Η "Πλατεία" και οι ...Πατάτες

   Λίγους μήνες πρίν η Πλατεία Συντάγματος ενσάρκωνε το κίνημα της ''Πλατείας", αυτή την αυθόρμητη διαμαρτυρία ενάντια στην εγχώρια Μαφιοκρατία και συνάμα την  υπόσχεση μιας Άμεσης Δημοκρατίας. Η "Πλατεία", το Κίνημά της και οι ελπίδες που εξέθρεψε, εξανεμίστηκαν  την επόμενη της κατάρρευσης της Κυβέρνησης Παπανδρέου. Βέβαια  παραμένει πάντα το ερώτημα αν το βαθύτερο πρόβλημα της "Πλατείας" ήταν η Κυβέρνηση Παπανδρέου ή η πολυδαίδαλη Μαφιοκρατία που βύθισε τη Χώρα στην ηθική και οικονομική απαξίωση. Σε κάθε περίπτωση και ακριβώς τότε, η "Πλατεία" (και ειδικότερα το Κίνημα της Πλατείας Συντάγματος), μποϋκοτάροντας το Δημοψήφισμα έχασε τη μεγάλη ευκαιρία να εισέλθει στο προσκήνιο της Ιστορίας. Ανεξάρτητα από τα (ιδιοτελή) κίνητρα του Παπανδρέου που το πρότεινε, το Δημοψήφισμα συνιστούσε την μεγάλη ευκαιρία της "Πλατείας" να καθορίσει πολύτροπα την Πολιτική Ιστορία της Χώρας, ίσως μάλιστα και της Ευρώπης. Ωστόσο η "Πλατεία" (όπως και η Αριστερά) συντάχθηκε τότε με τον ίδιο τον πυρήνα της εγχώριας Μαφιοκρατίας η οποία έβλεπε στο Δημοψήφισμα την αρχή του τέλους της. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα ιστορικό, κοινωνιολογικό και πολιτικό παράδοξο που θα αναλύσουμε σε προσεχή ανάρτηση. Μέρος του ίδιου παράδοξου συνιστά και η επόμενη διαπίστωση: την επαύριο της ματαίωσης του Δημοψηφίσματος η ‘‘Πλατεία’’ ξεφούσκωνε παρά το γεγονός οτι οι συνθήκες της Οργής, η λαϊκή εξαθλίωση, αυξάνονταν μέσα από την φορολογική επιδρομή και την αυξανόμενη ανεργία.  

    Την παλιά εικόνα της Πλατείας Συντάγματος που έσφυζε από πολιτική οργή και ελπίδα αυθεντικής Δημοκρατίας διαδέχεται τώρα η εικόνα της απελπισίας και της παθητικότητας. Πρόκειται γιά την εικόνα εκατοντάδων  Αθηναίων που συνωστίσθηκαν προχθές στο Σύνταγμα γιά τη δωρεάν διανομή πατάτας και άλλων ζαρζαβατικών (βλ. εδώ).  Ως προείκασμα ενός επερχόμενου μέλλοντος που θα αφορά πάρα πολλούς, έχει σοκάρει. Σοκάρει επιπλέον γιά τις κατοχικές μνήμες που ξέθαψε. Γιά μας βέβαια ήταν μιά αναμενόμενη (και θλιβερή) επιβεβαίωση. Ήδη από τις 8 Δεκεμβρίου 2008 κάναμε λόγο εδώ γιά "τα (μεταμοντέρνα…) δημοτικά συσσίτια - που η Ελλάδα είχε ξεχάσει λίγο μετά τον Εμφύλιο" ως συνέπεια της Μαφιοκρατίας που είχε από καιρό εμπεδωθεί στην Ελλάδα. Αυτά τα συσσίτια σήμερα πολλαπλασιάζονται και χιλιάδες εξαθλιωμένοι συμπολίτες μας προσφεύγουν  στο πιάτο που τους προσφέρεται. Γι’ αυτούς η απόλυτη ένδεια συνιστά και τον λόγο της αμήχανης, απελπισμένης πολιτικής παθητικότητας. Γιά όλους τους υπόλοιπους όμως, γιά εμάς, η πολιτική παθητικότητα πώς δικαιολογείται;;;
   Εν τω μεταξύ η εγχώρια Μαφιοκρατία οργανώνει το συλλογικό θυμικό με εκκλήσεις χριστιανικής αρωγής στα συσσίτια των εξαθλιωμένων συμπολιτών μας. Και η Αριστερά συμπορεύεται... (βλ. εδώ). Αλλά ο (χριστιανικός) οίκτος δεν εξάλειψε την εξαθλίωση, αντίθετα διαιώνισε καί την εξαθλίωση και την πολιτική παθητικότητα που εκτρέφει την πρώτη. Η αρωγή μας θα είναι πάντα μικρή, ασήμαντη και ύποπτη όσο μας καθησυχάζει - όσο μας βαυκαλίζει δηλαδή  με την ανάξια, ποταπή σκέψη ‘‘ δεν είμαι σαν κι αυτόν - τον βοήθησα’’. Αντίθετα, η αρωγή μας θα είναι μεγάλη και ευγενική αν διεκδικήσουμε - ξανά στο Σύνταγμα - την αναδιανομή του Πλούτου, αυτού του Πλούτου  που μας έκλεψε η εγχώρια Μαφιοκρατία. Αν δηλαδή στην Πλατεία Συντάγματος η εικόνα θα είναι διαφορετική..., χωρίς ‘‘Πατάτες’’...
------------------------------
Post Scriptum, 30/1 : Δύο μέρες μετά την ανάρτησή μας, η καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο κα Τσαλίκογλου ανέλυσε εύστοχα την ευρύτερη ψυχολογική ‘οικονομία’ του σύχρονου οίκτου - μολονότι η ίδια δεν χρησιμοποιεί τον όρο αυτό (βλ. εδώ). Υπογραμμίζουμε, μαζί με την αθρογράφο, τον κίνδυνο του ΕΘΙΣΜΟΥ προς την αλλότρια εξαθλίωση που, κατά την άποψή μας, απονευρώνει όλα τα κίνητρα μιάς ριζικής-ριζοσπαστικής εξάλειψής της. Θα προσθέσουμε ωστόσο οτι από την κα Τσαλίκογλου θα περιμέναμε και μιά κριτική γιά το Υποκείμενο του Οίκτου, δηλ. γιά την νοσηρότητα που τον υποτείνει στο μέτρο που δεν ενεργοποιεί το Υποκείμενο γιά τη ριζική εξάλειψη του Αντικειμένου του Οίκτου, δηλαδή των Αιτιών που το παράγουν και το αναπαράγουνως κοινωνικό φαινόμενο.

