και το πανεπιστήμιο, στο γραφείο ή το εργοστάσιο, θα εγείρει συζητήσεις, θα προβληματίσει. Και ως μαζική άρθρωση το Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα θα αποτελέσει το ιδεολογικό και πολιτικό ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ  του Συστήματος. Μόνο αυτό μπορεί να  το ταρακουνήσει, αρχικά - ύστερα να το ανατρέψει. .Ήδη οι πρώτες δειλές, ετερόκλητες εκφράσεις του άρχισαν να το τρομοκρατούν.
--------------------------------------------
POST SCRIPTUM
(1/11/2011) Προς άρση ενδεχόμενων παρεξηγήσεων ή ταυτήσεων του Αμεσοδημοκρατικού Προτάγματος με την Αριστερά, ο αναγνώστης  μπορεί να δεί την ανάρτησή μας της 7/10/2011 με τίτλο " Η Άμεση Δημοκρατία και η Αριστερά". 
6/12/2011. Μιά ετεροχρονισμένη επιβεβαίωση από τον ΟΟΣΑ γιά την αύξηση των οικονομικών ανισοτήτων τα τελευταία 30 χρόνια εδώ.

Η Μαφιοκρατία , οι Θεραπαινίδες της και το "κούρεμα" του Χρέους

   Οτι η Μεταπολιτευτική Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δομήθηκε και ως Μαφιοκρατία είναι μιά αλήθεια που την ψιθυρίζει η πλειονότητα των Ελλήνων.  Η λέξη "ομερτά" που προφέρθηκε προχθές στη Βουλή με τρόπο επίσημο (και υπερασπίσθηκε από τον Προεδρεύοντα) δεν ήταν ένα απλό lapsus verbi. Αντίστροφα, η γελοία ανάκλησή της υποδηλώνει, ίσως, μιά ένοχη συνείδηση - δηλαδή σ' αυτή την αίθουσα όλοι "βράζουμε στο ίδιο καζάνι"... ; Άλλωστε οι αυτο-"αθωώσεις" και οι αυτο-"παραγραφές" πολιτικών και οικονομικών εγκλημάτων (Siemens ή Misens, Ομόλογα, Χρηματιστήριο, κλπ) αποδεικνύουν μόνον μιά μικρή πτυχή της μαφιοκρατικής πρακτικής και νοοτροπίας που διαπερνά την Αντιπροσωπευτική "Δημοκρατία" μας. Ούτε φυσικά η διάσταση και οι πρακτικές της εγχώριας μαφιοκρατικής "ομερτά" είναι τόσο απλές και αθώες όσο θα ήθελε να μας πείσει ο κος  Πρετεντέρης...(βλέπε εδώ). 
   Η  Διαπλοκή ήταν αυτή που εξώθησε στον μετασχηματισμό ενός μέρους του πολιτικού μας Συστήματος σε Μαφιοκρατία. Δηλαδή η παράνομη και παρά φύσει συνδιαλλαγή της Πολιτικής με το Οικονομικό  Κατεστημένο. Γιά να ακριβολογούμε: με το Παρασιτικό Οικονομικό Κατεστημένο. Αυτό δηλαδή που τελικά ευθύνεται για την αποβιομηχάνηση της Χώρας  και την παραγωγική της υποπλασία. (Τα εξηγήσαμε ήδη λεπτομερειακά στην ανάρτηση " Μηδενισμός και Εξέγερση" στις 10/2/2009). Άν και ομολογημένη παλαιόθεν, πχ. στην περίφημη "΄Εκθεση  Βαρβαρέσου" (1952, βλέπε εδώ), μετά την Μεταπολίτευση η Διαπλοκή παροξύνθηκε και έλαβε διαστάσεις και συμπεριφορές Μαφίας όπου πράγματι εφαρμόζεται ο νόμος της "Ομερτά".  Άλλωστε οι λέξεις και οι όροι εμφανίζονται μόνον όπου υπάρχουν και τα "πράγματα"... Ας το πούμε όμως σαφέστερα: η Μαφιοκρατία συνιστά τον εσωτερικό, σκληρό πυρήνα της Διαπλοκής.  Την απαρτίζουν 200 άτομα του οικονομικού & πολιτικού Κατεστημένου. Αυτοί είναι  που λυμαίνονται τη Χώρα για 30 ολόκληρα χρόνια και είναι, ουσιαστικά υπεύθυνοι γιά την χρεοκοπία της. Γιατί τελικά,  τα Δάνεια του Κράτους, κατέληξαν  - μέσω της μαφιοκρατικής "ανακύκλωσης" - άκοπα Κέρδη της, που βρίσκουν (σίγουρο και ανώνυμο) καταφύγιο σε λογαριασμούς της Ελβετίας.
   Ασφαλώς η Μαφιοκρατία για να υπάρξει  και να λειτουργήσει αποτελεσματικά έχει ανάγκη από Θεραπαινίδες (η θεραπαινίς, της θεραπαινίδος : η υπηρέτρια). Αυτές οι θεραπαινίδες είναι εν γένει μικροκαιροσκόποι ή/και  οσφυοκάμπτες που επανδρώνουν (κατ' ανάθεση) κεντρικές θέσεις στον χώρο των Κομμάτων, της Βουλής, των ΜΜΕ, της "Διανόησης", των Πανεπιστημίων, τον Συνδικαλισμό και φυσικά στον Κρατικό Μηχανισμό - Δημόσια Διοίκηση, Αστυνομία, Δικαιοσύνη, Ανεξάρτητες Αρχές (νέο φρούτο κι αυτό). Έργο  τους είναι να ψηφίζουν επαίσχυντα Νομοσχέδια, να διαμορφώνουν απόψεις, να χειραγωγούν  συμπεριφορές, να εκτρέπουν την προσοχή των μαζών και να τις αποχαυνώνουν, να διασώζουν  τους "Capo" από τη δημόσια διαπόμπευση ή και τον ποινικό κολασμό, να νομιμοποιούν ιδεολογικά, να δικαιολογούν ρητορικά  ή να αποσιωπούν τελικά τις "μεγάλες μπίζνες" των Μαφιοκρατών.
   Χάρις στις Θεραπαινίδες της η Μαφιοκρατία  μπορεί να αισθάνεται οσονούπω σίγουρη και φυσικά να αναπαράγεται διαχρονικά.  Οι Θεραπαινίδες της Μαφιοκρατίας συνιστούν μιά σχετικά διευρυμένη ομάδα. Αν και χωρίς κεντρική κατεύθυνση και ενορχήστρωση, ως υποομάδες γνωρίζουν το ρόλο τους  μέσα από την τριακονταετή εμπειρία τους. Έξ' άλλου οι θέσεις των Θεραπαινίδων μεταβιβάζονται και κληρονομικά. Η "πίστη" και η "αποτελεσματικότητα" του πατρός δίδεται ως τίτλος εγγύησης στον υιό ή την κόρη. Σχεδόν το ίδιο που συμβαίνει και στον κεντρικό πυρήνα της της Διαπλοκής, στην Μαφιοκρατία.