Εφραιμολογίες

   Ως καλός και συνεπής Άθεος σέβομαι απέραντα  την αυθεντική θρησκευτικότητα. Γιατί γνωρίζω, από πείρα,  πως η αυθεντική θρησκευτικότητα έχει την αφετηρία της στο μεγάλο θαύμα που είναι αυτός ο Κόσμος, στο μεγάλο αίνιγμα που είναι αυτός ο Άνθρωπος. Το βήμα πρός την προσωποποίηση του θαυμαστού και του αινιγματικού είναι πάντα μικρό, σαν ελαφρό ολίσθημα - αρχικά ο Πολυθεϊσμός και ύστερα ο Μονοθεϊσμός, με όλο το φτώχεμα που συνεπάγεται ο δεύτερος. Γνωρίζω ακόμα  πως η αγωνία της αυθεντικής χριστιανικής θρησκευτικότητας, θα εκφράζεται πάντα με τα γεμάτα κατάνυξη λόγια εκείνου του Χριστιανού  Μυστικού:"παρακαλώ πάντα τον καλό Θεό να με απαλλάξει απ' τον Θεό". Δεν θα περιπλανηθούμε σήμερα στους δαιδάλους αυτής της φράσης. Θα πούμε μόνο οτι  το αναγκαίο στάδιο γι' αυτό το μεστό διάβημα ήταν πάντα ο Ασκητισμός.

   Η χριστιανική θρησκευτική αριστοκρατία, δηλαδή όσοι επεδίωξαν την άρρηκτη συνέπεια Λόγου και Πράξης, βρήκαν  καταφύγιο στον Ασκητισμό, τον Μοναχισμό κατά την τρέχουσα ορολογία. Τίποτα δεν ήταν περισσότερο αντίθετο με το γράμμα και το πνεύμα του Ευαγγελίου από μιά κοσμική Εκκλησία που υιοθετούσε όλες τις αρχές, τις πρακτικές  και τα ήθη της "βέβηλης" κοινωνίας. Τίποτα δεν ήταν περισσότερο αντιχριστιανικό από τη νοσηρή συμπόρευση και διαπλοκή της θεσμισμένης Εκκλησίας με την εκάστοτε "βέβηλη" Εξουσία.  Ο  Μοναχισμός ήταν η μόνη δικαιολογία γιά έναν Θεό που, στα χέρια της Εκκλησίας, είχε καταλήξει αδιάντροπος Εξουσιαστής και κατάπτυστος Μεταπράτης.

    Η συμβίωση του Μοναχισμού με την θεσμισμένη Εκκλησία ποτέ δεν υπήρξε εύκολη. Απο τη μιά πλευρά ο Μοναχισμός,  ακόμα κι από την έρημο ή το βουνό, διαλαλούσε με την σιωπηρή ύπαρξή του την ποταπότητα της Εκκλησίας.  Από την άλλη, ο Μοναχισμός και η ιστορικά κατεκτημένη αξιοπιστία του γινόταν το εφαλτήριο για νέους εξουσιασμούς, με θρησκευτικό πρόσημο. Πρόσωπα, τύπου Εφραίμ, εκμεταλλεύθηκαν παντοιοτρόπως το ασκητικό Κύρος για να "επιστρέψουν" στην Κοινωνία - προ πάντων, στην "Καλή Κοινωνία".  Σ' αυτή δηλαδή την "Καλή Κοινωνία" που, αηδιασμένη από την εκπραγμάτιση (reification) μέσα στην οποία ζούσε, πάντα έσπευδε σε ένα δεύτερο, εξαγνιστικό "βάπτισμα" - ανεπαρκές φυσικά, οσονούπω επιδερμικό και πάντα εφήμερο.  Αυτή η "Καλή Κοινωνία", σε δεύτερο στάδιο, γινόταν και το σκαλοπάτι για την αναρρίχηση των Μοναχών τύπου Εφραίμ. Η εκκλησιαστική Ιστορία είναι γεμάτη από Εφραίμ στους οποίους αποδώθηκαν σκάνδαλα αλλά και μεγαλόσχημοι τίτλοι και εύσημα. Ωστόσο, όσο λαμπερά κι αν ήταν όλα αυτά, δεν μπορούσαν να αποκρύψουν την εικόνα μιας γενικότερης παρακμής, ανάλογης με την δική μας.

   Η Ιστορία επαναλαμβάνεται σήμερα ακόμη μιά φορά. Μιά νέα "Καλή Κοινωνία", η δική μας, ξεσπαθώνει γιά την "αθωώτητα του Εφραίμ". Συμφέροντα ποικίλων αποχρώσεων (κομματικά, επιχειρηματικά, κλπ) ολοφύρονται γιά την απόφαση της προφυλάκισής του. Έχουν τους λόγους τους και τις ...ευαισθησίες τους. Προσωπικά δεν γνωρίζω αν ο Εφραίμ είναι αθώος ή ένοχος ως προς την εγκόσμια Δικαιοσύνη.  Δεν προδικάζω ούτε το μεν ούτε το δε. Γνωρίζω ωστόσο οτι ο Εφραίμ είναι ένοχος ως προς το Μοναστικό Έθος και Ήθος που υπηρετούσε το γράμμα και το πνεύμα των Γραφών: ο οίκος του Θεού δεν μπορεί να γίνει οίκος Εμπορίου - έστω κι αν το εμπόριο αυτό αφορά  μόνον τις Ψυχές της "Καλής Κοινωνίας"... 

   Τα γεγονότα περί το Βατοπέδιον σίγουρα διατάραξαν την εναγώνια, σιωπηλή αναμέτρηση των αυθεντικών Μοναχών με τον Θεό τους. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει (πολιτικο-οικονομικό) Σκάνδαλο, υπάρχει εν τούτοις (πνευματικο-ηθικός) Σκανδαλισμός.  Ο βέβηλος, πολύχρωμος και φανταχτερός Κόσμος της "Καλής Κοινωνίας" έχει πλέον εισβάλλει στις απόμακρες, μοναχικές σκήτες του Όρους. Αν αυτό συνεχισθεί και ολοκληρωθεί, η τελευταία δικαιολογία του (χριστιανικού) Θεού θα έχει πάψει να υπάρχει.  Ίσως όμως είναι κι αυτός ένας τρόπος γιά να λεχθεί - αναδιατυπωμένη κωμικά αυτή τη φορά και μάλλον οριστικά - η φράση του Μυστικού: "ευχαριστώ τον καλό Θεό που με απάλλαξε απ' τον Θεό". Προς μεγάλην  τέρψην των " Άθεων του καφενείου" - αυτών δηλαδή που σάρκαζε  ο Jean-Baptiste Clemence στην " Πτώση" του Albert Camus.

Ελληνο-Συριακά : "Ανορθόδοξες" Σκέψεις

   Η δημοκρατική μας ευαισθησία σίγουρα πληγώνεται μπροστά στο συνεχιζόμενο μακελιό της "Συριακής Άνοιξης". Το ίδιο, όπως συνέβαινε και με την "Λυβική Άνοιξη". Τίποτα δεν μας είναι περισσότερο απεχθές από ένα καθεστώς που συνθλίβει με τα όπλα την βούληση του Λαού γιά αυτοθέσμιση - όσο ατελής ή έξωθεν υποκινούμενη κι αν είναι αυτή. Ωστόσο, στη περίπτωση της Συρίας, η "δημοκρατική μας ευαισθησία" θα πρέπει να  λάβει υπ' όψη και την  "εθνική μας ευαισθησία". Για να το πούμε πιό αδρά: τα αμιγώς γεωπολιτικά συμφέροντα της Ελλάδος, στην παρούσα εσωτερική και διεθνή συγκαιρία, είναι δεμένα με το αιματωβαμένο καθεστώς του Άσσαντ.