   Φαίνεται πως η καλολαδωμένη Μαφιοκρατία, μολονότι ουσιστικά υπεύθυνη γιά το Χρέος της Χώρας, αισθάνεται απειλούμενη από ένα μεγάλο "κούρεμα" - δηλαδή "κούρεμα" που θα το καταστούσε πραγματικά βιώσιμο. Μόνον μιά τέτοια ερμηνεία μπορώ να δώσω στους οδυρμούς του ΣΕΒ: " καταστροφικό ένα κούρεμα του χρέους στο 50%" (βλέπε τη σχετική ανάλυση εδώ). Ασφαλώς στην ανάλυση αυτή υπάρχουν αλήθειες, κυρίως όμως επιφατικές. Μ' αυτές θέλουν απλώς να αποκρύψουν την ουσιαστική αλήθεια: με το βαθύ κούρεμα του Χρέους (ίσως και άνω του 50%) και την 10-ετή Διεθνή Επιτήρηση που συνεπάγεται, ο οικονομικός παρασιτισμός και η συνέκδοχη Μαφιοκρατία θα δεχτούν ένα συντριπτικό πλήγμα. Βασικά θα σπάσει ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την τραπεζική κλεπτοκρατία με τους "βιομήχανους του γλυκού νερού" και των επιχειρηματιών των εγχώριων καρτέλ. Η Διεθνής Επιτήρηση θα επιβάλλει στη Χώρα ένα σκληρό και αδίστακτο  Καπιταλισμό, αλλά τουλάχιστον Καπιταλισμό αυθεντικό, όχι έναν Καπιταλισμό-Κύκλωμα όπως ο σημερινός. Το μαφιόζικο Κύκλωμα θα σπάσει και αυτό το γνωρίζουν πολλοί στον ΣΕΒ, στις Τράπεζες, στην Πολιτική. Το γνωρίζουν και πολλές από τις Θεραπαινίδες της Μαφιοκρατίας που κόπτονται γιά τα "δεινά" του "μεγάλου κουρέματος": προφανώς θα μείνουν άνεργες...
   Εκ δύο κακών το μη χείρον βέλτιστον. Θα θέλαμε ασφαλώς η Χώρα να αποφύγει τη Χρεοκοπία και το δεινά που συνεπάγεται για το 90% του  Λαού. Αλλά αφού αυτή την Χρεοκοπία την κατέστησε αναπόφευκτη η Μαφιοκρατία, δεν μας μένει παρά να ευχόμαστε ένα (ελεγχόμενο) κούρεμα του χρέους μεγαλύτερο από το 60% - και όχι του 21% που προέβλεπε η συμφωνία του Ιουλίου. Μόνο μ' αυτό το βαθύ "κούρεμα" θα απαλλάξουμε τουλάχιστον την ερχόμενη γενιά από ένα ασήκωτο βάρος - αυτό θα το επωμισθούμε εμείς. Κουβαλώντας αυτό το φορτίο, σαν τον πραγματικό Σίσυφο του A. Camus, θα παίρνουμε τουλάχιστον και την ικανοποίηση  οτι συντρίβουμε την Μαφιοκρατία που, επιπόλαια, επιτρέψαμε να γιγαντωθεί στη Χώρα. Είναι κι αυτό  μιά δεύτερη, πικρή βέβαια, ανταμοιβή...
---------------------------
POST SCRIPTUM
 [(23/10/2011 -18:25) Δεν θα αποσιωπήσω την ικανοποίηση που πήρα, λίγες ώρες μετά την ανάρτηση, διαβάζοντας το άρθρο του Καθηγητή Ν. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ,  του New York University , στην "Οικονομική Καθημερινή", σελ. 6, με τίτλο  " Το 'κούρεμα' και η επόμενη μέρα" ( η διαδικτυακή εκδοχή εδώ). Όχι μόνον συντάσσεται με το "βαθύ κούρεμα" του Χρέους αλλά και υποδεικνύει ακριβώς "το επίπεδο διαφθοράς" που κρύβεται πίσω από από την επιχειρηματολογία των ελληνικών Τραπεζών για μικρότερο κούρεμα (21% του χρέους). Προφανώς ο κος Οικονομίδης δεν ανήκει στις  γνωστές μας Θεραπαινίδες ...O τραπεζίτης Λ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ κινδυνολογεί, αλλά μόνον για την περίπτωση ενός "μη εθελοντικού" κουρέματος.... (βλέπε εδώ). (Φυσικά στην περίπτωση "μη εθελοντισμού" θα ήταν προτιμότερο για την Ελλάδα η δήλωση ΠΛΗΡΟΥΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ). Ωστόσο  εμείς δεν αναφερόμαστε παρά σε ένα "ελεγχόμενο" κούρεμα.. (25/11/2011 :  Η σημερινή ανάλυση του καθηγητή Γ. ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ, αντικειμενική, ολιστική και αποκαλυπτική, δεν έρχεται σε αντίθεση με τη δική μας θέση - διαβάστε τη εδώ). Ας προσθέσουμε οτι ο Γ. ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ  προβλέπει (τελικά) ένα "κούρεμα" της τάξης του 8ο%. Είθε !)-]
  (1). Ασφαλώς δεν θα μάθουμε ποτέ με ονοματεπώνυμο τις καταθέσεις της  Μαφιοκρατίας στο εξωτερικό. Και είναι εντελώς κωμικά (δηλαδή γελοιωδώς παραπλανητικά) τα παραδείγματα που μας δίνονται εδώ. Σε σας εναποτίθεται μόνο η ευθύνη να κατατάξετε και τον δημοσιογράφο του σχετικού ρεπορτάζ....
  (2). Η Μαφιοκρατία δεν είναι μιά απλή εκδοχή των "Λαμόγιων" γιά τα οποία μιλήσαμε στην ανάρτηση της 18/7/2011. Είναι κάτι πολύ ποιό βαθύ: είναι η συνομωτική κλίκα που  καταλήστεψε όχι μόνο το Δημόσιο Πλούτο αλλά  και το οικονομικό μέλλον της Χώρας.
 (3). Διαφορετικά από εμάς εννοεί τον όρο "ελεγχόμενο κούρεμα" (του Χρέους)  η προαναφερθείσα ανάλυση του ΣΕΒ. Αυτοί, πίσω από τον ίδιο όρο εννοούν την διάσωση του "Κυκλώματος της Διαπλοκής". Γι' αυτό κι επιμένουν στην συμφωνία του Ιουλίου και του κουρέματος κατά 21% : αυτή τους εξασφάλιζε πολλούς από τους όρους της Διαπλοκής. Αν μάλιστα ο Διεθνής Έλεγχος επιβληθεί και στον προς εκποίηση Δημόσιο Πλούτο (Επιχειρήσεις, Ορυκτά, κλπ) οι Μαφιοκράτες θα θρηνήσουν πολύ: ήταν έτοιμοι να τον αποκτήσουν αντί πινακίου φακής. Είχαν μάλιστα διαχωρίσει τα "λάφυρα".
  (4). Ο "αφελληνισμός" της Ελληνικής Οικονομίας είναι ένα επιχείρημα, ασφαλώς πραγματικό και σπαρακτικό, που επισείεται με το βαθύ "κούρεμα". Όμως αυτό ήταν μιά αναπότρεπτη εξέλιξη καθώς η Μαφιοκρατία υποθήκευε τη Χώρα (με τα τρελά Δάνεια τριών δεκαετιών) στους δανειστές της. Και το γνώριζαν, τουλάχιστον οι ποιό "βαθείς" από τους Μαφιοκράτες. Ο ανθελληνισμός τους δεν ήταν ρητορικός αλλά παραγματικός...

Γιά τον Διαχειριστή του Μέλλοντός μας

Ο σημερινός Υπουργό Οικονομικών και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης κος Βενιζέλος μου ήταν ανέκαθεν αντιπαθής. 'Οχι φυσιογνωμικά αλλά πολιτικά. Και όχι μόνον γιά την αλλαζονική αυταρέσκειά του. Ούτε μόνον γιατί τον θεωρούσα ως τον ιθύνοντα νου της συνταγματικής διάταξης περί "ατιμωρισίας" των Υπουργών - διάταξη που κατέληξε ως μήτρα της Διαπλοκής και της πολιτικής Διαφθοράς. Ωστόσο, επειδή δεν αρέσκομαι σε προσωπικές επιθέσεις, απέφευγα κάθε (προσωποποιημένο) σχολιασμό - ακόμη και  σήμερα που οι συνθήκες το διακαιολογούν απόλυτα. Αντί λοιπόν του σχολιασμού αρκούμαι να παραθέσω την ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ του Δημοσιγράφου  Κ. Βαξεβάνη προς τον κο Βενιζέλο, σε συνέχεια της γνωστής τηλεοπτικής αντιπαράθεσης, που παραθέτω επίσης στο τέλος. Με καλύπτουν απόλυτα.

" Από την αλήθεια της ρητορείας προτιμώ τη ρητορεία της αλήθειας

ανοιχτή επιστολή του Κ. Βαξεβάνη στον Ευαγ. Βενιζέλο

 

Κύριε Βενιζέλο,

Αυτά που σας  γράφω τα ξέρετε και εσείς και  εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην “αντιπαράθεσή” μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον “κάλο” με αυτό το “είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό”. Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.

Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει. Το γεγονός επιπλέον πως “με πληρώνει ο ελληνικός λαός” είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να “αξίζω το μισθό μου”. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ.

Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την  εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το “πόθεν” και όχι το “έσχες” των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ. Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.

Πάμε τώρα στα πιο  δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως “ασπίδα προστασίας” του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. Ο νόμος “περί ευθύνης υπουργών”, περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.

Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να “αυτορυθμίζονται”.

Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.

Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου “επιθετική σχεδίαση” αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε.

Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία  αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995.

Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη;

Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια  τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της  Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.

Αλλά δεν σταματήσατε  εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γι’ αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…

Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε." 

(από ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ, 19 Οκτωβρίου 2011, εδώ).

 Και το σχετικό απόσπασμα της τηλεοπτικής αντιπαράθεσης

Η Άμεση Δημοκρατία και η Αριστερά

  Κυρίαρχο και θεμελιώδες στοιχείο του Αμεσοδημοκρατικού προτάγματος αποτελεί ο μετασχηματισμός του Κράτους σε Πολιτεία.  Αντίστοιχα, τούτος ο μετασχηματισμός εξυπακούει την ανάταξη του παθητικού Υπηκόου (που αποτελεί το "αντικείμενο" του Κράτους/Εξουσίας) σε ενεργό και κυρίαρχο Πολίτη (δηλαδή "υποκείμενο" της Πολιτείας/Εξουσίας). Ένας τέτοιος μετασχηματισμός δεν συνιστά ούτε υποθέτει απλώς και μόνον μιά "πολιτική" μεταβολή, δηλαδή μια μεταβολή που θα αφορά τους συσχετισμούς και τις ποσοστώσεις της λαϊκής συμμετοχής. Συνυποθέτει και εξυπακούει επιπλέον μιά σταδιακή πολιτισμική ανατροπή, το εύρος και το βεληνικές της οποίας μόνον αχνά μπορούμε να προεικάσουμε σήμερα. Εντελώς σχηματικά αυτή η πολιτισμική ανατροπή μπορεί να περιγραφεί ως το πέρασμα σε ένα νέο τύπο Ανθρώπου, δηλαδή το πέρασμα από τον homo oeconomicus στον homo politicus.  Αυτό το "πέρασμα" ως μακροπρόθεσμη  βλέψη, συνιστά την "ουτοπική" πτυχή του όποιου αυθεντικού Αμεσοδημοκρατικού Κινήματος - δηλαδή το  φωτεινό και αδιαπραγμάτευτο ορόσημο που θα προσανατολίζει την καθημερινή Πράξη και  Σκέψη του.
  Τούτη η πολιτισμική ανατροπή, τούτο το "πέρασμα" σε έναν νέο τύπο Ανθρώπου, ως "ουτοπικό" ορόσημο δεν μπορεί να "διαταχθεί": η Ιστορία δεν υπακούει ούτε στις Ικεσίες των  Μαζών, ούτε στα Ευχολόγια των Διανοουμένων ούτε στο Διατάγματα των Δικτατόρων. Ο homo politicus συνιστά μιά "δημιουργία-μέσα-στο-χρόνο" πολυσύνθετων ιστορικών, κοινωνικών και πολιτισμικών διεργασιών, τέτοιων και τόσων που η ανθρώπινη διάνοια μπορεί μεν να υποθέσει αλλά δεν μπορεί να προκαταλάβει. Τουλάχιστον αυτό μας διδάσκει ο μετασχηματισμός του homo religiosus σε homo oeconomicus που έλαβε χώρα στη Δύση μεταξύ του 14ου και 19ου αιώνα. Μάλιστα, αυτό το παράδειγμα μας δείχνει οτι ο μετασχηματισμός δεν προκύπτει ευθύγραμμα και "ανόθευτα": κρίσιμα στοιχεία του homo oeconomicus καθορίστηκαν δραματικά από την ηθική ενός ("αιρετικού") homo religiosus. ( βλ. MAX WEBER, Η Προτεστάντικη Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού, εκδ. Gutenberg).
  Ωστόσο υπάρχουν όλες εκείνες οι ενδείξεις που μας επιτρέπουν να εικάσουμε ότι η Παγκόσμια και ειδικότερα η Δυτική Ιστορία ευρίσκεται μπροστά σ' ένα νέο "κατώφλι" και  αναζητά νέους "προσανατολισμούς". Χωρίς να παρακάμψουμε τα υπαρξιακά αδιέξοδα που τίθενται στον σύγχρονο homo oeconomicus (ή μάλλον στην έσχατη απόληξή του, τον μετασχηματισμένο σε animal laborans άνθρωπο), υπάρχουν και περισσότερο "απτές" ενδείξεις. Όχι μόνον η σημερινή Οικονομική Κρίση με την απρόβλεπτη έκβασή της, αλλά και το επιτεινόμενο Οικολογικό Αδιέδοδο, η Πληθυσμιακή Υπερφόρτωση του πλανήτη,  η μετατόπιση του Γεωστρατηγικού-Οικονομικού Κέντρου του Κόσμου από τη Δύση στην Ανατολή, οι συντελούμενες Πληθυσμιακές Μετακινήσεις, συνιστούν ορισμένες από αυτές. Όλα τούτα, καθώς και οι άπειρες  αλληλεπιδράσεις  που προκύπτουν από αυτά, τροφοδοτούν   μιά αναδιάταξη αυτού που ο Καστοριάδης ονόμαζε "Κοινωνικό Φαντασιακό". Και επιπλέον ενεργοποιούν, τουλάχιστον στη Δύση, το "Θεσμίζον Φαντασιακό" ή "Ριζικό Φαντασιακό" , δηλαδή μιάν apettite γιά ριζική αναθέσμιση της Δυτικής Κοινωνίας. (Κ. Καστοριάδης, Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, εκδ. Ράππα). 
   Τούτο το "Θεσμίζον Φαντασιακό" δεν είναι ακόμα διαμορφωμένο και μονοσήμαντα εκκεντρωμένο.  Αντίθετα μέσα από τον μαγματικό πυρήνα του, εκδιπλώνονται δύο τουλάχιστον τάσεις, διαμετρικά αντιφατικές. Από τη μιά διαπιστώνονται ισχυρά συμπτώματα υποστροφής σε μιά νέα Φεουδαρχία, γεγονός που υποδηλώνεται από την αύξουσα συγκέντρωση του παραγόμενου πλούτου σε ολοένα και λιγότερα χέρια αλλά και υποδαυλίζεται από την μακάρια αφασία και πολιτική παθητικότητα κρίσιμων Μαζών. Αυτή η υποστροφή συντελείται σιωπηρά και δεν έχει ακόμα αποσπάσει την προσοχή των Διανοουμένων - με μιά χαρακτηριστική εξαίρεση (Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ, Το Πολιτικό και ο Άνθρωπος, τόμος Ια, σελ. 69, εκδ. Θεμέλιο). Από την άλλη, έχουμε Αμεσοδημοκρατικές διεγέρσεις, αδιαμόρφωτες και εν πολλοίς ασυνάρτητες, οι οποίες κολυμπούν μέσα σ΄έναν θεωρητικο-ιδεολογικό κενό και ψηλαφούν την Κοινωνική Συγκατάνευση χωρίς να μπορούν φυσικά να την αδράξουν. Ο κύριος λόγος αυτής της αδυναμίας δεν είναι μόνον η "μακάρια αφασία" των κρίσιμων Μαζών αλλά και - ιδιαίτερα- τα αριστερά σύνδρομα από τα οποία διαπερνούνται τα όποια εμβρυώδη Αμεσοδημοκρατικά Κινήματα. Μ΄αυτά προσπαθούν να γεμίσουν τόσο την πρακτική τους αβελτηρία όσο και το θεωρητικο-ιδεολογικό τους κενό. Όμως αυτά ακριβώς τα αριστερά σύνδρομα  καθιστούν τις Αμεσοδημοκρατικές ενοράσεις αμφίλογες ή ύποπτες στις μεγάλες Μάζες.  
   Τα  αριστερά σύνδρομα είναι ωστόσο αναπόφευκτα : όχι μόνο κάτω από την επικαιρότητα μιας ζοφερής οικονομικής κρίσης αλλά και λόγω της κληρονομημένης  Δυτικής Σκέψης της οποίας η Αριστερή πτυχή της είναι καθοριστική. Ακόμα και το πλέον αυθεντικό αμεσοδημοκρατικό αίτημα, της "ισονομίας" γιά παράδειγμα, σήμερα λαμβάνει αναπόδραστα αριστερές συνδηλώσεις χάρις στη Κληρονομημένη Σκέψη  και τα αντίστοιχα πνευματικά αντανακλαστικά. Η θέση μας βέβαια είναι ότι τα αριστερά σύνδρομα  θα ακυρώσουν την διαμόρφωση μιάς αυθεντικής Αμεσοδημοκρατικής Σκέψης και Βλέψης, αν και οψέποτε κυριαρχήσουν , και αν το ευρύτερο Κίνημα για 'Αμεση Δημοκρατία δεν οριοθετήσει αποφασιστικά τους θεωρητικούς και πρακτικούς συσχετισμούς με την Αριστερά. Βασικά γιατί υπάρχει μιά θεμελιώδης και, κατά τα φαινόμενα, αγεφύρωτη αντίθεση : η Αριστερά, σε όλες τις εκφάνσεις της, αποβλέπει στην ισχυροποίηση του Κράτους  και η Άμεση Δημοκρατία αποβλέπει στον  μετασχηματισμό του Κράτους σε Πολιτεία. Η ισχυροποίηση του Κράτους δεν είναι ένα "εφηβικό πταίσμα" της Αριστεράς που το έχει δήθεν υπερβεί με την ενηλικίωσή της - αντίθετα, είναι η καταστατική της αρχή, ο ακρογωνιαίος της λίθος, το ανεξόριστο sine qua non της. Ένας ετεροβαρής συμβιβασμός μ΄αυτό θα ακύρωνε εν τη γενέση του τον κεντρικό πυρήνα του Αμεσοδημοκρατικού Προτάγματος.
  Επιπλέον και σε συνάφεια, για έναν τόσο μεγάλο πολιτικο-πολιτισμικό μετασχηματισμό, τον  μετασχηματισμό homo oeconomicus  σε homo politicus, η θεσμική Αριστερά (ελληνική και ευρωπαϊκή) είναι θεωρητικά ανερμάτιστη, ιδεολογικά μετέωρη και πρακτικά (οσονούπω και ανομολόγητα) εχθρόπαθη. Αυτή η θέση μας δεν είναι ούτε αυθαίρετη ούτε εμπαθής προκατάληψη. Αντίθετα διαμορφώνεται κάτω από το φώς της ίδιας της ιστορικής εμπειρίας και, φυσικά, των ίδιων των θεωρητικο-ιδεολογικών προϋποθέσεων της Αριστεράς. Συνοψίζοντας εδώ μόνον τον ιδεολογικό και θεωρητικό  ορίζοντα της Αριστεράς θα επισημάνουμε επιγραμματικά τα εξής κρίσιμα σημεία:
    (1).  Η θεωρία της έχει δομηθεί αφετηριακά και έχει επενδυθεί ιστορικά για να υπηρετήσει την έσχατη απόληξη του homo oeconomicus - δηλαδή τον μετασχηματισμένο σε animal laborans νεωτερικό άνθρωπο. Τό ίδιο δηλαδή που ισχυρίζεται και πράττει διαχρονικά και η Φιλελεύθερη Οικονομική Σκέψη, αλλά με αντεστραμμένα ορισμένα από τα πρόσημα της Αριστεράς. Η Arendt γενίκευσε την  συγκλίνουσα δυναμική αμφότερων των θεωριών ως εξής :"Το τελευταίο στάδιο της κοινωνίας του μόχθου, η κοινωνία των επαγγελματιών, απαιτεί από το μέλη της μιάν απολύτως αυτόματη λειτουργία, ωσάν η ατομική ζωή να είχε στην πραγματικότητα βυθισθεί μέσα στην συνολική διαδικασία της ζωής  του είδους και η μόνη πραγματική απόφαση που απαιτείται ακόμα από το άτομο [είναι] ...να εγκαταλείψει την ατομικότητά του και να συγκατατεθεί σ' έναν αποχαυνωμένο, 'ηρεμισμένο' λειτουργικό τύπο συμπεριφοράς". ( HANNAH ARENDT, Η Ανθρώπινη Κατάσταση, εκδ. Γνώση, σελ. 434). 
    (2). Η Αριστερή Θεωρία συνεχίζει και φέρνει στο λογικό του τέρμα το πρόγραμμα του  Διαφωτισμού - ενός Διαφωτισμού που απέναντι στο "μύθο" και τη "δόξα" θέτει το ιδεώδες του "Λόγου". Αλλά τούτος ό "Λόγος" κατέληξε ένας "Εργαλειακός Λόγος", δηλαδή ένας ποιό καταπιεστικός και ποιό ολοκληρωτικός Μύθος, που η Αριστερά (ακόμα και η ανανεωτική) συνεχίζει να ενσαρκώνει και να τον υπηρετεί - έστω και ασυνείδητα και παρά τους κατά καιρούς "ανανεωτισμούς". ( MAX HORKHEIMER & TH. ADORNO, Η Διαλεκτική του Διαφωτισμού, εκδ. 'Υψιλον). 
  Απέναντι σ' αυτές τις δύο κομβικές θεωρητικές (προϋπο)θέσεις της Αριστεράς, το Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα διαφοροποιείται τόσο ως υπέρβαση του homo oeconomicus/animal laborans όσο και ως υπέρβαση του δογματικά εκφραζόμενου και αυταρχικά (εκ των άνω) επιβαλλόμενου Εργαλειακού Λόγου. Το Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα υιοθετεί την ατομική "δόξα", δηλαδή την υποκειμενική "γνώμη" που, συγκερασμένη στην "Πνύκα" και διαμεσολαβημένη από την αρχή της πλειοψηφίας,  μετατρέπεται σε Λόγο-της-Πολιτείας. 
  Βέβαια  όλα αυτά απαιτούν  μιά διεξοδικότερη  ανάλυση, αφού επιπλέον στο προσκήνιο εισάγεται, τουλάχιστον έμμεσα, και η συζήτηση για τον Δυτικό Μεταμοντερνισμό. Αυτή λοιπόν θα την  επιχειρήσουμε σε προσεχή ανάρτηση.
 +++