   Αυτό δεν είναι τόσο παράδοξο όσο φαίνεται από μιά πρώτη, επιφανειακή ματιά. Η λεγόμενη "Αραβική Άνοιξη" συνεπάγεται, μεσοπρόθεσμα, μιά γεωπολιτική ανακατάταξη των ισορροπιών ισχύος και επιρροής στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Η έκταση και το βάθος αυτής της ανατροπής δεν μπορεί ασφαλώς να προβλεφθεί με ακρίβεια, δεδομένου ότι πέραν της ίδιας της ρευστότητας της "Αραβικής Άνοιξης" διαπλέκονται και (εξίσου ρευστά) συμφέροντα μικρότερων και μεγαλύτερων Δυνάμεων - μεταξύ των οποίων και της Ελλάδος. Και ειδικότερα μιάς Ελλάδος που επιδιώκει, με την πολιτική της, να διασφαλίσει, κατά το δυνατόν, και τα συμφέροντα της Κύπρου, η οποία γειτνιάζει και με τον αμιγώς Μεσανατολικό Κόσμο.

  Ειδικότερα όμως γιά την περίπτωση της Συρίας μπορούμε να σχηματοποιήσουμε το πλέγμα ως εξής: 

 -(1). Οι αντικαθεστωτικοί της Συρίας καλύπτονται και ενισχύονται από την Τουρκία. Μιά επικράτηση των αντικαθεστωτικών απέναντι στον Άσσαντ θα έφερνε λοιπόν τη Συρία κάτω από την επικυριαρχία της Τουρκίας. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν, ένα τέτοιο νεοσύστατο καθεστώς, θα έχει άμεση την ανάγκη οικονομικής ενίσχυσης προκειμένου να μπορέσει να νομιμοποιηθεί/σταθεροποιηθεί επαρκώς. Κι αυτή η οικονομική ενίσχυση είναι που υπόσχεται η Τουρκία - προκειμένου φυσικά να την εξαργυρώσει με την γεωπολιτική εξάρτηση του οφειλέτη. 

 -(2). Ο νεοσύστατος δεσμός Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος, που προς το παρόν, εξασφαλίζει την απρόσκοπτη έρευνα & εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου Κυπριακού πλούτου, εξαρτάται από την έκβαση της Συριακής αγωνίας. Μπορεί να λεχθεί μάλιστα οτι και η εκμετάλλευση των Ελληνικών θαλασσών (ορισμένων έστω) θα εξαρτηθεί, κι αυτή, από την έκβαση του Συριακού δράματος. Γιατί  το Ισραήλ θα υποχρεωθεί να λάβει σοβαρά υπ' όψη  μιά Τουρκία που ελέγχει τη Συρία και - μέσω αυτής - αποκτά πρόσβαση και στο Λίβανο. Με απλά λόγια, ο δεσμός Ελλάδας και Κύπρου με το Ισραήλ θα δεχθεί ασφυκτική πίεση και θα διαρραγεί.

-(3). Έστω όμως και με χαλαρωμένο/ασθενικό το δεσμό Ισραήλ-Ελλάδος-Κύπρου η υπόθεση του υποθαλάσσιου πλούτου της Κύπρου τίθεται σε κίνδυνο.  Γιατί η Τουρκία θα απαιτήσει, το λιγότερο, ανισοδιανομή της "λείας". Σε μεγαλύτερο όμως κίνδυνο τίθεται η γεωπολιτική σημασία που αποκτά η Κύπρος (και, μαζί της η Ελλάδα) χάρις σ' αυτόν τον υποθαλάσσιο πλούτο. Και επειδή ο πλούτος αυτός είναι πολύ μεγάλος (τον εκτιμούν σε πολλά τρισεκατομμύρια κ.μ φυσικού αερίου και βαρέλια πετρελαίου) αντίστοιχη είναι και η γεωπολιτική αξία Κύπρου-Ελλάδος. Αν λοιπόν ο πλούτος αυτός υποστεί την οιαδήποτε "αναδιανομή" ( διάβαζε: "ανισοδιανομή"), αντίστοιχη θα είναι και η γεωπολιτική υποβάθμισή μας. Και αντιστρόφως ισόποση θα είναι, φυσικά, η γεωπολιτική/οικονομική αναβάθμιση της Τουρκίας.

-(4). Με μιά τέτοια γεωπολιτική αναβάθμιση η (ήδη αναβαθμισμένη πληθυσμιακά και οικονομικά) Τουρκία θα ασκήσει αφόρητες πιέσεις (διάβαζε: casus belli) στην Ελλάδα για ευρύτερες παραχωρήσεις τόσο στο Αιγαίο όσο και στην ΑΟΖ του Καστελόριζου - ιδιαίτερα της τελευταίας, που μας συνδέει άμεσα με την ΑΟΖ της Κύπρου. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μιά χώρα που ασθμαίνει οικονομικά και περικόπτει - αναγκαστικά - τους εξοπλισμούς της. Θα πρέπει μάλιστα να θρηνήσουμε πολλαπλά αν όλα τούτα συνδυαστούν και με μιά έξοδο της Ελλάδος από την Ευρωζώνη, οπότε θα έχουμε χάσει και την όποια γεωπολιτική θωράκιση μας προσφέρει η συμμετοχή μας σ' αυτήν.

    Οι ανωτέρω επαγωγικοί συλλογισμοί έγιναν φυσικά στη βάση οτι το Ισραήλ θα υποχρεωθεί (λίγο ή πολύ) να διαρρήξει ή να χαλαρώσει το δεσμό του με την Ελληνική/Κυπριακή πλευρά, κάτω από την πίεση μιάς Τουρκίας που ελέγχει γεωπολιτικά τη Συρία. Αυτό μπορεί να ξαφνιάζει τον Έλληνα κάτω από την εντύπωση ενός πανίσχυρου Ισραήλ. Ωστόσο και το Ισραήλ δρά πάντα με βάση τη δέσμη των ευρύτερων συμφερόντων του. Έτσι, όπως μέχρι πρίν 4  χρόνια τα συμφέροντά του του επέβαλλαν μιά εταιρική σχέση με την Τουρκία (κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, εξοπλισμοί, κλπ), αύριο, τα νέα συμφέροντά του, να επιβάλλουν μιά (μικρή ή μεγαλη) ρήξη με την Κύπρο/Ελλάδα.

   Ασφαλώς οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να διαδραματίζουν ένα μεγάλο ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Και πολλά θα εξαρτηθούν όχι μόνο από τα προφανή ή αδιαφανή συμφέροντά τους αλλά και από τις αστοχίες ή τις αδράνειές τους. Αποτελεί πάντως μικρή παρηγοριά γιά τα γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρα μας το γεγονός οτι οι ΗΠΑ - προς το παρόν τουλάχιστον - δεν έχουν επέμβει στη Συρία à la Λυβίη. Γιατί, στο Συριακό δράμα, πολλά συμβαίνουν και παράγονται μέσα στο σκοτάδι των Μυστικών Υπηρεσιών. Αυτό το τελευταίο θα μπορούσε να εξηγήσει και τη "δαπανηρή" επιχείρηση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, την οποία πολλοί σχολιάζουν λανθασμένα (βλέπε εδώ) . "Θα μπορούσε" επαναλαμβάνω - δηλαδή ΙΣΩΣ...[Προσθήκη 21/12: Θα μπορούσε επίσης να εξηγήσει και τις υπερβάσεις των "Μυστικών Κονδυλίων" του Υπουργείου Εξωτερικών, (βλ. εδώ)].