Προτροπές Πατριωτισμού

   Τούτες τις ώρες των "μνημονιακών" ακρωτηριασμών οι προτροπές Πατριωτισμού ηχούν ως σαρκαστική ειρωνεία. Τουλάχιστον γιά τη συντριπτική πλειοψηφία του Λαού που πληγώνεται και συνθλίβεται καθημερινά. Ωστόσο δεν είναι ειρωνεία όταν απευθύνεται στις κυρίαρχες Ελίτ της Χώρας - αυτές που σχεδόν απολαμβάνουν τις λαϊκές θυσιαστικές εκατόμβες. Το αντίθετο μάλιστα, τέτοιες προτροπές προς ελληνικές Ελίτ - και μάλιστα από εξωτερικούς παρατηρητές - δείχνουν το μέγεθος του πατριωτικού ξεπεσμού τους. Υποδηλώνουν επιπλέον οτι αυτός ο  ξεπεσμός έγινε απεχθής ακόμα και στους Ευρωπαίους. Έτσι πρέπει να ερμηνεύσουμε την προχθεσινή προτροπή Πατριωτισμού προς την Επιχειρηματική Ελίτ της Ελλάδας που έκανε ο Πρόεδρος των Γερμανών Βιομηχάνων: "συμπεριφερθείτε ως Έλληνες Πατριώτες και κάνετε επενδύσεις" (δείτε εδώ).  "Κανένας ξένος επενδυτής δεν θα μπει...  στην Ελλάδα, όταν οι Έλληνες επενδυτές – ακολουθώντας την αντίθετη κατεύθυνση – εγκαταλείπουν τη χώρα", είπε ο κ. Κάιτελ .
   Το γεγονός ότι τούτη η δήλωση/προτροπή  έγινε ενώπιον του Προέδρου του Ελληνικού ΣΕΒ και του Έλληνα Πρωθυπουργού  έχει ειδοποιό σημασία. Ολόκληρη η Ευρώπη βοά για την θανάσιμη έξοδο πολύτιμων κεφαλαίων από τη Χώρα, (150 δις Ευρώ μόνον μεταξύ 2009 & 2011), γεγονός που υποδεικνύει ότι  οι κεφαλαιοκρατικές Ελίτ ποντάρουν στην χρεωκοπία της Χώρας και την υποδαυλίζουν πολλαχώς. Η αγανακτισμένη απέχθεια του κου Κάιτελ (και προφανώς όσων εκπροσωπεί) εξηγείται επιπρόσθετα  όχι μόνο από το γεγονός ότι άλλοι Ευρωπαϊκοί Λαοί καλούνται τούτη τη στιγμή να "συντηρήσουν" το Ελληνικό Κράτος  αλλά και γιατί γνωρίζουν τον αρπαχτικό δόλο των Ελλήνων πλουσίων:  περιμένουν τη χρεωκοπία και την οικονομική απαξίωση γιά να (επαν)αγοράσουν ολόκληρη τη Χώρα αντί πινακίου φακής. Κι ας θυμώμαστε οτι  σύμφωνα με το SPIEGEL - παρά τις χλιαρές διαψεύσεις - οι καταθέσεις των Ελλήνων, μόνο στην Ελβετία, φθάνουν τα 600 δις Ευρώ (βλέπε εδώ).
   Είχαμε επισημάνει πρό πολλού το μηδενιστικό ήθος και έθος των ελληνικών πολιτικών και οικονομικών Ελίτ,  που οδηγούσαν τη Χώρα στη δίνη της Χρεωκοπίας (ανάρτηση 10/2/2009, εδώ).  Το γεγονός ότι τούτη η στάση γίνεται αντικείμενο  επισήμανσης σε διεθνή φόρα υποδηλώνει εμφατικά ότι ξεπέρασε  κάθε ανεκτό όριο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι οι Ελληνικές οικονομικές & επιχειρηματικές Ελίτ  θα εισακούσουν την προτροπή Πατριωτισμού. Εμείς, ο Λαός, θα πιούμε ολόκληρο το πικρό ποτήρι - όποιο κι αν είναι αυτό. Ωστόσο δεν θα λησμονήσουμε ποτέ τούτο το μηδενιστικό λαμογιαδισμό τους. Δεν θα λησμονήσουμε συμπεριφορές όπως αυτές που επισήμανε πρόσφατα το STERN  (διαβάστε εδώ) και επιβεβαιώνουν τις επισημάνσεις Κάιτελ. Τούτη η Μνήμη είναι αναπόσπαστο μέρος του δικού μας πατριωτικού καθήκοντος.
------------
post scriptum (6/10)
Σχετικά ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας επανέρχεται στο θέμα:
 «Το βρίσκω και εγώ περίεργο, εμείς να προσπαθούμε από το εξωτερικό να βρούμε επενδυτές για την Ελλάδα και την ίδια στιγμή να φεύγουν οι Έλληνες επενδυτές από την ίδια τους τη χώρα», δήλωσε ο Ρέσλερ στον κρατικό τηλεοπτικό σταθμό ZDF. (εδώ)

Το Κοινωνικό Υποκείμενο της Άμεσης Δημοκρατίας (1)

                                                       -Ι-
    Η Άμεση Δημοκρατία, ως πολιτικό πρόγραμμα, δεν μπορεί παρά να αφορά  και να εκφράζει την συντριπτική πλειοψηφία μιάς Κοινωνίας. Δίχως την ενεργή (ή έστω οριακά παθητική) βούληση  αυτής της πλειοψηφίας η "Άμεση Δημοκρατία" δεν είναι παρά flatus vocis ή ευχολογικό σύνθημα. Φυσικά, μιά τέτοια πλειοψηφία, προϋποθέτει την ταύτιση (ή έστω την πυκνή σύγκλιση) των υλικών και ιδεατών συμφερόντων μεγάλων κοινωνικών ομάδων. 'Αλλωστε είναι γνωστό οτι μόνον μεγάλα Κοινωνικά  Υποκείμενα (Τάξεις ή  Status Groups) μπορούν να μετασχηματίσουν τις εκάστοτε Ουτοπίες σε Ευτοπίες.  Και αντίστροφα: μόνον εκείνες οι Ουτοπίες που ενσαρκώνονται από μεγάλα Κοινωνικά Υποκείμενα μπορούν να ανατρέψουν την κατεστημένη Πραγματικότητα και να επιβάλουν το ουτοπικό πρόγραμμα ως νέα Πραγματικότητα, δηλαδή ως Ευτοπία.  Διαφορετικά, κάθε "Ουτοπία" δεν είναι παρά μιά φαντασίωση Διανοουμένων ή ολίγων αυτάρεσκων (και ανίσχυρων) "αιρετικών" χωρίς κανένα πολιτικο-κοινωνικό αντίκρυσμα. 
    Με αυτά τα δεδομένα και στον ορίζοντα της δικής μας  Αμεσοδημοκρατικής  "Ευτοπίας", πρέπει να διερωτηθούμε γιά το: 
(α)  ποιό θα μπορούσε να είναι το Κοινωνικό Υποκείμενο της Άμεσης Δημοκρατίας στην εποχή μας;
(β) ποιοί είναι οι όροι σχηματισμού αυτού του Κοινωνικού Υποκειμένου μέσα στην τρέχουσα κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα;

Τα Κοινωνικά Υποκείμενα συγκροτούνται μέσα στην Ιστορία χάρις σε μιά σύγκλιση (θετικών ή αρνητικών) συμφερόντων, τα οποία, παρά την κρατούσα κοινωνιολογική άποψη, δεν αφορούν μόνον τα στενά υλικά συμφέροντα. "Ιδεατά" επίσης συμφέροντα υπερκαθορίζουν την δράση και την συμπεριφορά των ατόμων. Κανένας σήμερα δεν θα μπορούσε να παραγνωρίσει, γιά παράδειγμα, το αίτημα/συναίσθημα του "σεβασμού" και της "αξιοπρέπειας" όπως προσδιορίζονται από το Δυτικό κοινωνικό και πολιτισμικό φαντασιακό. Ωστόσο σήμερα θα ασχοληθούμε αποκλειστικά  με τα συμφέροντα της υλικής, δηλαδή οικονομικής πτυχής.


                                                      -ΙΙ-
  Η σύγχρονη κοινωνικο-οικονομική διαστρωμάτωση δεν υπακούει στην παλιά (και οσονούπω απλοποιητική) διάστιξη μεταξύ "αστών" και "προλετάριων". Αλλαγές στην ίδια την παραγωγική δομή του Καπιταλισμού και μιά αναδιανομή πλούτου που εξηγούμε παρακάτω, "αστικοποίησαν" , κατά κάποιο τρόπο, την παραδοσιακή εργατική/προλαταριακή Τάξη. Επιπλέον, σε μεγάλο βαθμό, τη θέση του παραδοσιακού "προλετάριου", στην Ευρωπαϊκή Δύση, έχουν καταλάβει οι (νεοεισαχθέντες) πρόσφυγες/μετανάστες. Αυτοί, γιά μιά σειρά λόγων που δεν θα αναλύσουμε εδώ,  απέχουν αρκετά από την δημιουργία μιάς συγκροτημένης ταξικής ή ομαδικής συνείδησης , και κατ' επέκταση ζούν ακόμα στο περιθώριο των μεγάλων πολιτικοκοινωνικών ζυμώσεων. Γλωσσικοί και άλλοι πολιτισμικοί παράγοντες εμποδίζουν και την επαρκή ενσωμάτωσή τους και την συγχώνευσή τους σε μιά ομοιογενή και συνειδητοποιημένη  κοινωνική Ομάδα με επαρκές πολιτικό βάρος. Από την άλλη πλευρά μιά νέα διαδικασία "προλεταριοποίησης" μικροαστικών ομάδων ευρίσκεται σε εξέλιξη, γεγονός που θα εξηγήσουμε παρακάτω.
    Στόν αντίποδα αυτών των οιονεί "προλετάριων" βρίσκεται  η κοινωνική συνομάδωση που (πολύ απλοποιητικά) ονομάζουμε "αστούς".  Αυτοί επίσης δεν συνιστούν μιά συμπαγή και ομοιογενή ομάδα - ποτέ άλλωστε δεν συνιστούσαν μιά τέτοια. Ανέκαθεν ήταν διαχωρισμένοι σε "μεγαλο-αστούς" και "μικρο-, μεσο-αστούς". Ήδη από την Γαλλική Επανάσταση, τα υλικά και ιδεατά συμφέροντά τους συνέπιπταν μόνον οριακά και μόνο στη βάση της  κοινής αντιπαλότητας με την αριστοκρατία του ancien regime. Έκτοτε και κάτω από την επίδραση της Βιομηχανικής Επανάστασης , της ανάπτυξης/εξέλιξης του Καπιταλισμού, της οριζόντιας και κάθετης κοινωνικής κινητικότητας , κλπ , τα συμφέροντα αυτών των τριών ομάδων αναδιατάχθηκαν ποικιλοτρόπως.
 Εντελώς σχηματικά,  μπορούμε να πούμε ότι : 
 (α) Με την Βιομηχανική Επανάσταση  του 19ου αιώνα πολλοί μικρο-αστοί  προλεταριοποιήθηκαν και πύκνωσαν τις τάξεις του εργατικού κινήματος στη Δύση. Αυτό ανάγκασε τους μεγαλο-αστούς σε παραχωρήσεις πρός τους μεσο-αστούς προκειμένου να δημιουργηθεί η κρίσιμη πολιτική μάζα γιά την αναχαίτηση του εργατικού κινήματος.
 (β) Η ενσάρκωση της Κομμουνιστικής Ουτοπίας από την Εργατική Τάξη και η επικράτησή της στην Ρωσία (1917-1940) εδραίωσε την "συμμαχία" των μεσο-αστών με τους μεγαλο-αστούς στη Δύση. Ωστόσο η νίκη της κομμουνιστικής Ρωσίας  (ΕΣΣΔ) επί του Φασιστικού Άξονα και η δημιουργία της Μεγάλης Σοβιετικής Αυτοκρατορίας (με ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη υπό την κατοχή της ), δημιούργησε  μιά ασφυκτική  πίεση στην μεγαλο-αστική Τάξη της Δύσης, δηλαδή τον φόβο της ολικής πολιτικο-κοινωνικής ανατροπής της.
 (γ). Κάτω από αυτή την πίεση/φόβο δημιουργήθηκε στην Δύση η χρυσή ευκαιρία της μικρο-αστικής και εργατικής τάξης. Και κατάφεραν να αποσπάσουν από την μεγαλο- και μεσο-αστική Τάξη όλα εκείνα τις υλικά καί ιδεατά "προνόμια " (παραχωρήσεις) που συνοψίσθηκαν στον όρο " Κοινωνία της Αφθονίας". Η Κοινωνία της Αφθονίας, που χαρακτηρίζει τη Δύση από το 1947 έως το 1990, είναι πράγματι  ένα ιστορικό novum. Είναι η εποχή που όχι μόνον υπερβαίνεται η σπάνις των αγαθών για τις μεγάλες μάζες αλλά και αμβλύνονται σημαντικά οι ταξικές ανισότητες - χωρίς βέβαια να καταργηθούν. Το μέγεθος της αναδιανομής του πλούτου που επιτεύχθηκε τότε  είναι ενδεικτικό στις ΗΠΑ: το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού που στα 1928 κατείχε το 24% του εθνικού πλούτου στα 1980 κατέληξε να κατέχει το 9%. Αντίστοιχα μεγέθη αναδιανομής έχουμε,  γιά την ίδια περίοδο,  καί  στην Ευρωπαϊκή Δύση.
(δ) Από τη δεκαετία του '90, όταν έγινε αντιληπτή  αρχικά η δυσλειτουργία της ΕΣΣΔ και μεταγενέστερα η ίδια η κατάρρευσή της, η μεγαλο-αστική τάξη της Δύσης προχωρά σε μιά αντίστροφη αναδιανομή πλούτου. Δίχως ιδεολογικό και, προπάντων, πολιτικο/στρατιωτικό αντίπαλο δέος πλέον , οι μεγαλοαστική Δύση υιοθετεί πολιτικές συρρίκνωσης των εισοδημάτων των μικρομεσαίων. Και επιπλέον "εφησυχάζει "  προσωρινά τους μικρομεσαίους από την καθαρή προλεταριοποίηση με την εισαγωγή των εκατομμυρίων "τριτοκοσμικών" μεταναστών. Ήδη το έτος της οικονομικής κρίσης (2008) στις ΗΠΑ το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού έφθασε να κατέχει  το 24% του εθνικού πλούτου - δηλαδή  η συσσώρευση του πλούτου έφθασε ξανά στα επίπεδα του 1928. (Γιά ορισμένα, περισσότερο γενικευμένα στοιχεία, βλέπε εδώ). Αντίστοιχα επίπεδα συσσώρευσης πλούτου έχουμε και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μολονότι εδώ τα στοιχεία είναι εσκεμμένα ποιό θολά. (Γιά τις συνθήκες στην Αγγλία, βλέπε εδώ). Στην ίδια τη  "σοσιαλιστική" Σουηδία η συσσώρευση του πλούτου σήμερα υπερβαίνει, σε πραγματικά μεγέθη, την συσσώρευση  των ΗΠΑ που προαναφέραμε. (Βλέπε Υποσημείωση 1).
(ε) Αυτή η διαδικασία της αντίστροφης διανομής του πλούτου, παρά την οικονομική κρίση, συνεχίζεται ακάθεκτη. Και μάλιστα με μιά παράλογη εμμονή και σε αντίθεση με την κευνσιανή λογική που επιβάλεται γιά την ίδια την υπέρβαση της Κρίσης. Τούτο έγινε φανερό πρόσφατα στις ΗΠΑ με την άρνηση της πλειοψηφίας της Βουλής  γιά
(1) την φορολόγηση των υπερπλουσίων, και 
(2) την εξουσιοδότηση της Κυβέρνησης γιά αύξηση του Δημοσίου Χρέους προκειμένου  να χρηματοδοτηθούν κευνσιανές πολιτικές αναθέρμανσης της οικονομίας.
Και είναι εξόφθαλμο επίσης στην Ευρώπη - όπου οι "πολιτικές λιτότητας" συρρικνώνουν ακόμα περισσότερο τα εισοδήματα των μικρομεσαίων.