-------------------------------------------

Post Scriptum

 Το γεγονός της σύνδεσης της Συρίας με το Ιράν και με τη διαμάχη Ιράν-ΗΠΑ σε εξέλιξη, καθιστά τεθλασμένη τη στάση των ΗΠΑ στο θέμα της Συρίας. Ωστόσο οι ΗΠΑ θα πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψη οτι το Ισραήλ έχει μάλλον θετικά συμφέροντα με ένα αποδυναμωμένο καθεστώς Άσσαντ στη Συρία παρά με ένα απρόβλεπτο/ ρευστό  νέο καθεστώς. Ένα αποδυναμωμένο καθεστώς Άσσαντ  θα εκβιαστεί ευκολότερα σε πολλούς συμβιβασμούς με Ισραήλ/ΗΠΑ. Αντίστροφα, ένα νέο καθεστώς στη Συρία υπό την άμεση εξάρτηση της Τουρκίας δημιουργεί μιά νέα Μεσανατολική δυναμική, όπου η  Τουρκία θα διεδραμάτιζε καθοριστικό ρόλο. Αυτό θα είχε, επιπλέον, ΑΜΕΣΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ  στην Κουρδική Αυτόνομη Επαρχία του Ιράκ που προαλείφεται για Ανεξάρτητο Κράτος, πράγμα που τρομάζει την Τουρκία και ενθουσιάζει την Ελλάδα. Δηλαδή, η Τουρκία, μέσω Συρίας, θα μπορούσε να  εκβιάσει το δίπολο Ισραήλ/ΗΠΑ για έλεγχο και αποτροπή της Κουρδικής Ανεξαρτησίας. Με λίγα λόγια, η έκβαση του Συριακού δράματος θα μας υπερκαθορίσει πολλαπλά.

   +++

Προς Συνεπείς και Αφελείς....

Έτος  2003 Ποσό  11.565.029.814,70    Ευρώ.
        * 2004          :  16.892.288.770,32         "
        * 2005          :   21.368.969.460,33        "
        * 2006          :  25.755.626.043,36         "
        * 2007          :  31.418.289.142,41         "
        * 2008          :  29.472.129.256,01         "
        * 2009          :  33.549.572.740,76         "
        * 2010          :  38.727.129.086,90         "

   Ο ανωτέρω πίνακας απευθύνεται πρός του Συνεπείς και (συνάμα) Αφελείς Έλληνες  φορολογούμενους. Απευθύνεται δηλαδή σ' αυτούς που η τρέχουσα φορολογική επιδρομή ακρωτηριάζει τη ζωή τους. Είναι ο Πίνακας που προκύπτει από την Ετήσια Έκθεση που κατέθεσε στις 24 Νοεμβρίου 2011 ο Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου στη Βουλή. Και δείχνει τις ανείσπρακτες οφειλές προς το Κράτος, κατά τα τελευταία επτά έτη. 

   Αυτή βέβαια είναι μόνον η "πρώτη ανάγνωση". Η "δεύτερη ανάγνωση" δείχνει οτι η "Δημοκρατία" μας, που με τόση ευκολία (Νομοθετική και Εισπρακτική) σφαγιάζει τον απλό και συνεπή Πολίτη, είναι εξόχως χαριστικό στον πλούσιο και (κατά τεκμήριο) φοροφυγάδα  Πολίτη. Για την είσπραξη των ανωτέρω ποσών (που σχεδόν 4πλασιάσθηκαν σε επτά χρόνια) η "Δημοκρατία" μας έχει μιά "δυσκοιλιότητα" να νομοθετήσει και να οργανωθεί αποτελεσματικά. Και πρόκειται για σχεδόν 39 δισεκατομύρια Ευρώ, μόνον για το 2010!

   Ακούσατε άραγε για καμιά κατάσχεση περιουσίας μεγάλου φοροφυγά;; Ακούσατε για κάποια δεύσμευση/κατάσχεση τραπεζικού λογαριασμού; Ασφαλώς ακούμε τις τελευταίες ημέρες για κάποιες προσαγωγές. Όμως γιατί θα πρέπει να είναι μόνον μία ή δύο ημερησίως, ενώ οι μεγαλοφοροφυγάδες ανέρχονται σε τουλάχιστον 14.000; Η απάντηση είναι απλή - όλοι αυτοί είναι "τα παιδιά ενός ανώτερου θεού", δηλαδή οι κολλητοί και οι στυλοβάτες του Συστήματος.

  Η πρώτη απλή και αβίαστη ερώτηση είναι μία: θα χρειαζόταν  η "σφαγή των (αφελών) αμνών" αν έστω και το 30% του ανωτέρω ποσού είχε εισπραχθεί;  Η απάντηση είναι:  Όχι !...

  Η δεύτερη απλή και αβίαστη ερώτηση είναι: γιατί δεν εισπράτονται; Η απάντηση είναι: Γιατί ως αφελείς ανεχόμαστε αυτή τη "Δημοκρατία", δηλαδή αυτή τη "Μαφιοκρατία". 

  Κι ας μην μας (ξανα)πούν πως φταίνει οι Εφορίες...Γιατί και οι Λίστες των Μεγαλοφοροφυγάδων αργούν ακόμα, ενώ είναι μέσα στα συρτάρια της Βουλής...
------------------------------
Post Scriptum 30/11/2011
Μιά μέρα μετά, κι αυτό το αποκαλυπτικό άρθρο που απλώς μας επιβεβαιώνει - ακόμα μιά φορά (δείτε εδώ).

Το Δημοψήφισμα: Μάσκες και Απολογίες

         " Ο Χρόνος, αποκαλύπτοντας τα πάντα, τα φέρνει στο φώς"
                              ΣΟΦΟΚΛΗΣ, απόσπ. 832Ν (918Ρ)

   Η πρόταση Δημοψηφίσματος έκανε να πέσουν πολλές Μάσκες. Αποκάλυψε όχι μόνον ανομολόγητα συμφέροντα, αλλά και ανομολόγητες αρχές και, ασφαλώς, χαρακτήρες ατόμων. Είναι εύκολο να προσποιείται κανείς τον Δημοκράτη ανέξοδα, δημαγωγικά. Να διατυμπανίζεις τα συνθήματα και να ιδιοποιείσαι τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Ωστόσο έρχεται  πάντα εκείνη η στιγμή του Χρόνου που αποκαλύπτει την αυθεντικότητά σου. Η πρόταση Δημοψηφίσματος υπήρξε καίρια και αποκαλυπτική. Κόμματα, Ρεύματα και Πρόσωπα, κάτω από ιδιοτελείς ή/και διαπλεκόμενους υπολογισμούς πέταξαν το Δημοκρατικό και Προοδευτικό προσωπείο και συντάχθηκαν με την πλέον μαύρη Αντίδραση. Ας υπενθυμίσουμε μόνον οτι, γιά εμάς, το Δημοψήφισμα έπρεπε να γίνει - γιά πολλούς λόγους φυσικά αλλά πρωτίστως γιά έναν: μόνον τα μεγάλα, τραγικά διλήμματα μπορούν να ωριμάσουν πραγματικά το Λαό. Και τέτοια θα ήταν η μεγάλη πολιτική αξία του Δημοψηφίσματος. Αλλά αυτή ακριβώς την λαϊκή ωριμότητα είναι που φοβούνται οι κάθε είδους εξουσιαστές - αυτοί που  θέλουν (και κρατούν) το Λαό πολιτικά νήπιο  γιά να τον χειραγωγούν.  
   Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε μία προς μία τις Μάσκες που έπεσαν, αλλά ο κατάλογος θα ήταν πολύ μακρύς. Θα προσπεράσουμε βέβαια τα έντυπα και ηλεκτρονικά media που απέδειξαν, με τρόπο αναμφισβήτητο, τη διαπλοκή τους με την εγχώρια Μαφιοκρατία - αυτής που ένα Δημοψήφισμα θα την διέλυε στην κυριολεξία. Δεν θα παραλείψουμε πάντως  τα ποικίλα "είδωλα" της επικαιρότητας, που γιά καιρό είχαν δομήσει το image του "προοδευτικού" και απευθυνόταν, εν τίνι μέτρω, στην "σοβαρή", "σκεπτόμενη" και προοδευτική  πτυχή του Ελληνικού Κοινού. Τρία ονόματα μου έρχονται πρόχειρα και είναι ενδεικτικά: Κούλογλου, Βαρουφάκης, Λαζόπουλος. Ο καθένας μπορεί να ανατρέξει στα λεχθέντα και γραφέντα των εν λόγω κυρίων γιά το Δημοψήφισμα, προκειμένου να αντιληφθεί  πώς και ποιό προσωπείο  κατέπεσε. Τολμώ μάλιστα να πώ πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, υπήρξαν εμμετικά δουλόφρονες προς την κυρίαρχη Μαφιοκρατία. Ποιός μπορεί εφεξής να τους λάβει σοβαρά υπ' όψη του ;
     Θα επιμείνουμε επιπλέον στη Μάσκα της Αριστεράς. Η κάθετη άρνησή της για τη διενέργεια Δημοψηφίσματος, άρνηση με έωλα και φαιδρά επιχειρήματα,  απέδειξε, ακόμα μιά φορά, τον βαθύ αντιδημοκρατικό (και διαπλεκόμενο) χαρακτήρα της. Η έκπληξη βέβαια δεν προέρχεται από το παραδοσιακή Αριστερά στην οποία η αντιδημοκρατική πτυχή του είναι καταγωγικό και συστατικό στοιχείο της. Η μεγάλη και απρόσμενη έκπληξη (γιά πολλούς, όχι για εμάς) προήλθε από την λεγόμενη "ανανεωτική" Αριστερά. Δεν κράτησε ούτε καν τα στοιχειώδη προσχήματα - δηλαδή το να συμφωνήσει "επί της αρχής" αλλά να προβάλλει, ας πούμε, "το άκαιρο του Δημοψηφίσματος". Αυτό το Ναί "επί της αρχής" ήταν το ελάχιστο που απαιτούσαν οι αυθεντικοί, άδολοι Δημοκράτες Αριστεροί. Ωστόσο για την κομματική (και διαπλεκόμενη) καμαρίλα ακόμα και ένα τέτοιο "Ναί" θα ήταν επικίνδυνο: αν ο Λαός μπορεί να αποφασίζει για τα πεπρωμένα του τότε ποιός ο λόγος ύπαρξης του κομματικού κατεστημένου; 
   Το "Δημοψήφισμα" είχε τελικά την τύχη που όλοι γνωρίζουμε. Ωστόσο και παρά την ματαίωσή του  εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον και το σχολιασμό. Κυρίως από την πλευρά του Εγχώριου Κατεστημένου, και πάντα απολογητικά. Γιατί διέκρινε - και σωστά - οτι η χονδροειδής και απροκάλυπτη παρέμβασή του για την ματαίωση του Δημοψηφίσματος, όχι μόνο πλήγωσε την δημοκρατική ευαισθησία του Ελληνικού Λαού αλλά και το κατέστησε εξόφθαλμα ύποπτο/ένοχο στα μάτια των σκεπτόμενων Δημοκρατών. Προχθές ακόμα, ένας από τους δημοσιολογούντες του εγχώριου Κατεστημένου, με δήθεν εμβριθή  και αποστασιοποιημένη αντικειμενικότητα, ένοιωσε την ανάγκη να σχολιάσει σχετικά και να καταλήξει σε ψευδο-μοιρολατρικά συμπεράσματα: "μέσα σ' ένα παγκοσμιοποιημένο (οικονομικό) περιβάλλον, η τοπική δημοκρατία του έθνους-Κράτους δεν έχει καμιά τύχη" (βλ. εδώ). Πρόκειται για την πλέον προηγμένη, ύπουλη "απολογητική". Σκοπό έχει να πλήξει το νοητικό και ψυχικό κέντρο της Αμεσοδημοκρατικής μας ευαισθησίας και πράξης με την αίσθηση της ματαιοπονίας. Εγείρει μπροστά μας ως σύχρονη και ανυπέρβλητη Μοίρα το "παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον" και τις "Αγορές" που είναι - δήθεν - ικανές να ακυρώσουν στην πράξη κάθε Αμεσοδημοκρατικό διάβημα. Εν ολίγοις και με άλλα λόγια μας λέει: το Σύστημα είναι πανίσχυρο, εγκαταλείψετε κάθε ελπίδα αντίστασης, κάθε αίτημα Αμεσοδημοκρατικής Ευτοπίας!  Τέτοιες θέσεις ωστόσο μας σφυρηλατούν και μας ατσαλώνουν με την αντίθετη πεποίθηση. Γιατί η ίδια η απολογητική του Συστήματος (και του εγχώριου Κατεστημένου), όσο "τεκμηριωμένη", καμουφλαρισμένη ή χρυσωμένη μπορεί να είναι, υποδεικνύει ακριβώς την αδυναμία του - για να ακριβολογούμε, τον πανικό του μπροστά στο Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα.

   POST SCRIPTUM
(1).Η αλλοτρίωση του Λαού έχει φθάσει σε ένα τέτοιο επίπεδο που πολλοί θεώρησαν το Δημοψήφισμα ως εκβιασμό. Αν υπήρχε ένας εκβιασμός στο Δημοψήφισμα αυτός που εκβιάστηκε δεν ήταν ο Λαός -  εκβιάστηκε η βαθειά  απάθεια, το ετερόνομο βόλεμα, η υποκριτική οργή.
(2). Ας το ξαναπούμε ακόμα μιά φορά. Ακόμα και ως πολιτικός ελιγμός του ΓΑΠ, το Δημοψήφισμα είχε την μεγάλη Αμεσοδημοκρατική πτυχή του. Εμείς αυτήν ακριβώς θελήσαμε  να αξιοποιήσουμε. Είπαμε ΝΑΙ "επί της αρχής". Και αντίστροφα,  δεν ταχθήκαμε  προκαταβολικά με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ στο εικαζόμενο δίλημμα του Δημοψηφίσματος.