                                                     -ΙΙΙ-
  Η οικονομική συρρίκνωση των μικρομεσαίων στρωμάτων  φαίνεται λοιπόν ότι συνιστά μιά "μονόδρομη λογική" των "μεγαλοαστών" (ή των πολιτικο/οικονομικών ελίτ) της Δύσης. Αν και δεν υπάρχουν ασφαλή στοιχεία γιά τις αναδυόμενες οικονομίες, π.χ. της Βραζιλίας, Ινδίας, κλπ πρέπει να υποθέσουμε οτι κι εκεί ακολουθείται η ίδια "μονόδρομη λογική". Άλλωστε η συνεχιζόμενη διαμαρτυρία των μικρομεσαίων στο Ισραήλ γιά την εντεινόμενη αποδυνάμωσή τους, υποδεικνύει οτι: σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γής (και κάτω από την έκλειψη ενός πολιτικο/ιδεολογικού αντιπάλου δέους), η συσσώρευση του πλούτου θα συνεχιστεί και θα διευρύνει την πτωχωποίηση μεγάλων μικρομεσαίων μαζών. ( Για μιά άλλη θεώρηση, βλέπε εδώ).
   Ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των πτωχοποιημένων  (ή  και πτωχοποιούμενων) στρωμάτων αρχίζουν να συνειδητοποιούν - και σωστά !- οτι αυτή η πτωχοποίηση δεν είναι μιά παροδική κατάσταση. Και τούτο ισχύει ιδιαίτερα γιά τα Ευρωπαϊκά και Αμερικανικά δεδομένα, όπου το γενικότερο οικονομικό αποτέλεσμα μειώνεται, αφού αντίστοιχα μεγαλώνει η συμμετοχή των αναδυώμενων οικονομικών δυνάμεων, όπως της Κίνας, Ινδίας, Βραζιλίας κλπ. Γιά την μικρομεσαία τάξη της Ευρώπης και των ΗΠΑ η "Κοινωνία της Αφθονίας" πήρε οριστικά τέλος .  Μπροστά της πλέον ορθώνεται το φάσμα της πτωχοποίησης που ήδη, σε πολλές περιπτώσεις, μετατρέπεται κυριολεκτικά σε  οικονομική εξαθλίωση. Μπροστά σ' αυτό το φάσμα και με τη σύμπραξη του "αυτοσεβασμού" (που είναι μιά πολιτισμική συνιστώσα της Δύσης) το Κοινωνικό Υποκείμενο της Αμεσοδημοκρατικής Ουτοπίας αρχίζει να σχηματίζεται. Ολοένα και περισσότεροι "μικρομεσαίοι", αντιμέτωποι με τον πραγματικό ή ενδεχόμενο κίνδυνο της εξαχρειωμένης προλεταριοποίησης, θα στρέφουν το βλέμμα και το πνεύμα, το αυτί και τη καρδιά, στο Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα. 
-------------------------------------------
Υποσημείωση 1: Ο καθηγητής και υπουργός εργασίας στην κυβέρνηση Κλίντον Robert B. Reich  στο πρόσφατο βιβλίο του Aftershock- The Next Economy and America's Future, 2010, συζητά το θέμα της υπερσυγκέντρωσης του πλούτου για τις ΗΠΑ . Αποδίδει ρητά την Οικονομική κρίση στις ΗΠΑ στην υπερσυγκέντρωση του πλούτου και εισηγείται την αναδιανομή ως το μόνο μέσο για την υπέρβασή της.  Γιά μιά (σαφώς προκατειλημένη) παρουσίαση της μελέτης Reich βλέπε εδώ.  Γιά τη Σουηδία "The US and Sweden are very far apart, when it comes to inequality, but if you look at wealth inequality rather than income inequality — which is the subject of the Norton and Ariely paper — then countries tend to look more alike than different."  & "Indeed, Sweden and the US are even closer together, in terms of wealth inequality, than the charts above suggest: as Gimein notes, the Swedish data exclude money held offshore, the value of family owned firms, and the considerable wealth of super-rich Swedes"(εδώ)
-------------------------
POST SCRIPTUM
 {15/9/2011 - Διορθώσαμε σήμερα τα ανώτερα ποσοστά συσσώρευσης πλούτου  για τις ΗΠΑ στο 24%, με βάση τα δεδομένα της μελέτης Saez (εδώ)}  

 {24/9/2011 - Ο νομπελίστας οικονομολόγος   PAUL KRUGMAN επαναφέρει διακριτικά (εδώ) το πρόβλημα που δημιουργεί η "αντίστροφη διανομή πλούτου" εις βάρος των μικρομεσαίων στις ΗΠΑ: πρόκειται για "σπάσιμο" του Κοινωνικού Συμβολαίου και είσοδο σε κατάσταση "Ταξικού Πολέμου"}
(1) - Το Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα δεν είναι μόνον ένα πρόταγμα αυτοθέσμισης. Στον πυρήνα του εμπεριέχεται η αναδιανομή του πλούτου προς όφελος των μεγάλων Μαζών.  Αυτό το στοιχείο θα πρέπει να επισημανθεί και να αποτελέσει κεντρικό επιχείρημα . Επιπλέον, κάτω από τις σύγχρονες συνθήκες, το ζήτημα των Προσφύγων/Μεταναστών θέτει πελώριες προκλήσεις που πρέπει  να απαντηθούν με τρόπο ριζικό και ριζοσπαστικό από την Άμεση Δημοκρατία.
(2) - Το γεγονός ότι η αντίστροφη διανομή πλούτου που αρχίζει από τη δεκαετία του '90, γίνεται από την ίδια ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" χωρίς μείζονες πολιτικές αντιδράσεις εκ μέρους  των "χαμένων" μικρο-μεσαίων, οφείλεται: 
   (α)  στην μικρομεσαία αυταπάτη ότι πρόκειται  γιά εξατομικευμένο και περιστασιακό φαινόμενο,
  (β) στην, εν μέρει δικαιολογημένη, δυσπιστία απέναντι στο αριστερό κίνημα που καταγγέλει μεν το φαινόμενο της πτωχοποίησης αλλά συνεχίζει να το επενδύει με το πλαίσιο της, ξεπερασμένης/δυσφημισμένης πλέον, κομμουνιστικής Ουτοπίας - τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή Δύση. 
(3) Η άνοδος της ακροδεξιάς και εθνικιστικής φλυαρίας που διαπιστώνεται μετά το 1990 συνιστά μιά στοχευμένη (και, εν μέρει, επιτυχημένη) απόπειρα γιά την πολιτική αξιοποίηση των  εκπτωχευόμενων - δυσαρεστημένων μικρομεσαίων. Το ρεύμα αυτό τείνει να διευρυνθεί, και μέσα στο  καθεστώς της γενικευμένης αντίστροφης αναδιανομής, θα αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη πολιτική επιρροή, τουλάχιστον σε μικρομεσαίους με περιορισμένους αναλυτικούς ορίζοντες. Είναι άλλωστε περιττό να υπενθυμίσουμε οτι η ακροδεξιά φλυαρία απλώς αποκρύπτει από τους οπαδούς της πως, τελικά, υπερασπίζεται τα συμφέροντα των μεγαλοαστών και συνιστά την έσχατη αμυντική εφεδρεία τους.  

ΕΛΛΑΔΑ: φοβού τη φοβισμένη Γαλλία !!

Η προχθεσινή συνάντηση Σαρκοζί - Μέρκελ έληξε χωρίς ένα απτό αποτέλεσμα, χωρίς την "καθοριστική" απόφαση για τη διάσωση της Ευρωζώνης. Ακούσαμε δηλαδή όχι μόνον ευχολόγια και υποθέσεις «οικονομικής συνεργασίας» αλλά -προπάντων- την άρνηση για το Ευρωομόλογο. Η έκδοσή του αναβάλεται για το «τέλος της διαδικασίας», δηλαδή για το ...ποτέ! Η Γαλλία, διά του Σαρκοζί, στάθηκε διστακτική, και όπως επισήμανε ο Ζακ Ντελόρ, η Γαλλία «προσπαθεί να αποφύγει το ενδεχόμενο να δει το Βερολίνο να εγκαταλείπει το σκάφος» (εδώ)..

Έχουμε εξηγήσει πρίν λίγες εβδομάδες (βλέπε εδώ και την ανάρτηση της 13ης Ιουλίου) ότι η Γερμανία εδώ και χρόνια "αλληθωρίζει γεωπολιτικά". Ότι δηλαδή είναι διχασμένη ανάμεσα στην πλήρη Ευρωπαϊκή ενσωμάτωση και την "αποχώρησή" της από την Ευρώπη, για μιά ηγεμονική πορεία προς την Ευρασία. Και γι’ αυτό, εδώ κι ενάμισυ χρόνο δεν παίρνει όλες εκείνες τις αποφάσεις που θα έβγαζε άμεσα την Ευρωζώνη από την Κρίση. Με τις χθεσινές "αποφάσεις", δηλαδή την απροσδιοριστία και αναβλητικότητα, εκτιμούμε, ότι το Γερμανικό ισοζύγιο προσανατολισμών φαίνεται να κλίνει πρός την δεύτερη, την ηγεμονική εκδοχή. Και με πρώτο βήμα, μιά " σταδιακή συρρίκνωση" της Ευρωζώνης. Η Γαλλία δείχνει να έχει συρθεί σε έναν Συμβιβασμό. Προφανώς γι΄αυτό, στη προχθεσινή συνάντηση, παραιτήθηκε από κάθε σοβαρή πρόταση ή διεκδίκηση του Ευρωομολόγου. Φοβισμένη μπροστά στη Γερμανική απειλή της αποχώρησης από την Ευρωζώνη, οπισθοχώρησε. Αυτή η οπισθοχώρηση της Γαλλίας δεν δικαιολογείται ως τακτικός ελιγμός και μάλλον πρόκειται για έναν Στρατηγικό Συμβιβασμό.