Το Δημοψήφισμα και οι Μοιραίες Γυναίκες

   Η Τραγωδία, αρχαιόθεν, είναι γένους θηλυκού. Ωστόσο κάθε Τραγωδία δεν έχει πάντα μια γυναίκα ως "πρωταγωνιστή". Συχνά βέβαια οι γυναίκες απαρτίζουν το "χορό" του οποίου ο ρόλος είναι μάλλον παθητικός. Στη σημερινή Τραγωδία που εξελίσσει την πλοκή της, ο θηλυκός "χορός" απειλεί να αναλάβει το ρόλο του "πρωταγωνιστή" και να μετατρέψει την Τραγωδία σε Παρωδία. Κι αυτό σε επιπλέον αντίθεση με το κονόνα της αρχαίας Τραγωδίας όπου ο ‘χορός’ έχει το ρόλο το Σοφού.

  Στη σημερινή Τραγωδία (όπως εξαγγέλθηκε με το Δημοψήφισμα και την Ψήφο Εμπιστοσύνης) ο πρωταγωνιστής μόνον φαινομενικά είναι ο Γ. Παπανδρέου. Ουσιαστικά πρωταγωνιστής  είναι ολόκληρη η Ελλάδα και, εν μέρει, η Ευρώπη. Και, όπως σε κάθε αυθεντική Τραγωδία, το ερώτημα που τίθεται είναι πάντα ένα και απλό γιά τον πρωταγωνιστή: ΤΙ ΝΑ ΠΡΑΞΩ ; Αυτό το ερώτημα απαντήθηκε από το Γ. Παπανδρέου με το " πάμε σε Δημοψήφισμα". Η Αντιπολίτευση (εξωτερική) απαντά με το "πάμε σε εκλογές". Η εσωτερική Αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ απαντά με το "αλλάζουμε Πρωθυπουργό". Φορείς αυτής της εσωκομματικής φωνής είναι τρείς γυναίκες - Μ. Αποστολάκη, Ε. Καϊλή και η Β. Παπανδρέου. Ισχυρίζομαι οτι αυτές οι τρείς γυναίκες (ελαυνόμενες από απροσδιόριστα, αν όχι ύποπτα, κίνητρα) ενδέχεται να μετατρέψουν την Τραγωδία σε Παρωδία (καθόλου ανώδυνη για τη Χώρα). Εξηγούμαι:

Το Δημοψήφισμα δεν πρέπει να ματαιωθεί , είτε με "αλλαγή Πρωθυπουργού", είτε με "Εκλογές", για αρκετούς λόγους. Εδώ θα απαριθμήσω μόνον τέσερεις:

   (α). Γιατί πρωτίστως είναι ένας διακριτικός, έμμεσος εκβιασμός στην Ευρώπη να προχωρήσει ΑΜΕΣΑ σε μια αναδιάταξη και να λύσει ΟΡΙΣΤΙΚΑ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, με μιά απόφαση, όλο το σύνθετο πρόβλημα της Ευρωζώνης (Κρατικά Χρέη, Ανακεφαλαίωση Χρεοκοπημένων Τραπεζών, Αναδιανομή Πλούτου μεταξύ Βορρά -Νότου). Δηλαδή μιά de facto Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, την οποία εισηγήθηκε πρόσφατα ο Γιόσκα Φίσσερ (βλ. εδώ).

   (β). Και γιατί, ακόμη και με το κούρεμα χρέους 100 δις Ευρώ, η Ελλάδα - χωρίς την ανωτέρω αναδιάταξη της Ευρώπης -  ακόμη κι αν εφαρμόσει πλήρως όλα τα ‘Μνημόνια’, το 2013 ή 2014 θα υποχρεωθεί να κηρύξει Στάση Πληρωμών και θα υποχρεωθεί σε έξοδο από τη Ευρωζώνη. Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Ενώ εν τω μεταξύ θα έχει χάσει όλα τα ‘ασημικά’ της, στά πλαίσια εφαρμογής των ‘Μνημονίων’.

   (γ). Επιπλέον, μιά απλή ‘αλλαγή κυβέρνησης’ (είτε με άλλο Πρωθυπουργό , είτε με Εκλογές) λογικά θα ακύρωνε το Δημοψήφισμα και θα επέμενε στην εφαρμογή πρόσφατης Ευρωπαϊκής Απόφασης, με προσχηματικές βελτιώσεις βέβαια - δηλ. κούρεμα 100 δις αλλά και τα δυσβάσταχτα ‘Μνημόνια’ που οδηγούν στη Κινεζοποίηση του Λαού. Όμως αυτό  όχι μόνον δεν θα απέτρεπε την χρεοκοπία και την έξοδο από το Ευρώ, όπως είπαμε, αλλά και την επαύριο της Χρεοκοπίας θα είμασταν χωρίς τα πολύτιμα ‘ασημικά’ που είναι απαραίτητα γιά την επιβίωση μιας χρεοκοπημένης χώρας. 

   (δ). Τέλος, η ακύρωση του Δημοψηφίσματος θα στερούσε από το Λαό το έσχατο δικαίωμά του να αποφανθεί ο ίδιος για το εάν θα ήθελε να δεχθεί την Κινεζοποίησή του (μισθοί και συντάξεις στο 50%, ημερομίσθια των 15 Ευρώ, κλπ) που συνεπάγονται τα ‘Μνημόνια’. Υπάρχει εδώ μια ...μικρή διαφορά. Και η ανατροπή του Γ. Παπανδρέου από τις τρείς μοιραίες γυναίκες (και ίσως περισσότερους άνδρες) θα μου στερούσε αυτό το δικαίωμα στην απόφαση για την Κινεζοποίησή μου... Γιατί άραγε αυτή τη Κινεζοποίηση να μου την επιβάλλει  π.χ. μια ‘Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας’ που θα την ρυθμίζει η πολύσοφη κα Καϊλή ή άλλοι ομόλογοί της;;

   Ήδη με την εξαγγελία του Δημοψηφίσματος η Ευρώπη βράζει. Μαζί της, ολόκληρος ο Κόσμος.  Και σε διάστημα 10 ή 20 ημερών θα έχουν δρομολογηθεί οι οριστικές αποφάσεις της Ευρώπης - είτε προς την οριστική επίλυση  του τρικέφαλου προβλήματος  που θα έσωζε και την Ελλάδα, είτε προς την διάλυση της Ευρωζώνης. Πρόκειται γιά ένα Τραγικό Έργο με πολλές ‘πράξεις’ που πρέπει οπωσδήποτε να παιχθεί. Διαφορετικά τόσο η Ελλάδα όσο και η (νότια) Ευρώπη θα ολισθαίνουν στην Κινεζοποίηση. Αυτή την Τραγωδία οι τρείς γυναίκες της Βουλής μας δεν πρέπει να την μετατρέψουν σε Παρωδία. Γιατί δεν πρόκειται για Παρωδία-Ανέκδοτο. Ας μήν ξεχνάμε ποτέ οτι στο τέλος της Τραγωδίας  επέρχεται η Κάθαρση. Στο τέλος της Παρωδίας επέρχεται η μπόχα.Και με αυτή τη μπόχα διακυβέβεται το μέλλον της Ελλάδας και της Ενωμένης Ευρώπης.  Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις - και μάλιστα προφάσεις με ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΕΣ αμαρτίες.-
------------------------------------------
 POST SCRIPTUM :
(1)Μπορούν να αναβάλλουν την ‘πτώση’ του Γ. Παπανδρέου για ΕΝΑ ΜΗΝΑ. Είναι αρκετός για να δρομολογήσει τις οριστικές λύσεις στην Ευρώπη. Εκτός αν οι γυναίκες μας είναι σε (ποιητικό;) οίστρο και βιάζονται για  ‘αρχηγό βαρβάτο’ που λέει και το άσμα.
(2) Οι κορώνες περί του ‘Δημοψηφίσματος που διχάζει’ είναι φυσικά ύποπτες. Πρώτον γιατί το Δημοψήφισμα προβλέπεται από το Σύνταγμα που οι ίδιοι το ψήφισαν. Δεύτερον γιατί θέλουν να κρατούν το Λαό πολιτικά ανώριμο - και μόνον τα τραγικά διλήμματα μπορούν να ωριμάσουν πραγματικά το Λαό. Τρίτον, γιατί πίσω από την ατάκα για ‘Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας’ κρύβονται Διαπλεκόμενα Συμφέροντα 200 δις Ευρώ, όσο και η κρατική περιουσία προς ‘ιδιωτικοποίηση’. Το πιθανόν είναι οτι τα εγχώρια Διαπλεκόμενα να έχουν και  Διαπλοκές με Ευρωπαϊκά Κέντρα που απεργάζονται την αποπομπή της Ελλάδας από το Ευρώ (2013, 2014) με στόχους πολύ ποιό ευρύτερους απ’ ότι φαντάζονται οι εγχώριοι Διαπλεκόμενοι....Αυτά τα Ευρ. Κέντρα δεν θέλουν ασφαλώς μιά Ομοσπονδιακή Ευρώπη. Αλλά αυτά είναι δευτερεύοντα για τους εγχώριους Διαπλεκόμενους.
(3) Το γεγονός ότι το Δημοψήφισμα είναι και ένα παιχνίδι του Γ. Παπανδρέου που  ‘στήνει στο πάγκο’ την Αντιπολίτευση είναι φανερό, αλλά δεν με αφορά και δεν το σχολιάζω εδώ. Είναι ένας ‘εκβιασμός‘ προς το Λαό; Απαντώ  πως δεν είναι . Αποφασίζω νηφάλια, με περίσκεψη και απαντώ ανάλογα με το ‘γούστο μου’ ΟΧΙ ή ΝΑΙ, όπως οι αρχαίου Γάλλοι βασιλείς: car tel est notre plaisir ! 
(4) Η σημερινή ασθένεια του Βενιζέλου μου φαίνεται μάλλον πολιτική ‘ασθένεια’ - ύπουλος πάντα; Είδωμεν...
 (2/11/2011)
(5). Ας προσέχουμε και ας μην ταυτίζουμε τη δικαιολογημένη οργή μας για τον Γ. Παπανδρέου με την πρώιμη οργή και συκοφαντία που εκφράζουν από χθές εναντίον του τα Διαπλεκόμενα  Media: τα συμφέροντά μας  είναι διαμετρικά αντίθετα από τα δικά τους... Στην παρούσα πλέον φάση ο Γ.Π. τους είναι απλώς ασύμφορος.  Η συλογιστική τους υποδεικνύει τις μαύρες, οπισθόβουλες πρακτικές τους:  συμβαίνει να είμαι ώριμος ως Πολίτης για να εκλέξω νέα κυβέρνηση αλλά όχι ώριμος (δηλ. παθολογικά ανώριμος) γιά να αποφανθώ σοβαρά  σε Δημοψήφισμα ... Χώρια που η κα Καϊλή θέλει να με ελαφρύνει από το βάρος μιάς σοβαρής απόφασής μου στο Δημοψήφισμα... Οι δικοί μου πνευματικοί ώμοι είναι προφανώς ανίκανοι γι' αυτό το φορτίο...
(6) Τον διακριτικό "εκβιασμό" που αντιπροσωπεύει το Δημοψήφισμα, εμείς τον είχαμε προτείνει, ποιό σκληρό και άμεσο, στην ανάρτηση της 22/7/2008. Θα ήταν εκ μέρους μας υποκριτικό σήμερα να τον αποκλείσουμε από το "φόβο της χρεοκοπίας". Αυτή είναι αναπότρεπτη και περισσότερο εγγύτερη, ακόμη και με το μεγάλο "κούρεμα", αν δεν υπάρξει  μια γενναία αναδιανομή του πλούτου Βορρά-Νότου, με ένα επενδυτικό Σχεδιο τύπου Μάρσαλ γιά όλες τις νότιες χώρες.

Το "Αντίπαλο Δέος"