Ως τακτικός ελιγμός είναι μάλλον ένας κενός ελιγμός. Δεν ευσταθεί λογικά. Γιατί σύντομα οι "Αγορές" θα δείξουν επιπλέον, ότι είναι και ένας επικίνδυνος, πολυέξοδος ελιγμός. Οι επιθέσεις τους πρός τις αδύναμες Χώρες της Ευρωζώνης σύντομα θα γίνουν ανηλεείς. Και το Ταμείο-Μηχανισμός Διάσωσης των 450 δις θα αποδειχθεί απελπιστικά ανεπαρκές. Όπως θα αποδειχθεί αδιέξοδη και η απορρόφηση ομολόγων Ισπανίας και Ιταλίας από την ΕΚΤ . Οι δε "Οίκοι Αξιολόγησης" δεν αποκλείεται να αφαιρέσουν ένα από τα ΑΑΑ της Γαλλικής Οικονομίας, πράγμα που ήδη έκαναν για τις ΗΠΑ.

Ως στρατηγικός συμβιβασμός, η οπισθοχώρηση της Γαλλίας έχει νόημα μόνον αν έχει εξασφαλίσει ένα ευρύτερο αντάλλαγμα εκ μέρους της Γερμανίας - έστω και με τους δικούς της άτεγκτους όρους. Δηλαδή την υπόσχεση παραμονής της Γερμανίας στην ΕΕ καί την Ευρωζώνη αλλά μέ τον όρο της συρρίκνωσης της Ευρωζώνης. Με απλά λόγια, την "θυσία" ορισμένων "αδύναμων" Χωρών και την εξαφάνιση των ανωτέρω "κινδύνων". Ανεξάρτητα πόσων Χωρών, αυτό σημαίνει οτι η Ελλάδα είναι κιόλας η πρώτη υποψήφια πρός έξοδο Χώρα. Και μάλιστα επειγόντως - στη βάση της λογικής οτι έτσι θα αποφευχθούν οι αρνητικές συνέπειες που αναφέραμε στον "τακτικό ελιγμό". Και έπεται η Πορτογαλία και, ίσως μαζί , μιά ακόμα χώρα (Ισπανία ή Ιταλία;;;) - ίδωμεν...

Έχει όμως εξασφαλιστεί απόλυτα έστω κι ένας τέτοιος "Μεγάλος Συμβιβασμός"; Ή η Γαλλία απλώς αυταπατάται οτι θα μπορέσει -...τελικά!- να τον επιβάλλει στη Γερμανία;; Αν βέβαια ισχύουν οι δικές μας υποθέσεις, η Γαλλία αυταπατάται. Μόλις αρχίσει, η αποσύνθεση της Ευρωζώνης θα σταματήσει μόνον στό σημείο που έχει σχεδιάσει η Γερμανία, δηλαδή το σημείο της ΑΝΕΞΟΔΗΣ ΗΓΕΜΟΝΕΥΣΗΣ. Και όπου η Γαλλία θα είναι πλέον ένας απλός θεατής. Και αντίστροφα, η Γερμανία αποδεικνύεται οτι κυριολεκτικά "ΣΧΕΔΙΑΣΕ" την κρίση της Ευρωζώνης και την χειρίζεται μεθοδικά και με τρόπο ώστε :

(1) να μην δεσμεύει οριστικά, ισότιμα και αμετάκλητα την Γερμανία στην Ευρωζώνη των 17 ή αύριο ακόμα και των 10 ή των 8. Αυτό θα γινόταν μόνο με το (ανέφικτο) Ευρωομόλογο και την συγχώνευση των κρατικών προϋπολογισμών που αυτό συνεπάγεται.

(2) να αποσυνθέσει σταδιακά την Ευρωζώνη και να μην αναλάβει το ηθικό-πολιτικό κόστος μιάς πλήρους και άμεσης αποσύνθεσής της. Αυτό ήταν φυσικό να εγείρει νέα, οιονεί πολεμικά, αντανακλαστικά. Αλλά επιπλέον θα επέφερε μιά τέτοια ανατίμηση του (Νέου) Γερμανικού Μάρκου που θα ήταν καταστροφική για την ίδια τη Γερμανία. Αντίθετα, η σταδιακή, "ειρηνική" αποσύνθεση, διατηρεί την ισοτιμία του Ευρώ και αποκοιμίζει τα αντανακλαστικά - τουλάχιστον μέχρι το επόμενο μεγάλο βήμα της Γερμανίας.

(3) να οδηγήσει, σταδιακά επίσης, τον αιώνιο αντιπαλό της, τη Γαλλία, "εκτός ανταγωνισμού", σέρνοντάς την τελικά πίσω από το ηγεμονικό της άρμα. Προσφέροντάς της ίσως, ως παρήγορο αντιστάθμισμα, μια ψευδαίσθηση ισοτιμίας στην συρρικνωμένη Ευρώπη και ένα (μελλοντικό και αβέβαιο) "μέρισμα" στον Ευρασιατικό Χώρο, προς τον οποίο αποβλέπει η ηγεμονική Γερμανία (βλέπε εδώ).

Δεν γνωρίζουμε ασφαλώς αν οι δικές μας υποθέσεις ευσταθούν απόλυτα ή σε κάποιο βαθμό. Ούτε φυσικά γνωρίζουμε αν οι "Αγορές" - που δεν είναι και τόσο γεωπολιτικά ουδέτερες όσο πιστεύεται - θα επιτρέψουν την μεθοδική εκδίπλωση του (πιθανού) Γερμανικού "Σχεδίου" περί σταδιακής-μερικής αποσύνθεσης της Ευρωζώνης ή θα επιβάλλουν την ακαριαία και ολοσχερή αποσύνθεσή της. Το βέβαιο όμως είναι οτι η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να φοβάται μιά φοβισμένη Γαλλία, καί όχι μόνον στο επίπεδο της Ευρωζώνης και του Χρέους....Γιατί μιά εξασθενημένη γεωπολιτικά Γαλλία, εύκολα θα υποκύψει και θα συνυπογράψει τους ευρύτερους και τοπικούς γεωπολιτικούς αναθεωρητισμούς που αναμφίβολα θα εισάγει μια ηγεμονική Γερμανία. --------------------------- --------------------------- POST SCRIPTUM 
(1).Φαίνεται οτι τις ανησυχίες μας συμμερίζονται και άλλοι. Λίγα λεπτά πριν τη δική μας ανάρτηση, ο Γιώργος Μαλούχος στο ΒΗΜΑ (εδώ) εξέφρασε ανάλογες απόψεις. Τυχαίο? Δεν νομίζω... 
(2). Δεν εξετάσαμε εδώ το ενδεχόμενο - πολύ πιθανό άλλωστε - μιάς  εξαναγκασμένης (από την αμείλικτη λογική των οικονομικών  μεγεθών) εξόδου της ίδιας της Γερμανίας από το Ευρώ. Δηλαδή στην περίπτωση που θα ετίθετο θέμα στήριξης των ομολόγων της Ιταλίας ή/και της Γαλλίας. Αλλά και σ' αυτή την εκδοχή, η "αμείλικτη λογική" δεν θα μπορούσε να είναι προσχεδιασμένη...;;; (31/8).

 POST SCRIPTUM 2
Μιά εκδοχή του παρόντος δημοσιεύθηκε και στο  Protagon.gr στις 20/8 (εδώ).