  Οι κινητοποιήσεις τύπου "Αγανακτισμένων"  έχουν πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Μετά την Ισπανία, την Ελλάδα, την Αγγλία και το Ισραήλ, ακολούθησε το Κίνημα στις ΗΠΑ εναντίον της Wall Street. Σ΄αυτά προστίθενται το Κίνημα της "Αραβικής Άνοιξης", οι κινητοποιήσεις στην Ινδία και τη Χιλή ενώ εντάσεις παρατηρούνται και στη Κίνα.  Η πρόσφατη Παγκόσμια Σύναξη των "Αγανακτισμένων" υποδήλωσε με σοβαρότητα την γενικευμένη διάσταση του προβλήματος και του διακυβεύματος.  Σοβαροί αναλυτές επισημαίνουν ως κεντρική αιτία την αυξανόμενη οικονομική ανισότητα και τη διαφθορά των κυρίαρχων οικονομο/πολιτικών Ελίτ. Το  αποτέλεσμα είναι μιά γενικότερη "κρίση νομιμοποίησης" του Συστήματος (βλέπε εδώ την ανάλυση Rubini). Στις ΗΠΑ,   ο νομπελίστας οικονομολόγος Krugman μιλά πλέον για το  "σπάσιμο του Κοινωνικού Συμβολαίου" και την μετάβαση σε έναν οινεί "κοινωνικο/ταξικό  πόλεμο" (βλέπε εδώ). 
  Στη χώρα μας, όπως και παντού, τούτος ο πόλεμος παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας προγραμματισμένης διαδικασίας πτωχοποίησης των μεσοαστικών στρωμάτων και εξαθλίωσης των αντίστοχων μικροαστικών. Εκτελείται "εκ των άνω", συνειδητά και απόλυτα προγραμματισμένα: μέσω αποφάσεων (Κεντρικές Τράπεζες) και νόμων από τα κατά τόπους ελεγχόμενα θεσμικά όργανα. Και παρά τις αντιδράσεις των Μαζών, θα συνεχίσει να εκτελείται χωρίς παρεκκλήσεις - αν και συχνά με παρελκυστικούς  συμβιβασμούς προσωρινού χαρακτήρα, δηλαδή ανάπαυλες.
 Εξηγήσαμε ήδη (ανάρτηση της 13/9/2011 :" Το Κοινωνικό Υποκείμενο της Άμεσης Δημοκρατίας") ότι τούτη η διαδικασία πτωχοποίησης των μεγάλων μαζών ξεκίνησε στη Δύση εδώ και 30 χρόνια. Και ενεργοποιήθηκε όταν οι κυρίαρχες οικονομικο/πολιτικές Ελίτ της Δύσης αντελήφθηκαν ότι δεν υπήρχε πλέον γι' αυτές Αντίπαλο Δέος. Δηλαδή όταν συνειδητοποίησαν οτι ο κομμουνισμός έπαψε να συνιστά ιδεολογικό και πολιτικο/στρατιωτικό κίνδυνο γιά το Σύστημα της Δύσης. Εξηγήσαμε επιπλέον οτι το κομμουνιστικό "Αντίπαλο Δέος" υποχρέωσε τις Ελίτ της Δύσης σε μιά θετική αναδιανομή του πλούτου, έτσι ώστε μεταξύ των δεκαετιών 1950 & 1980 να προκύψει στη Δύση η λεγόμενη "Κοινωνία της Αφθονίας", δηλαδή μια γενικευμένη ευμάρεια. Αυτή η Αφθονία μετατρέπεται σε Φτώχεια και, με την αυξανόμενη "λιτότητα", οδηγεί  σε Εξαθλίωση το 1/3 του πληθυσμού. Και θα καταλήξει πραγματική Εξαθλίωση στο μέτρο που το Σύστημα, οι Ελίτ,  θα νοιώθουν ασφαλείς, δηλαδή όσο στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται ένα ιδεολογικό και πολιτικό "Αντίπαλο Δέος". 
   Οι τοπικές Εξεγέρσεις, οι αποσπασματικές Συγκρούσεις, τα λαϊκά "Οδοφράγματα" θα συνεχίσουν να εκφράζουν την αντίδραση των Μαζών απέναντι στη Πτωχοποίησή τους. Αλλά όλες αυτές οι αντιδράσεις  είναι, προφανέστατα, μέσα στην χειραγωγητική ευχέρεια του Συστήματος. Μάλιστα, όπως έδειξε το πρόσφατο παράδειγμα στο Λονδίνο, το Σύστημα μπορεί να διολισθαίνει ανενδοίαστα σε περισσότερο αυταρχικές μορφές χειραγώγησης (βλ ανάρτηση 15/8/2011). Συμβατικές αρχές, του "Κράτους Δικαίου" ή των "Δικαιωμάτων του Πολίτη", με τις οποίες εξοικειωθήκαμε στη Δύση των τελευταίων 50 χρόνων, πρόκειται σύντομα να εξανεμισθούν. Το φάσμα μιας αυταρχικής (à la Κίνας) Δύσης δεν είναι μιά προσωπική ιδεοληψία αλλά μιά αδρά διαγραφόμενη, αντικειμενική προοπτική. Πόσο μάλλον που το Οικονομικό/πολιτικό Σύστημα στη Δύση αρχίζει να προσλαμβάνει τα χαρακτηριστικά μιάς Νέας Φεουδαρχίας  - αν και, προς το παρόν, με όλες "δημοκρατικές" επιφάσεις (βλ. ανάρτηση της 7/10/2011).
   Τί είναι αυτό που επιτρέπει στο Σύστημα να χειραγωγεί και να ελέγχει την αντίδραση των Μαζών, σ' ολόκληρη τη  Δύση, παρά την "κρίση νομιμοποίησης" που επισημάνθηκε ήδη; Δεν είναι τόσο τα μέσα που διαθέτει ούτε η εσωτερική του συνοχή. Αντίθετα είναι  το ιδεολογικό κενό μέσα στο οποίο η αντίδραση των Μαζών λαμβάνει χώρα. Παντού οι διαμαρτυρίες  διέπονται από έναν αρνητικισμό. Κυριαρχεί το σύνθημα των "ΟΧΙ" -  ΟΧΙ στο Μνημόνιο, ΟΧΙ στη Wall Street, OXI  στο City, κλπ. Λείπει απ' το ευρύτερο κίνημα η εσωτερική ιδεολογική και πολιτική συνοχή. Λείπει δηλαδή το θετικό, ενοποιητικό Πολιτικό Πρόταγμα και Σύνθημα κάτω από το οποίο θα στεγάζονταν και θα νομιμοποιούνταν όλες οι "αρνήσεις" και οι πολιτικο/ιδεολογικές αποχρώσεις που προσπαθούν να εκφρασθούν. Αντίστροφα, χωρίς ενιαίο Πολιτικό Πρόταγμα και σύνθημα, οι  ιδεολογικοί μηχανισμοί  του Συστήματος, μπορούν να συκοφαντούν και να κατακερματίζουν το ευρύτερο Κίνημα:"μπαχαλάκηδες" "αναρχικοί", "αντιδραστικοί", κλπ, κλπ.
   'Οπως συχνά έχουμε πεί εδώ, το  Πρόταγμα της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι το μοναδικό θετικό πρόταγμα που μπορούμε να υιοθετήσουμε σήμερα. Η άρθρωση αυτού του προτάγματος αυτόματα ενοποιεί, συσπειρώνει, προσανατολίζει τη δράση, πολιτικοποιεί και νομιμοποιεί την κινητοποίηση των Μαζών. Κανείς μέσα στην Ελληνική και Δυτική Κοινωνία δεν θα μπορέσει να πλέον να μείνει αδιάφορος. Και όλοι θα πάρουν θέση - με προβλεπόμενα τα καταφατικά ποσοστά. Το άκουσμά του μέσα από ένα μεγάφωνο, η διατύπωσή του στους τοίχους και στα πανώ, η διάδοσή του από το διαδίκτυο και τα μηνύματα των κινητών, η ζύμωσή του μέσα στην κοινωνία, στο σχολείο και το πανεπιστήμιο, στο γραφείο ή το εργοστάσιο, θα εγείρει συζητήσεις, θα προβληματίσει. Και ως μαζική άρθρωση το Αμεσοδημοκρατικό Πρόταγμα θα αποτελέσει το ιδεολογικό και πολιτικό ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ  του Συστήματος. Μόνο αυτό μπορεί να  το ταρακουνήσει, αρχικά - ύστερα να το ανατρέψει. .Ήδη οι πρώτες δειλές, ετερόκλητες εκφράσεις του άρχισαν να το τρομοκρατούν.
--------------------------------------------
POST SCRIPTUM
(1/11/2011) Προς άρση ενδεχόμενων παρεξηγήσεων ή ταυτήσεων του Αμεσοδημοκρατικού Προτάγματος με την Αριστερά, ο αναγνώστης  μπορεί να δεί την ανάρτησή μας της 7/10/2011 με τίτλο " Η Άμεση Δημοκρατία και η Αριστερά". 
6/12/2011. Μιά ετεροχρονισμένη επιβεβαίωση από τον ΟΟΣΑ γιά την αύξηση των οικονομικών ανισοτήτων τα τελευταία 30 χρόνια εδώ.